Te veel wind en regen, en weer te koud vandaag: we bleven thuis, Roger kreeg te weinig beweging en ik voelde me schuldig. We werkten wel samen in het huishouden (ik heb Roger kunnen overtuigen dat ook dat soort beweging goed is voor zijn gezondheid - ik moet mezelf daar ook telkens opnieuw van overtuigen om dat saaie werk vol te houden).
Maar voor de rest: veel lectuur en deze avond stelde Roger zelfs voor samen naar de eerste aflevering van het eerste seizoen van "Eigen kweek" te kijken (het tweede seizoen hadden we al samen bekeken). Hij leek er evenveel van te genieten als ik toen ik er de eerste keer naar keek. Gezellig was deze dag dus wel!
donderdag 7 december 2017
woensdag 6 december 2017
Vlaamse leerlingen zijn niet goed meer in "begrijpend lezen"
Uiteraard heb ik ook het slechte nieuws gehoord. Daar kunnen allerlei redenen voor zijn, en de eerste waar Roger aan dacht, is dat de lat veel minder hoog wordt gelegd (onder andere door de toenemende "diversiteit" in de klassen). Misschien...
Wat mij opvalt bij Elena: ze zit nu in het eerste leerjaar en leert dus lezen, maar aan zo'n opvallend traag tempo dat ik me telkens afvraag wanneer (en of) ze het (ooit: ze had er zoveel van verwacht) beu zal worden!
Ik herinner me dit: op 22 november van het jaar 1955 werd ik 6 jaar. Ik zat in het eerste leerjaar sinds september en mijn ouders gaven me als verjaardagscadeau een boek van La Comtesse de Ségur. Eerst dacht ik bij mezelf: 'Hoe kan ik in Godsnaam nu al zulk moeilijk boek lezen?' (je moet ook rekening houden met het feit dat ik pas anderhalf jaar vroeger had moeten overschakelen van Nederlands - eigenlijk Leuvens getint Vlaams - naar Frans), maar na de kerstvakantie had ik al verschillende (oké, "te brave" volgens sommigen) dikke boeken van die Comtesse de Ségur verorberd!
Toen ik een jaar later, in het tweede leerjaar dus, voor mijn verjaardag van een vriendin een mooi geïllustreerd boek met weinig tekst cadeau kreeg, vond ik dat boek vooral interessant omwille van de illustraties die ik probeerde na te tekenen. Dat klein beetje tekst erin vond ik echt teleurstellend.
Nu is het wel zo dat wij al in het eerste leerjaar, buiten leren lezen, ook leerden zinnen te ontleden (hoewel, ik kan me vergissen: misschien was dat in het tweede leerjaar: we zaten immers met twee leerjaren samen en af en toe luisterde ik naar wat eigenlijk bedoeld was voor het volgende schooljaar).
Toen onze eigen kinderen in het lager onderwijs zaten, vond ik al dat er veel minder aandacht werd besteed aan zinsontleding.
Later, toen ik zelf Franse les gaf, heb ik ooit iets meegemaakt waaraan dit stukje mij vandaag herinnerde.
Ik gaf Frans in de hoogste klassen van het middelbaar. Op een zeker ogenblik horen mijn collegae leerkrachten Frans en ik dat we voor een examen "opstellen" moeten zorgen.
Mijn leerlingen en ikzelf vonden dat geen enkel probleem: zij hadden al elke maand een opstel moeten maken (en ikzelf dus elke maand met veel plezier uren moeten verbeteren). Maar... de collegae waren in alle staten: hun leerlingen hadden nooit een opstel hoeven te maken: veel te veel verbeterwerk bracht dat immers mee!!!
Ze kregen van de directie gedaan dat ze op twee weken hun leerlingen mochten leren hoe ze een tekst moesten resumeren (dus, eerst begrijpend lezen aanleren!) en dat die leerlingen een nog niet gelezen tekst mochten resumeren in plaats van een opstel te schrijven.
