Over het huishouden en rommel, onder andere

Het regende maar enkele minuten gisteren en het is nog steeds te warm!

Terwijl Roger deze ochtend in het Leuvense aan een familiale beraadslaging deelnam (waar ik niet bij hoefde te zijn, hoewel ik me achteraf afvroeg waarom hij op bepaalde gerichte vragen van mij niet kon antwoorden) nam ik het poorthuis onder handen. Ik heb een hekel aan al die huishoudelijke werkjes, dat weet iedereen. Het enige interessante eraan is, vind ik, dat je tijd krijgt om na te denken en te mijmeren...

En deze keer dacht ik aan al die vrouwen die ik zag en zie genieten van dat soort karweitjes, al voor maar vooral na hun pensionering. Niet alleen mijn tante apothekeres of mijn oude vriendin die vroeger les gaf bijvoorbeeld, maar ook vriendinnen van mijn eigen leeftijd zie ik opgaan in dat werk.
Mij lukt dat niet. Ik blijf het als een heel vervelende verplichting ervaren. En, eerlijk gezegd, dat merk je ook aan mijn "huishouden": ik zal nooit meer doen dan wat echt noodzakelijk is! Maar... eigenlijk zou ik willen kunnen genieten van dat werk.

Terwijl ik me daarover zorgen maakte (wat als ik ooit, door omstandigheden, behalve eventueel nog lezen, niets anders meer te doen zou hebben? Zou ik dan uit verveling toch meer dan het noodzakelijke doen in het huishouden of zou ik de tijd vullen met lezen?) gaf een trilling aan dat er  een mail aankwam. Van "mijn zieke" !  Met relatief goed nieuws (relatief, want genezen is hij uiteraard niet). Blij dat ik was! Ik vond dat het tijd was om even op te houden met dat werken in het stoffige en rommelige poorthuis en mezelf een kopje thee in te schenken.

Toen Roger thuiskwam, was ik toch klaar met mijn geplande werk voor vandaag en wilde hij, na een snelle lunch, iets kopen in een Amerikaans Stockhuis. Ik ging mee, eigenlijk alleen om Roger te vergezellen. Daar, in die winkel, liet hij zich ineens ontvallen, tussen die (weliswaar min of meer georganiseerde) rommel: 'Wat een paradijs!'
Ik weet het, Roger houdt van zulke rommeltoestanden en dat is de enige oorzaak van ruzie tussen ons beiden!

Deze avond laat typte ik verder mijn dagboek van 1965 over nadat Roger eindelijk had gebeld naar de architect met wie we contact hadden opgenomen in verband met de afbraak van onze stallen. Die bleek ons gewoon vergeten te zijn! Roger vertelde me dat zijn jongste zus, die hij deze ochtend dus  ontmoette, ook stallen laat afbreken en zei me: 'Als ze hier nog lang treuzelen, spreek ik haar afbreker aan: die verplaatst zich immers tot in onze contrei!'.

En ik typte verder over uit mijn dagboek: dat ik me zo gelukkig voelde toen ik in juli 1965 met vriendin Denise op vakantie mocht bij onder andere wie ik hier en nu "mijn zieke" noem!

O ja, vandaag ook nog enkele interessante mails gewisseld met Jan Gerits. Over de Limburgse monografieën uiteraard... maar ook, en dat is minder leuk: over het gebrek aan interesse ervoor bij KVLS-leden!

Eindelijk regen!

Geen wandeling vandaag maar ik vermoed dat Roger voldoende beweging kreeg. Onder andere door mij te helpen de salon schoon te maken en dankzij enkele andere werkjes in en rond het huis. Maar vooral: ik wilde mijn voet laten rusten, want ik heb die weer lichtjes bezeerd op onze laatste wandelingen (ongelijke ondergrond onder te lichte zolen). En het deed me deugd, dat niet te veel stappen.

Ik heb Nany gebeld die weer heel veel te vertellen had en eigenlijk weinig last bleek te hebben van de hitte.

En... ik kreeg eindelijk een welgekomen bezoekje van buurvrouw Marie-Claire. Nadat we allebei voldoende hadden geklaagd over de hitte en gezegd dat we snakten naar regen, praatten we over onder andere het in België uit het strafwet halen van abortus.
Zij en ik vinden dat geen goede zaak. De meeste mensen hebben immers een geweten dat niet erg ontwikkeld is en denken dat alleen verkeerd is wat verboden wordt door de wet.
Als abortus wettelijk toegelaten is, beseffen die mensen nog minder wat ze in feite doen als ze kiezen voor het doden van een mens in wording.
Jawel, ik weet het, soms is er echt geen andere keuze... en ik wil liever nooit oordelen (hoewel ik het soms toch nog te snel doe). Maar Marie-Claire en ik denken echt dat de meeste mensen niet meer zullen beseffen wat abortus echt inhoudt.

Deze avond, na het avondmaal (spitskoolsoep gevolgd door gerookte forel, sla, gebakken bloemkool en aardappelen), nog enkele mails beantwoord en nu... hoor ik dat het eindelijk regent!

