Vandaag (onder andere) in de gemeente geïnformeerd naar een vergunning om bomen te vellen. We werden heel vriendelijk ontvangen, men zou het bestuderen en misschien hebben we zelfs geen vergunning nodig omdat de bomen op maximum 15 meter van een huis zouden staan. Ik denk dat die 15 meter kloppen voor sommige bomen (aan onze kant, aan de kant van buurvrouw-slachtoffer en achteraan, vlakbij het huis van achterburen, zoon en schoondochter van T. en V. ) maar niet voor de bomen midden in de wei. Maar kom, voorlopig ga ik me daar niets meer van aantrekken.
In het gemeentehuis werden we aangesproken door een ambtenaar, Ingrid, met wie ik vaak contact had toen ik daar nog "initiatie Nederlands" gaf. Ze had onlangs mijn vroegere Albanese cursisten Mentor en Rudina ontmoet en ze moest mij hun groeten doen. Blijkbaar hadden Rudina en Mentor veel herinneringen opgehaald aan die lessen (en ik heb daar ook heel goede herinneringen aan).
Deze avond probeerde ik een berichtje te sturen naar Rudina (ik heb geen e-mailadres, maar ik dacht dat we "bevriend" waren op Facebook). Helaas, we blijken daarop niet (meer?) "bevriend" te zijn maar gelukkig bleek ik nog "bevriend" met haar zoon Drini ! Die ze destijds als baby meebracht naar de les Nederlands (en zelfs zoogde tijdens het onderricht)! Drini stuurde ik dus een berichtje.
Rudina, moest je dit lezen, laat even iets horen!
Voor de rest een vrij rustige dag, boodschappen gedaan en naar Nany gebeld die zei dat er te veel drukte wordt gemaakt over de hitte: 'In Matadi hadden we altijd te warm in het regenseizoen maar niemand sprak daar over een code geel of oranje'. En ze heeft gelijk: in feite is het gewoon eindelijk zomer hier!
O ja, we hebben ook een afspraak kunnen maken met de oogarts... en met Nany: we gaan binnenkort naar haar samen met de kleinkinderen.
maandag 24 juni 2019
zondag 23 juni 2019
Rustige en toch vlijtige zondag
Nog voor onze brunch deden we boodschappen vandaag (in Heers, waar de AD-Delhaize open is op zondagvoormiddag): we hadden nog maar een potje yoghurt en een ei in huis. Zelfs geen brood.
Na onze brunch haalden we het werk in dat we gisteren niet verrichtten. Er moest nog van alles uitgepakt en opgeborgen worden, de wasmachine moest nog een paar keer werken, het poortgebouw zag er smerig uit (die storm begin juni!) en heb ik dus een beetje schoongemaakt.
En ik belde naar Nany (mijn moeder dus). Ze had veel te vertellen... hoewel ze zich eigenlijk verveelt. Te weinig bezoek, te weinig afleiding, te weinig nieuwtjes, vermoed ik. Ik zei haar dat ik nog niet wist wanneer we konden langskomen omdat we eerst moeten zorgen dat we die bomen mogen laten vellen (en o ja, ik zou het bijna vergeten: ik moet een afspraak maken met de oogarts). We hadden het ook over de aangekondigde hittegolf. Haar appartement is niet van de koelste maar ze beloofde alles dicht te houden overdag en pas 's avonds laat ramen open te zetten.
Ondertussen probeerde Roger contact op te nemen met de man die enkele jaren geleden de bomen in onze wei snoeide. Hij is een professionele boomkapper en zulke man hebben we echt nodig omdat het gaat over heel hoge en dikke bomen. Helaas, hij bleek in november 2017 te zijn overleden. Dat deed heel raar (ik bedoel het feit dat je blijft denken aan iemand alsof die nog van deze wereld is terwijl die al een hele poos geleden is overgegaan). Die heel vriendelijke bomenkapper was 4 en half jaar jonger dan Roger en een jaar ouder dan ik.
Ik typte nog enkele bladzijden uit mijn tienerdagboeken over (ik ben nu aan 28 juni 1966) en daarna zorgde ik voor het avondeten (osso bucco).
Terwijl ons gerecht sudderde, nog wat opgeruimd en ineens herinnerde ik me dat rond deze tijd in Opheers en Batsheers het "Klaprozen festival" (opgericht door onder anderen Maj als ik me niet vergis) plaatsvond.
Ik zocht het op: inderdaad, dat was vandaag maar op het uur dat ik het me herinnerde, was het al afgelopen. Jammer!
Andere jaren waren we afwezig rond deze tijd. Is het daarom dat ik er niet op tijd aan dacht?