Mijn leerlingen schreven wel het feitelijk opgelegde opstel... en brachten het er zelfs beter van af dan de "resumerende" leerlingen.
En ik heb het hier over de jaren 80 van vorige eeuw!
Als de lat nu inderdaad nog iets lager ligt...
Wat mij opvalt bij Elena: ze zit nu in het eerste leerjaar en leert dus lezen, maar aan zo'n opvallend traag tempo dat ik me telkens afvraag wanneer (en of) ze het (ooit: ze had er zoveel van verwacht) beu zal worden!
Ik herinner me dit: op 22 november van het jaar 1955 werd ik 6 jaar. Ik zat in het eerste leerjaar sinds september en mijn ouders gaven me als verjaardagscadeau een boek van La Comtesse de Ségur. Eerst dacht ik bij mezelf: 'Hoe kan ik in Godsnaam nu al zulk moeilijk boek lezen?' (je moet ook rekening houden met het feit dat ik pas anderhalf jaar vroeger had moeten overschakelen van Nederlands - eigenlijk Leuvens getint Vlaams - naar Frans), maar na de kerstvakantie had ik al verschillende (oké, "te brave" volgens sommigen) dikke boeken van die Comtesse de Ségur verorberd!
Toen ik een jaar later, in het tweede leerjaar dus, voor mijn verjaardag van een vriendin een mooi geïllustreerd boek met weinig tekst cadeau kreeg, vond ik dat boek vooral interessant omwille van de illustraties die ik probeerde na te tekenen. Dat klein beetje tekst erin vond ik echt teleurstellend.
Nu is het wel zo dat wij al in het eerste leerjaar, buiten leren lezen, ook leerden zinnen te ontleden (hoewel, ik kan me vergissen: misschien was dat in het tweede leerjaar: we zaten immers met twee leerjaren samen en af en toe luisterde ik naar wat eigenlijk bedoeld was voor het volgende schooljaar).
Toen onze eigen kinderen in het lager onderwijs zaten, vond ik al dat er veel minder aandacht werd besteed aan zinsontleding.
Later, toen ik zelf Franse les gaf, heb ik ooit iets meegemaakt waaraan dit stukje mij vandaag herinnerde.
Ik gaf Frans in de hoogste klassen van het middelbaar. Op een zeker ogenblik horen mijn collegae leerkrachten Frans en ik dat we voor een examen "opstellen" moeten zorgen.
Mijn leerlingen en ikzelf vonden dat geen enkel probleem: zij hadden al elke maand een opstel moeten maken (en ikzelf dus elke maand met veel plezier uren moeten verbeteren). Maar... de collegae waren in alle staten: hun leerlingen hadden nooit een opstel hoeven te maken: veel te veel verbeterwerk bracht dat immers mee!!!
Ze kregen van de directie gedaan dat ze op twee weken hun leerlingen mochten leren hoe ze een tekst moesten resumeren (dus, eerst begrijpend lezen aanleren!) en dat die leerlingen een nog niet gelezen tekst mochten resumeren in plaats van een opstel te schrijven.
Mijn leerlingen schreven wel het feitelijk opgelegde opstel... en brachten het er zelfs beter van af dan de "resumerende" leerlingen.
En ik heb het hier over de jaren 80 van vorige eeuw!
Als de lat nu inderdaad nog iets lager ligt...
dinsdag 5 december 2017
Het leven is soms boeiend!
Vandaag om te beginnen enkele uren besteed aan een vertaling. Boeiend, maar ik mag er uiteraard niets over vertellen. De tijd die ik daarna aan het huishouden besteedde, kon me minder inspireren maar kom, zo kreeg ik nog een beetje beweging.
Roger wilde een laatste exemplaar van "Kleine Heerse verhalen..." leveren, deze keer aan de bewoners van het "Labyrint" in Klein-Gelmen. Een van mijn vroegere cursisten heeft daar gewoond en ik vind het jammer dat ik nooit bij hem op bezoek ging (omdat het gebouw me heel fel aanstaat). Deze keer werden we door de eigenares uitgenodigd om op een zondag koffie te komen drinken maar Roger en ik vermoeden dat dit louter formeel was.
