Bewondering

De laatste tijd maak ik me vaak de bedenking dat ik niet graag in Frankrijk zou leven! En dat terwijl ik daar vroeger geregeld stiekem van droomde!

En toch, als ik zie hoe consequent het volk daar reageert, sta ik echt in bewondering. Hier weer een "betoging" in Parijs de avond van 31 december 2021 (toen had Macron zelfs nog niet gezegd dat hij wil "kakken" op sommige burgers): veel te veel volk voor mij weeral maar langs de andere kant, het is zalig om te zien hoeveel mensen (dat was niet de enige manifestatie) week na week weer opkomen tegen onrecht!

Nu, eigenlijk begrijp ik niet dat Macron in de pers (dus in een geschreven interview) die woorden "durfde" te gebruiken en in de grond van mijn hart hoop ik dat er als antwoord daarop geen volksopstand of revolutie volgt. Want, vraag ik me soms af (slaat mijn verbeelding weer op hol?) misschien was het een uitdaging en wil Macron niets liever dan revolutie uitlokken om dan, als respons daarop, "terecht" nog meer repressief te werk te gaan?  

De waarde van dagboeken

Ik vroeg jullie al dikwijls, kinderen, om later mijn dagboeken niet weg te smijten. En toch vroeg ik me vaak tegelijkertijd af of die iemand zouden interesseren (hoewel ikzelf het heel leuk zou gevonden hebben een dagboek of zelfs brieven van een grootouder te erven). Maar kom, ik hou dus een dagboek bij sinds mijn 12 jaar (eigenlijk al van iets vroeger maar dat eerste schrift is verloren gegaan) en het idee dat die duizenden bladzijden gedoemd zijn om in een vuilnisbak te verdwijnen vond ik vreselijk.

Deze avond stuurde Roger me naar deze video. Ik weet niet of er iets dergelijks bestaat in onze contreien (ik meen daar heel lang geleden wel iets over gelezen te hebben: moet het eens opnieuw opzoeken). En naar aanleiding van die video vraag ik jullie opnieuw: gooi al die geschriften van mij later alsjeblieft niet zo maar weg!

Ik ga nu nog maar eens enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken overtypen. Hoewel, als ik die  Irving Finkel mag geloven, is het beter verder op papier te werken? 

En, lieve Elena, hou jouw dagboek maar ijverig bij! 

Is de aarde plat?

Ooit zei iemand me in verband met mijn bedenkingen over hoe de "wetenschap" soms staat tegenover "vermoedens" die nog niet wetenschappelijk (konden) worden bewezen: 'De aarde is volgens jou nog steeds plat zeker?' 

Volgens mij niet, nee. Maar er was een tijd dat de wetenschap dat wel aannam en dat iemand, die  "vermoedde" dat het niet zo was, gehoond werd! 

Didier Raoult nuanceert

Het toeval (?) bracht me vandaag naar dit betoog van professor Didier Raoult. Die nu nog iets meer dan vroeger durft te zeggen blijkbaar (hij gaat op pensioen). Het is in het Frans, niet al te ingewikkeld, niet lang maar het gaat niet zomaar over koetjes en kalfjes. Als je het enigszins aankunt, raad ik je toch aan even te luisteren. 

Ik probeer te resumeren. Deze epidemie is geen zaak van politiekers maar van huisdokters die de laatste maanden onterecht werden weggecijferd. Verzorging was immers belangrijker dan de vaccinatie die de pandemie niet heeft kunnen afremmen (dat laatste herhaalt Raoult al van in het begin en het heeft hem veel problemen bezorgd). Hij raadt absoluut af kinderen systematisch te vaccineren en is heel wantrouwig tegenover de huidige (manipulatie van de) media. Het virus lijkt te evolueren zoals men van een virus kan verwachten (naar meer besmettelijk maar minder gevaarlijk) en hij denkt dat deze vaccins totaal overbodig zijn tegenover de nieuwe varianten.

Hij gaat (op zijn eigen kalme manier) ook tekeer tegen de huidige censuur, leugens en manipulaties. 

Echt, als je de taal een beetje verstaat, luister er even naar!

Diëten

Ik weet echt niet waarom ik vandaag terugdacht aan de manier waarop ik probeerde Roger 18 kilo te doen vermageren en heel boos was op mezelf omdat hij voor de eerste 12 kilo heel lang heel veel offers heeft moeten opbrengen en de laatste kilo's er zonder probleem afgingen. 