Langs de andere kant: ik was wel blij dat ik mijn voet een beetje kon laten rusten vandaag. Die had weer vaak last gehad van ongelijke ondergrond tijdens de reis... en van het feit dat ik ergens (ik weet niet meer waar) een trapje miste en mijn enkel een beetje bezeerde.
Na onze brunch haalden we het werk in dat we gisteren niet verrichtten. Er moest nog van alles uitgepakt en opgeborgen worden, de wasmachine moest nog een paar keer werken, het poortgebouw zag er smerig uit (die storm begin juni!) en heb ik dus een beetje schoongemaakt.
En ik belde naar Nany (mijn moeder dus). Ze had veel te vertellen... hoewel ze zich eigenlijk verveelt. Te weinig bezoek, te weinig afleiding, te weinig nieuwtjes, vermoed ik. Ik zei haar dat ik nog niet wist wanneer we konden langskomen omdat we eerst moeten zorgen dat we die bomen mogen laten vellen (en o ja, ik zou het bijna vergeten: ik moet een afspraak maken met de oogarts). We hadden het ook over de aangekondigde hittegolf. Haar appartement is niet van de koelste maar ze beloofde alles dicht te houden overdag en pas 's avonds laat ramen open te zetten.
Ondertussen probeerde Roger contact op te nemen met de man die enkele jaren geleden de bomen in onze wei snoeide. Hij is een professionele boomkapper en zulke man hebben we echt nodig omdat het gaat over heel hoge en dikke bomen. Helaas, hij bleek in november 2017 te zijn overleden. Dat deed heel raar (ik bedoel het feit dat je blijft denken aan iemand alsof die nog van deze wereld is terwijl die al een hele poos geleden is overgegaan). Die heel vriendelijke bomenkapper was 4 en half jaar jonger dan Roger en een jaar ouder dan ik.
Ik typte nog enkele bladzijden uit mijn tienerdagboeken over (ik ben nu aan 28 juni 1966) en daarna zorgde ik voor het avondeten (osso bucco).
Terwijl ons gerecht sudderde, nog wat opgeruimd en ineens herinnerde ik me dat rond deze tijd in Opheers en Batsheers het "Klaprozen festival" (opgericht door onder anderen Maj als ik me niet vergis) plaatsvond.
Ik zocht het op: inderdaad, dat was vandaag maar op het uur dat ik het me herinnerde, was het al afgelopen. Jammer!
Andere jaren waren we afwezig rond deze tijd. Is het daarom dat ik er niet op tijd aan dacht?
Langs de andere kant: ik was wel blij dat ik mijn voet een beetje kon laten rusten vandaag. Die had weer vaak last gehad van ongelijke ondergrond tijdens de reis... en van het feit dat ik ergens (ik weet niet meer waar) een trapje miste en mijn enkel een beetje bezeerde.
zaterdag 22 juni 2019
Schoolfeest
Ik legde deze middag de telefoon neer na een lange babbel met Nany en meteen begon het toestel weer te rinkelen. Dochterlief die gelezen had dat we thuis waren.
'Het is schoolfeest vandaag,' zei ze, 'komen jullie niet af?'
Dat deden we na nog een kort bezoek van buurvrouw Marie-Claire.
Heel veel volk op het plein naast de school in het Leuvense. Met een beetje moeite vonden we daartussen Matthias die helemaal alleen waakte over de spullen van dochterlief. Iets later kwamen zijn mama en zusje Eva er ook aan. Elena ontmoetten we pas later: die was aan het spelen met Anna. Schoonzoon stond aan de toog broodjes te verkopen.
Bij een biertje praatten we bij. De kindjes liepen rond, sprongen op het springkasteel, zaten op de draaimolen, genoten van snoepjes, aten frieten en popcorn en hadden veel plezier. Een heel aangename middag!
We hadden wel, naar het schijnt, het optreden van de kindjes gemist dat heel goed bleek te zijn!
Vooral Matthias zijn acteertalent werd geprezen. Ik vroeg hem of hij niet graag toneellessen zou volgen maar dat zag hij niet echt zitten.
'Het is schoolfeest vandaag,' zei ze, 'komen jullie niet af?'
Dat deden we na nog een kort bezoek van buurvrouw Marie-Claire.
Heel veel volk op het plein naast de school in het Leuvense. Met een beetje moeite vonden we daartussen Matthias die helemaal alleen waakte over de spullen van dochterlief. Iets later kwamen zijn mama en zusje Eva er ook aan. Elena ontmoetten we pas later: die was aan het spelen met Anna. Schoonzoon stond aan de toog broodjes te verkopen.