Stilte

Ik voelde vandaag een grote nood aan stilte. Met Roger als echtgenoot is het niet moeilijk om stilte te bekomen... maar je moet soms contact opnemen met andere mensen.
Ik had onze straatgenote V. beloofd haar deze week te bellen en gelukkig wilde Roger dat wel in mijn plaats doen. V. heeft deze week geen tijd om af te komen, we spreken dus volgende week af.
Tijdens onze (stille) dagelijkse wandeling (in de buurt van Sint-Truiden en wat was het warm!) bedacht ik dat ik ook naar mijn moeder Nany moest bellen om haar te vragen of ze geen last heeft van de hitte.
Maar terug thuis stelde ik dat telefoontje telkens weer uit: ik had helemaal geen zin om te praten. Het is nu 23 uur en, foei, ik heb nog steeds niet gebeld.

Voetbal en lectuur

Overal hangen driekleurige vlaggen de laatste tijd. Ik ben wel niet zo (ik geef toe: een beetje wel) wereldvreemd  dat ik niet weet waarom ze daar hangen... maar sorry, mensen, voetbal kan me echt niet boeien! En zeker niet als het de bedoeling is daarmee een soort patriottisme op te wekken!

Ik las deze avond in verband daarmee dit heel interessante artikel!

Ik ben boos!

En toch was het een gewone, heel warme dag vol zon maar ook met een beetje wind die de temperatuur temperde.
We deden onze wekelijkse boodschappen en maakten na het avondeten nog eens een mooie wandeling in de plantages achter de kapel van Helshoven. We aten er zelfs als dessert kersen die aan de bomen waren blijven hangen na de pluk.

Eigen foto

Maar... Stel je voor: je leest drukproeven na, je verbetert zo goed als mogelijk... en als je daarna een exemplaar van het boekje krijgt toegestuurd (waarin jouw naam als corrector wordt vermeld), merk je dat er een hele bladzijde is aan toegevoegd, die je niet hebt kunnen nalezen... en die vol taalfouten staat.
Dat heb ik pas meegemaakt en het maakt me echt boos!

Over bakmargarine en foto's

Ons ziek familielid had in het ziekenhuis, bij wijze van bezigheidstherapie, met andere patiënten tomatensaus moeten klaarmaken, vertelde ze ons. Ze moesten eerst gesnipperde uien laten glazig worden in Solo! Ongelooflijk dat men in een ziekenhuis nog bakmargarine gebruikt, vol met transvetten en verkeerde olies! Waarom niet gewoon goede (bijvoorbeeld olijf) olie?

Deze avond laat vond ik op Facebook foto's van Roger. Niet door hem gepost en zonder vermelding van zijn naam. Ik weet dat Roger de gewoonte heeft foto's, die hij bij een feest of andere gelegenheid maakte, op te sturen naar de organisator maar volgens mij mag die persoon die foto's niet zo maar publiceren zonder te vermelden wie ze heeft gemaakt!  En... de persoon die deze foto's postte heeft dat al enkele keren wel gedaan.

Eigenaardig is dat: als dichter vindt zo iemand het niet normaal dat een van zijn gedichten zo maar wordt overgenomen zonder dat zijn naam vermeld wordt, maar zelf publiceert hij zonder schroom foto's van iemand anders onder zijn eigen naam!

Jan Gerits mailde me vandaag dat hij in een artikel voor "Heemkunde Limburg" foto's van Roger had gebruikt... maar zijn naam erbij had vermeld. Zo hoort het inderdaad!

Verjaardagsfeestje

Vandaag vierde vriendin en vroegere klasgenote Denise haar 70 jaar! En wij waren bij de 14 genodigden. Het werd een heel aangename, gezellige en interessante middag met een heel lekker etentje.
Allemaal interessante mensen die veel te vertellen hadden, onder andere over hun (vaak frequente en verre) reizen. Heel vriendelijke mensen ook maar zo ken ik Denise: al in mijn dagboek van 1965, dat ik op dit moment aan het overtypen ben, schrijf ik dat ze blijkbaar mensen aantrekt die even vriendelijk zijn als zij!
En... voor ons niet allemaal onbekende mensen: vroegere kennissen teruggezien, en Denises lieve zus en schoonbroer, uiteraard ook haar partner (die onlangs meer dan 300 muggenbeten had opgedaan! En ik maar klagen over mijn iets meer dan 100 beten!) en onze vroegere klasgenote Marie-Louise. We hebben genoten,  Roger en ik! Bedankt, Denise!

Het feestvarken

Eigen foto's

Daarna reden we naar het Leuvense om een gehospitaliseerd familielid te bezoeken. Weer een lange babbel in een, ondanks open raam en deur, veel te warme kamer (we haalden 30°C in de schaduw vandaag).

We waren pas heel laat thuis waar ik enkele dringende mails vond, onder andere in verband met de laatste Limburgse monografie van de KVLS. Die heb ik zopas (23:15 uur) allemaal behandeld. Daarna pas vond ik een bericht (via Messenger) van Wiemla: of ze even mocht bellen. Heb haar gevraagd dat morgen te doen: nu is het veel te laat!