Natuurlijk weet ik ook waarom dat gebeurd is: eerst paste ik een dieet toe met zo weinig mogelijk vetten. Suikers echter, daar lette ik niet zo fel op. Het is pas na de lectuur van dat boek van Verburgh dat ik begon me te documenteren over koolhydraten en vetten én dat ik stilaan een ander dieet begon toe te passen voor Roger. 

Een uitleg van broertje (weliswaar enkele jaren later, want eerst vond hij mijn "omdraai" maar eigenaardig) over het (ongeveer zelfde) dieet dat hem op heel korte tijd 20 kilo deed afvallen zorgde dat ik bleef volhouden en ja hoor, ook Roger verloor nog vier overbodige kilo's op heel korte tijd en zonder honger te lijden. En vooral: daarna verloor hij nog 2 kilo, nu blijft hij op zijn gewicht, zelfs als we af en toe een beetje overdrijven, zelfs met zoetigheden. Zelfs zijn "bierbuik" is verdwenen (al is dat woord zeker niet correct, want de bierdrinker hier, dat ben ik: Roger verkiest vaak wijn).

Maar waarom ben ik dan zo boos op mezelf, vraag ik me al de hele dag af. Natuurlijk omdat ik eerst niet wist dat ik het anders moest aanpakken maar dat wist toen immers bijna niemand (denk ik toch)! Ik volgde dus ook zo maar wat me werd aangereikt zonder zelf verder na te denken! Het is immers niet omdat een gram koolhydraten je 4 kilocalorieën oplevert en een gram vet 9, dat je meer verdikt van vet! Je moet ook rekening houden met de manier waarop je lichaam dat allemaal verteert en metaboliseert! Maar daar dacht ik dus blijkbaar niet over na al die tijd dat ik Roger zoveel dingen onthield om hem te doen vermageren!

Maar - en ik denk dat dit vooral mijn geweten parten speelt - ik moest ook terugdenken aan de cursussen die ik lang geleden heb geredigeerd voor Educatel (onderwijs per briefwisseling) waarvoor ik "wetenschappelijke" boeken raadpleegde en volgde die nu dus blijken volledig achterhaald te zijn. Oké (ik ben mijn geweten aan het sussen!), ik kon toen niet weten dat ik veel mensen (én diëtisten) verkeerde raad gaf! En toch... Als ik een beetje verder had nagedacht?  

Lectuur en literatuur

Vandaag eindelijk verder gelezen in het nieuwe boek van Ivo Hermans (nee, ik heb het nog niet uit). Interessant en boeiend, rijke woordenschat, mooie beelden, maar ik heb één verwijt. Ivo weet heel veel, is heel erudiet maar hier worden zijn eruditie en kennis van de geschiedenis wat te veel ten toon gespreid, zijn ze niet voldoende geïntegreerd in het verhaal dat daardoor geregeld en te lang onderbroken wordt. Ik herinner me dat ik, bij het herlezen van typoscripten van Boudewijn zaliger, hem daar ook op wees en dat hij daar rekening mee hield bij het "herschrijven".

Deze avond even gechat met Elena. Niet heel lang, want ze zou verder schrijven aan haar boek. Wat hou ik van dat enthousiasme! Ik heb Roger gevraagd of, als ik alles zal herlezen hebben, we de enkele fouten en overbodigheden eruit gehaald hebben, we het geheel kunnen printen en of hij er dan enkele ingebonden boekjes wil van maken voor de familie. 

Newspeak

De "newspeak" in de roman "1984" intrigeerde me al heel lang. Of beter, de bedoeling ervan: het onmogelijk maken te denken aan iets dat je niet kunt verwoorden. Ik herinner me dat ik tientallen jaren geleden me al afvroeg of bijvoorbeeld een peuter niet meer kan "(be)denken" dan wat hij kan zeggen (en daarbij dacht ik altijd terug aan mijn eigen ervaring met het begrip "zacht" waar ik geen woord voor kende en dan maar beschreef als "lief" - dat moet rond mijn 4 jaar zijn geweest en oké, ik was toen al een kleuter en kon al spreken). Ik ging vandaag een beetje op zoek en viel op dit. Ik moet het nog fatsoenlijk bekijken maar men lijkt daar inderdaad te zeggen dat je niets kunt denken zonder de woorden ervoor te hebben. Ik twijfel daar dus aan.

Nany leek weer heel blij aan telefoon deze avond: ze hadden gisterenavond een beetje oudjaar gevierd (cava en hapjes) en deze middag ging ze bij broertje eten. Ze kon me wel niet precies uitleggen wat ze dan wel gegeten had, probeerde het te omschrijven maar ik begreep het niet goed. Maar kom, ze had het lekker gevonden.