Bij een biertje praatten we bij. De kindjes liepen rond, sprongen op het springkasteel, zaten op de draaimolen, genoten van snoepjes, aten frieten en popcorn en hadden veel plezier. Een heel aangename middag!
We hadden wel, naar het schijnt, het optreden van de kindjes gemist dat heel goed bleek te zijn!
Vooral Matthias zijn acteertalent werd geprezen. Ik vroeg hem of hij niet graag toneellessen zou volgen maar dat zag hij niet echt zitten.
Nadat we allemaal nog een portie stoofvlees hadden gegeten, dronken we nog een laatste glas bij dochterlief en schoonzoon waar ik de kindjes een cadeautje overhandigde en zij me hun zelf ontworpen spacemats, muismat en magneten gaven die we voor onze reis hadden besteld (via hun school).
 |
| Eigen foto's |
vrijdag 21 juni 2019
Naar huis en lectuur
We reden gisteren terug naar huis. Waze voerde ons via Parijs, wat files en nog eens files betekent. Misschien was het aangenamer rijden geweest als we een grote lus rond die hoofdstad hadden gemaakt maar veel tijd hadden we dan ook wel niet gewonnen.
We kwamen hier aan om 18:32 uur (we waren vertrokken om 10:30 uur precies en hebben uiteraard geregeld even gepauzeerd). En hier zijn we druk bezig geweest tot na 22:30 uur. Uitpakken, post (goed gesorteerd door Marie-Claire) bekijken. Eigenaardig genoeg geen enkele briefwisseling over dat geval met die weggewaaide tak uit onze wei! Volgens de verzekering, die we onderweg opbelden, zouden we een brief moeten gekregen hebben van de eigenares van de beschadigde auto. Straks misschien even informeren bij die buurvrouw?
Verder was het zorgen voor het avondeten, snel eten, facturen betalen en inschrijven, reisgerief opbergen (daarmee zijn we nog niet klaar), wassen en was te drogen hangen, enzovoort!
De gebruikelijke drukte na een reis dus (en dan heb ik nog niet schoongemaakt! Ik weet het, wij kregen gedurende 3 weken geen tijd om het hier vuil te maken maar in dit oude huis hebben de spinnen wel gezellig huisgehouden en heeft het stof zich ongeremd opgestapeld).
Om 22:30 uur stond ik voor de keuze: mails beantwoorden of de resterende tijd van de avond besteden aan lectuur.
Het werd lectuur.
Sorry, vrienden: ondanks dat vele werk bij het thuiskomen, voelde ik me nog een klein beetje met vakantie.
En... het enige papieren boek dat ik op reis bij me had en dat ik eigenlijk wilde uitlezen, had ik nog niet uit. Van de 1229 bladzijden van "Emily Beyns" (auteur Clem Schouwenaars) had ik er 1111 gelezen tijdens die drie weken.
Dus wilde ik het boek nog uitlezen voor de grote drukte weer begint. Dat is gelukt en echt, ik heb van die lectuur genoten (en ook van de heel speciale, eigen vertelstijl van de auteur).
Hoewel ik me de laatste jaren na elke thuiskomst van een reis afvraag of ik niet beter virtueel zou reizen (hoewel... virtueel is nu nog niet realistisch genoeg) om het onplezante thuiskomen te vermijden, werd ik bij deze thuiskomst door twee aangename zaken verrast. Voor de eerste keer bloeien er klaprozen op de berm voor onze tuin (volgens Roger omdat de stadsdiensten laat zijn met het maaien van de bermen)... en de boerenjasmijn in de tuin (waarin het gras weer veel te hoog staat: nog werk voor Roger!😒) staat in volle bloei!
We kwamen hier aan om 18:32 uur (we waren vertrokken om 10:30 uur precies en hebben uiteraard geregeld even gepauzeerd). En hier zijn we druk bezig geweest tot na 22:30 uur. Uitpakken, post (goed gesorteerd door Marie-Claire) bekijken. Eigenaardig genoeg geen enkele briefwisseling over dat geval met die weggewaaide tak uit onze wei! Volgens de verzekering, die we onderweg opbelden, zouden we een brief moeten gekregen hebben van de eigenares van de beschadigde auto. Straks misschien even informeren bij die buurvrouw?
Verder was het zorgen voor het avondeten, snel eten, facturen betalen en inschrijven, reisgerief opbergen (daarmee zijn we nog niet klaar), wassen en was te drogen hangen, enzovoort!
De gebruikelijke drukte na een reis dus (en dan heb ik nog niet schoongemaakt! Ik weet het, wij kregen gedurende 3 weken geen tijd om het hier vuil te maken maar in dit oude huis hebben de spinnen wel gezellig huisgehouden en heeft het stof zich ongeremd opgestapeld).