We reden daarna naar de Kringwinkel waar werken aan de gang waren. Toch liepen we er een poosje rond: Roger kreeg zo ook een beetje beweging en kocht gelukkig maar één boek!
Thuis, nog voor ik het avondmaal bereidde, keek ik naar een boeiend debat tussen De Wever en studenten journalistiek. Het duurde wel vrij lang, maar ik had al gauw door dat onder de video het gesprek was uitgeschreven en dus schakelde ik van luisteren over naar lezen. Veel interessanter voor iemand zoals ik die geen auditief geheugen heeft. Hoewel ik niet met alle stellingen van De Wever akkoord ga, vond ik de meeste zaken die hij vertelde heel interessant. Ik vroeg me zelfs af of, als de Sinksenfoor eind vorige eeuw uit het Zuid was verdwenen en als de Zuiderdokken toen al omgevormd waren tot een groene oase, we ooit naar Limburg zouden zijn verhuisd. Altijd prettig je in te beelden (af te vragen) wat je leven zou geworden zijn als de zaken anders waren gelopen!
Na het avondeten (zuurkool deze avond) viel ik al surfend op deze film: over het "Breatharianism" (ik heb een poosje moeten zoeken voor ik er iets in het Nederlands over vond en blijkbaar gebruiken wij een Engels woord voor die praktijk). Intrigerend! Het zou wel praktisch zijn (en goedkoop😊), niet meer te hoeven eten!
Zopas, weer al surfend, op dit gevallen. Over klimaatopwarming en censuur! Vooral dit zinnetje interesseerde me (ik heb het artikel dan ook aan Roger aanbevolen): "Après avoir martelé urbi et orbi que le réchauffement climatique est anthropique, l’ONU a fait preuve de prudence en changeant le qualificatif de la nouvelle conférence climatique COP 23 qui s’est tenue à Berlin. Elle n’a plus vocation à régler le réchauffement climatique anthropique mais le changement climatique. Ce changement sémantique n’est pas anodin car il traduit un scepticisme grandissant au sein de la communauté onusienne".
Ik moet deze avond nog enkele mails beantwoorden maar eerst nog even kijken naar "Kinderen van de collaboratie" op mijn scherm.
Roger wilde een laatste exemplaar van "Kleine Heerse verhalen..." leveren, deze keer aan de bewoners van het "Labyrint" in Klein-Gelmen. Een van mijn vroegere cursisten heeft daar gewoond en ik vind het jammer dat ik nooit bij hem op bezoek ging (omdat het gebouw me heel fel aanstaat). Deze keer werden we door de eigenares uitgenodigd om op een zondag koffie te komen drinken maar Roger en ik vermoeden dat dit louter formeel was.
We reden daarna naar de Kringwinkel waar werken aan de gang waren. Toch liepen we er een poosje rond: Roger kreeg zo ook een beetje beweging en kocht gelukkig maar één boek!
Thuis, nog voor ik het avondmaal bereidde, keek ik naar een boeiend debat tussen De Wever en studenten journalistiek. Het duurde wel vrij lang, maar ik had al gauw door dat onder de video het gesprek was uitgeschreven en dus schakelde ik van luisteren over naar lezen. Veel interessanter voor iemand zoals ik die geen auditief geheugen heeft. Hoewel ik niet met alle stellingen van De Wever akkoord ga, vond ik de meeste zaken die hij vertelde heel interessant. Ik vroeg me zelfs af of, als de Sinksenfoor eind vorige eeuw uit het Zuid was verdwenen en als de Zuiderdokken toen al omgevormd waren tot een groene oase, we ooit naar Limburg zouden zijn verhuisd. Altijd prettig je in te beelden (af te vragen) wat je leven zou geworden zijn als de zaken anders waren gelopen!
