Nieuw damptoestel

Eigenlijk is het enkel een nieuwe batterij maar voor mij voelt het aan als een gloednieuw toestel.

Ongeveer anderhalf jaar geleden kocht ik het rode damptoestel dat ik het liefst en dus ook het vaakst gebruik.
Gisteren viel mij op dat het constant uitging. Dus vroeg ik aan Roger om vandaag langs de tabakswinkel in Sint-Truiden te rijden (met het idee daarna even rond te wandelen in de stad). Ik dacht dat ik een nieuwe coil nodig had maar de winkeluitbater vermoedde dat de batterij van mijn toestel versleten was. Normaal gaat die maximum een jaar mee, vertelde hij ons. Daar zit ik dus al een poosje over. Hij stelde voor nog even te wachten (omdat het rode toestel af en toe nog een poosje werkt) en ondertussen mijn ander toestel te gebruiken...

Ik was echter al lang van plan een blauw toestel te kopen, en, vermits dat omhulsel eigenlijk de batterij is, besloot ik toch een nieuwe batterij te kopen. Een blauwe dus deze keer.

Eigen foto's

De vroegere, rode batterij werkt inderdaad af en toe nog even en ik ben van plan die te gebruiken tot ze  definitief de geest geeft maar ik ben wel blij dat ik er nu de gewenste blauwe bij heb zonder dat ik een volledig nieuw toestel moest kopen.

O ja, uiteindelijk hebben we toch geen wandeling gemaakt in Sint-Truiden: het sneeuwde, het was koud (en Roger hoest nog steeds te veel).

Deze avond een mail van dochterlief: nu is Eva ziek.

Binnenkort moet ik dus echt afscheid nemen van dit mooi toestelletje (eigen foto gemaakt op 1 september 2016)

Vertalingen

Bijna de hele dag heb ik eraan besteed (en jammer genoeg mag dat niet elke dag gebeuren of we verliezen een deel van ons vaste inkomen) maar wat heb ik ervan genoten (ook van het feit dat ik zelfs geen uur kon besteden aan het huishouden: geen tijd gehad daarvoor😁).

Ik heb veel bijgeleerd (Nederlandse woorden, Franse woorden, technische termen), soms moeten gissen naar wat er bedoeld werd maar blijkbaar heb ik alles goed begrepen en zoals het hoort vertaald (de enige opmerking die ik kreeg, was dat ze in dat bedrijf zeggen "nacelle élévatrice" tegen wat ik vertaalde als "élévateur à nacelle": een klein nuanceverschil dus - maar meer mag ik er zeker niet over vertellen!😉).

Wat hou ik van die job!

Een kleine duizend man!

Zoveel volk zou er geweest zijn op de "Nocturne" rond het kasteel van Heers, las ik.

Dat is te veel volk voor mij: nu ben ik blij dat de omstandigheden maakten dat we daar niet aanwezig konden zijn!

Recepten

Thuis blijven heeft voor mij ook zijn charme, zeker met deze kou en na de, voor mijn doen toch, iets te drukke maand januari. Ik hoop dat de "Kasteel Nocturne" een succes was maar ikzelf heb op een andere manier genoten deze avond.

Uiteraard heb ik veel gelezen (op papier), de laatste Limburgse monografie grondig nagelezen, enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken overgetypt... maar ik viel ook online op deze reeks: kloosterrecepten!
Oké, vaak te rijk en met te veel "snelle" koolhydraten, maar ze lijken zo lekker!😋

Geen "Nocturne" voor ons

Eerst was ik zinnens deze avond naar de nocturne aan het kasteel van Heers te gaan...

Maar het is koud, het regent zo vaak, Roger hoest nog steeds: ik denk dat we beter braafjes thuisblijven, lekker warm, met lectuur, bij de kachel.

Eigen foto

Het spookte weer op mijn pc

Ik had al een hele poos problemen met de back up van mijn pc en had aan Hendrik gevraagd me nog eens vanop afstand te helpen.

Hij had me beloofd dat te doen voor het weekend en dus was ik bang dat het zou gebeuren terwijl ik bijvoorbeeld deze ochtend aan een vertaling bezig was, of dat hij het zou willen doen tijdens onze boodschappen later. Ik moet hem daarvoor immers toegang geven tot mijn computer die ik daarna een poosje niet zelf kan gebruiken.

Hendrik had het echter perfect getimed. Ik had net, op aanvraag van Jan Gerits, gezorgd voor enkele aanpassingen aan de nieuwe Limburgse monografie en wilde die net een tweede keer beginnen grondig nalezen, toen Hendrik me duidelijk maakte dat hij klaar was om mijn pc vanop afstand over te nemen.

Meer dan drie uur heeft het geduurd. Drie uur die ik gebruikte om eindelijk eens rustig verder te lezen in "Het huis met de geesten" van Allende. Ik weet het, romans lees ik vrij traag. Dat komt omdat ik aan zoveel zaken aandacht besteed: het verhaal (uiteraard), de stijl, de woordkeuze, de onderliggende boodschappen, ...
Daardoor heb ik in feite heel weinig aan af en toe een vrij halfuurtje om te lezen, net zoals ik ook geen roman meer kan schrijven op verloren ogenblikken (maar, moet ik toegeven, ik doe het ook niet meer omdat ik steeds meer de indruk krijg dat ik, zoals zovele schrijvers die ik ken, toch maar een amateurschrijver ben).

Hendrik gaf me dus deze avond drie uur "vrije tijd" (ik moet straks nog wel een paar mails beantwoorden) en ik heb genoten van mijn lectuur. In het begin deed de stijl en het verhaal van Isabel Allende me een beetje denken aan "Cien años de soledad" dat ik (in het Spaans) had gelezen tijdens mijn studies. Gaandeweg vond ik dit boek echter iets minder magisch-realistisch maar tegelijk meer spiritueel en tegelijk meer politiek geëngageerd.
Kortom, ik heb genoten terwijl ik toch geregeld keek naar wat er buiten mijn wil gebeurde op mijn scherm: echt spookachtig! 

O ja, en de volgende Limburgse monografie, die lees ik morgen dan wel grondig na.

Algemene vergadering Heemkunde Groot Heers

Er was bijzonder weinig volk deze avond op de algemene vergadering van heemkunde in Heks. Omdat het te koud was of omdat, zoals Martine opperde, die boekhouding (voornaamste deel van de vergadering) weinig mensen interesseert? Ze zou wel eens gelijk kunnen hebben... Ikzelf was er ook niet helemaal bij met mijn gedachten.

Ik had gehoord dat het vroegere schoolhuis met woonst voor de schoolmeester, waarin ons lokaal gevestigd is, verkocht zou worden en in gedachten was ik dat huis al aan het inrichten (nadat ik eerst aan Tony had gevraagd waar de trap naar de verdieping zich bevindt, een vraag die ik mezelf al jaren stel, waar ik nu een antwoord op kreeg waardoor ik besefte dat we altijd via een zijingang binnenkomen, niet via de hoofdingang).

Ik was het huis dus in gedachten druk aan het inrichten om uiteindelijk te beseffen dat het voor ons te klein zou zijn, zelfs met dat ene vrij grote klaslokaal erbij! Roger zou immers geen plaats hebben voor zijn twee ateliers!