Om 22:30 uur stond ik voor de keuze: mails beantwoorden of de resterende tijd van de avond besteden aan lectuur.
Het werd lectuur.
Sorry, vrienden: ondanks dat vele werk bij het thuiskomen, voelde ik me nog een klein beetje met vakantie.
En... het enige papieren boek dat ik op reis bij me had en dat ik eigenlijk wilde uitlezen, had ik nog niet uit. Van de 1229 bladzijden van "Emily Beyns" (auteur Clem Schouwenaars) had ik er 1111 gelezen tijdens die drie weken.
Dus wilde ik het boek nog uitlezen voor de grote drukte weer begint. Dat is gelukt en echt, ik heb van die lectuur genoten (en ook van de heel speciale, eigen vertelstijl van de auteur).
Hoewel ik me de laatste jaren na elke thuiskomst van een reis afvraag of ik niet beter virtueel zou reizen (hoewel... virtueel is nu nog niet realistisch genoeg) om het onplezante thuiskomen te vermijden, werd ik bij deze thuiskomst door twee aangename zaken verrast. Voor de eerste keer bloeien er klaprozen op de berm voor onze tuin (volgens Roger omdat de stadsdiensten laat zijn met het maaien van de bermen)... en de boerenjasmijn in de tuin (waarin het gras weer veel te hoog staat: nog werk voor Roger!😒) staat in volle bloei!
donderdag 20 juni 2019
La Chapelle d'Angillon en Aubigny sur Nère onder andere
19 juni 2019
Ik weet weer niet wanneer ik dit zal kunnen posten: we hebben weer geen internet bij de tent.
We zitten in La Chapelle d’Angillon (geboorteplaats van Alain Fournier) in een ingerichte tent, veel kleiner dan die van gisteren maar met een meer stabiele vloer.
Vorige nacht, rond 23 uur, hoorde ik uilen vlak bij onze tent. En iets later begon het te donderen en te regenen. Het onweer duurde echter niet lang: om 1 uur deze nacht was alles weer kalm.
Vandaag reden we richting Bourges, langs de snelweg. Zonder péages. Na enkele halten reden we om 13:55 uur de Berry binnen.
O ja, iemand vroeg me wat we zoal eten onderweg. Meestal zijn dat noten, kaas, hardgekookte eieren en abrikozen. Heel af en toe een beetje brood.
Het is opvallend hoe langer ik nu zonder eten kan dan toen ik (lang geleden nu) mijn honger stilde met brood!
Ik onderzocht via booking.com of er in de camping van Aubigny iets vrij was. Blijkbaar niet en Roger spreekt niet meer van onze eigen tent op te zetten. Dus keek ik hoe het gesteld was in La Chapelle d’Angillon, tussen Bourges en Aubugny. Daar konden we deze tent huren voor twee nachten (79 euro).
Daarna moesten we tien kilometer terugrijden voor onze boodschappen: in dit dorp is geen winkel en geen restaurant. Woon hier maar zonder auto!
We aten op ons terrasje: rillettes, haring en koolsla gevolgd door een blokje bittere chocola (85% cacao, gevonden in een Lidl) met een kopje nescafe of thee. Daarna wandelden we een lus rond de camping, tot aan de vijver van waar je een mooi uitzicht hebt op het kasteel (dat we al kenden van vorige jaren).
Daarna nog wat lectuur. De camping op zich is heel rustig, niet te groot, het personeel is heel vriendelijk, het sanitair heel netjes, alleen maakten onze buren bij hun aankomst nogal veel lawaai. We zitten nu in de tent en vanuit hun tent, die hier vlak naast staat, hoor ik op dit uur (22:15 uur) nog steeds gebonk!
Het is nu 22:35 uur en onze buren hebben hun muziek afgezet.
En ondertussen hebben we vernomen dat Debby en Hendrik in augustus hun intrek nemen in hun eigen huis!
20 juni 2019
Het regende toen we wakker werden. Gelukkig duurde het niet lang en liet de zon zich snel zien. Al haalden we vandaag niet meer dan 21°C.
We reden naar Aubigny sur Nère… waar we in een winkel Philippe, de uitbater van de camping des Etangs tegenkwamen. ‘Wat doen jullie hier?’ vroeg hij nadat hij ons begroet had. Ik legde het uit. ‘O maar om een tent op te stellen was er nog wel plaats bij ons”, zei hij. ‘Tja, we worden te oud daarvoor”. Toen bevestigde hij dat op "Camping des étangs" alle logies verhuurd waren.