Na het avondeten (zuurkool deze avond) viel ik al surfend op deze film: over het "Breatharianism" (ik heb een poosje moeten zoeken voor ik er iets in het Nederlands over vond en blijkbaar gebruiken wij een Engels woord voor die praktijk). Intrigerend! Het zou wel praktisch zijn (en goedkoop😊), niet meer te hoeven eten!
Zopas, weer al surfend, op dit gevallen. Over klimaatopwarming en censuur! Vooral dit zinnetje interesseerde me (ik heb het artikel dan ook aan Roger aanbevolen): "Après avoir martelé urbi et orbi que le réchauffement climatique est anthropique, l’ONU a fait preuve de prudence en changeant le qualificatif de la nouvelle conférence climatique COP 23 qui s’est tenue à Berlin. Elle n’a plus vocation à régler le réchauffement climatique anthropique mais le changement climatique. Ce changement sémantique n’est pas anodin car il traduit un scepticisme grandissant au sein de la communauté onusienne".
Ik moet deze avond nog enkele mails beantwoorden maar eerst nog even kijken naar "Kinderen van de collaboratie" op mijn scherm.
maandag 4 december 2017
Honeysuckle Rose
Roger wilde naar een film kijken deze avond: "Honeysuckle Rose". Een beetje langdradig: blijkbaar een eerder mager verhaal verteld in functie van de muziek. Maar wat een muziek! Afijn, we kenden die natuurlijk al maar dit is de eerste avond dat ik alleen naar countrymuziek luister! We hebben genoten!
zondag 3 december 2017
Eva wordt 2 jaar!
Twee jaar is het al geleden dat we haar welkom heetten! Vandaag heb ik haar even aan telefoon gehad. Ze leek te genieten van haar dag en van het vooruitzicht straks pannenkoeken te eten! Proficiat, grote meid!
Na dat telefoontje met Eva (en ook even met Matthias - Elena was te druk aan het spelen - en hun moeder) zouden Roger en ik eindelijk even wandelen. In Terbiest. Helaas, de kou en het constante miezeren dreven ons naar het cafeetje waar we soms iets drinken.
Deze keer was mijn vroegere cursist Konstantin er ook weer. We praatten maar heel even met hem: hij was druk (en vlot) aan het keuvelen met andere mannen aan de bar.
Dat deed me enorm plezier: blijkbaar zijn mijn lessen initiatie Nederlands nuttig geweest!
Na dat telefoontje met Eva (en ook even met Matthias - Elena was te druk aan het spelen - en hun moeder) zouden Roger en ik eindelijk even wandelen. In Terbiest. Helaas, de kou en het constante miezeren dreven ons naar het cafeetje waar we soms iets drinken.
Deze keer was mijn vroegere cursist Konstantin er ook weer. We praatten maar heel even met hem: hij was druk (en vlot) aan het keuvelen met andere mannen aan de bar.
Dat deed me enorm plezier: blijkbaar zijn mijn lessen initiatie Nederlands nuttig geweest!
zaterdag 2 december 2017
Familiezieke
Bezoek aan onze familiezieke vandaag. Ze zat, met haar echtgenoot en een kameraad, in de cafetaria toen we in het revalidatiecentrum aankwamen (wij gingen langs de cafetaria voor we naar haar kamer zouden gaan omdat Roger geld wilde wisselen voor een jeton die we nodig hebben voor de slagboom aan de uitgang van het centrum).
Zij zag ons als eerste binnenkomen. Weer klaarde haar gezicht op, en weer voelde ik dat ze van alles wilde zeggen, wat echter weer niet lukte. Toch vonden Roger en ik dat er een heel subtiele verbetering is wat haar reacties betreft. Zo subtiel dat het moeilijk uit te leggen is en dat ik vermoed dat iemand die haar elke dag ziet het niet opmerkt.
Deze avond mailde mijn zus Bie me dat we echt mogen proberen haar zelf ook af en toe een woordje (geen twee tegelijk!) bij te leren. Ik herinner me dat ik dat ooit al geprobeerd had, dat ze toen echt moeite deed om iets na te zeggen, maar dat ik me afvroeg of ik niet verkeerd bezig was: ik ben immers geen logopediste. Maar nee dus, Bie zegt me dat het absoluut geen slecht idee is!