We liepen nog wat rond in het ons zo vertrouwde Aubigny, reden daarna naar Ivoy le Pré met zijn ontzettend grote kerk voor zulk een kleine gemeente.
Daarna nog wat rondgewandeld in Enrichemont en uiteindelijk nog een wandeling gemaakt in de buurt van de camping.
Deze avond aten we nog eens bij de tent: de rest van de gerookte haring en knolseldersla.
dinsdag 18 juni 2019
Sarlat la Caneda
Deze voormiddag trokken we weer naar de stad. Mooie stad, prachtige gebouwen... maar veel te veel toeristen. Maar ja, als je zulke tent huurt, ben je verplicht voor twee nachten te boeken.
We kuierden weer en ik werd bekoord door een mooi geïllustreerd sprookjesboek. Ik geraakte in gesprek met de verkoper, tevens auteur ervan. Omdat ik de kindjes geen plezier kan doen met een Franstalig boek, kocht ik enkele illustraties eruit in de vorm van postkaarten. Die ik echter niet durfde op de post te doen uit schrik dat ze zouden beschadigd worden.
We dronken een biertje op een terras, ik at een broodje en we kwamen daarna even rusten bij de tent. Het werd vandaag 32°C.
Tegen de avond gingen we terug naar het centrum. Roger wilde ergens een menu eten maar volgde uiteindelijk mijn voorbeeld en nam een "omelette aux cèpes" met sla. Zelfs dat gerecht was al te veel voor mij. Lekker was het wel.
Daarna liepen we nog wat rond alvorens terug naar de camping te komen. Sarlat is een prachtige stad... maar al die toeristen!
De camping valt mee, al vind ik hem wat groot... en we hebben een waterkraan ontdekt vlak achter onze tent, in het struikgewas.
Ik voeg overal later foto's aan toe. Op dit kleine scherm is dat veel te lastig.
P.S. 21 juni
Dat is ondertussen gebeurd!
maandag 17 juni 2019
Naar Sarlat la Caneda
Het is eigenaardig: toen we vandaag richting Périgord reden dwars door de Landes vond ik de streek weer zo eentonig als wat. Blijkbaar moet je echt weg van de hoofdwegen om de Landes te kunnen appreciëren.
We reden op départementales net zoals we lang geleden verkozen te doen. Ik vond het aangenamer dan reizen via snelwegen, zeker zodra het landschap meer afwisselend werd maar eigenaardig genoeg vond Roger dat nu vermoeiender dan reizen via snelwegen.
Toch moest hij toegeven dat je via gewone wegen meer ziet, zeker toen we even halt hielden in de hele mooie bastide Monpazier. We dronken er koffie/thee en keken even uit naar een camping: er was alleen een staanplaats voor campers.
Om 15:40 uur kwamen we aan op een camping aan de rand van Sarlat la Caneda. Er was een ingerichte tent vrij voor 43 euro per nacht. Dat zijn immense tenten met een leefruimte, een keukenhoek en een slaapruimte. Sanitaire voorzieningen en water zijn er echter niet zodat je om te wassen, af te wassen, je toilet enzovoort naar de sanitaire blok moet.
Na onze installatie dronken we een biertje op ons terras (vandaag haalden we de 31°C) en daarna trokken we naar de stad (op 1 km van hier).
Zoals steeds waren er heel veel toeristen. We aten in een van de vele gelegenheden, dronken een roséwijn en keerden terug naar de camping.
We reden op départementales net zoals we lang geleden verkozen te doen. Ik vond het aangenamer dan reizen via snelwegen, zeker zodra het landschap meer afwisselend werd maar eigenaardig genoeg vond Roger dat nu vermoeiender dan reizen via snelwegen.
Toch moest hij toegeven dat je via gewone wegen meer ziet, zeker toen we even halt hielden in de hele mooie bastide Monpazier. We dronken er koffie/thee en keken even uit naar een camping: er was alleen een staanplaats voor campers.
Om 15:40 uur kwamen we aan op een camping aan de rand van Sarlat la Caneda. Er was een ingerichte tent vrij voor 43 euro per nacht. Dat zijn immense tenten met een leefruimte, een keukenhoek en een slaapruimte. Sanitaire voorzieningen en water zijn er echter niet zodat je om te wassen, af te wassen, je toilet enzovoort naar de sanitaire blok moet.
Na onze installatie dronken we een biertje op ons terras (vandaag haalden we de 31°C) en daarna trokken we naar de stad (op 1 km van hier).
Zoals steeds waren er heel veel toeristen. We aten in een van de vele gelegenheden, dronken een roséwijn en keerden terug naar de camping.
Abonneren op:
Posts (Atom)