Zij zag ons als eerste binnenkomen. Weer klaarde haar gezicht op, en weer voelde ik dat ze van alles wilde zeggen, wat echter weer niet lukte. Toch vonden Roger en ik dat er een heel subtiele verbetering is wat haar reacties betreft. Zo subtiel dat het moeilijk uit te leggen is en dat ik vermoed dat iemand die haar elke dag ziet het niet opmerkt.
Deze avond mailde mijn zus Bie me dat we echt mogen proberen haar zelf ook af en toe een woordje (geen twee tegelijk!) bij te leren. Ik herinner me dat ik dat ooit al geprobeerd had, dat ze toen echt moeite deed om iets na te zeggen, maar dat ik me afvroeg of ik niet verkeerd bezig was: ik ben immers geen logopediste. Maar nee dus, Bie zegt me dat het absoluut geen slecht idee is!
vrijdag 1 december 2017
Een doodgewone vrijdag
Veel uren besteed aan het huishouden vandaag maar weer geen wandeling. Veel te koud! Roger werd opgehaald vlak voor het avondeten (dat ik net aan het bereiden was: ik moest de bereiding even stopzetten) om onze auto af te halen bij de garagist. Ik hoop dat we nu weer enkele jaren verder kunnen met onze Subaru, want onze portemonnee is heel wat lichter geworden!
Toen ik onlangs de teksten voor het volgend nummer van Oostland nalas, viel me op dat in het jaarverslag van de KVLS alleen gewag gemaakt werd van Oostland als publicatie van de vereniging. Ik heb aan Edith, onze voorzitter, gevraagd waarom de Limburgse Monografieën niet werden vermeld maar ze heeft (nog) niet geantwoord.
Deze avond krijg ik een mail van Jan Gerits die vertelt over de Algemene Vergadering van de KVLS, en me meldt dat ook toen de Monografieën niet werden vermeld in het jaarverslag dat secretaris Jeannette Funk voorlas. Waarom niet?
Deze avond een telefoontje van mijn moeder Nany. De dochter van onze zieke Matadi-vriend werd met spoed in het ziekenhuis opgenomen met een serieuze ontsteking (dat maak ik ervan afgaande op de uitleg van Nany). Sommige vrienden en familieleden van ons worden blijkbaar achtervolgd door het noodlot!
Nany wist ook te vertellen dat de apotheek van mijn broertje even in het nieuws kwam op VTM... en later heb ik die passage van het journaal online kunnen bekijken.
En... deze avond laat heb ik weer de uil gehoord in onze wei.
Toen ik onlangs de teksten voor het volgend nummer van Oostland nalas, viel me op dat in het jaarverslag van de KVLS alleen gewag gemaakt werd van Oostland als publicatie van de vereniging. Ik heb aan Edith, onze voorzitter, gevraagd waarom de Limburgse Monografieën niet werden vermeld maar ze heeft (nog) niet geantwoord.
Deze avond krijg ik een mail van Jan Gerits die vertelt over de Algemene Vergadering van de KVLS, en me meldt dat ook toen de Monografieën niet werden vermeld in het jaarverslag dat secretaris Jeannette Funk voorlas. Waarom niet?
Deze avond een telefoontje van mijn moeder Nany. De dochter van onze zieke Matadi-vriend werd met spoed in het ziekenhuis opgenomen met een serieuze ontsteking (dat maak ik ervan afgaande op de uitleg van Nany). Sommige vrienden en familieleden van ons worden blijkbaar achtervolgd door het noodlot!
Nany wist ook te vertellen dat de apotheek van mijn broertje even in het nieuws kwam op VTM... en later heb ik die passage van het journaal online kunnen bekijken.
En... deze avond laat heb ik weer de uil gehoord in onze wei.
Abonneren op:
Posts (Atom)