Tijd voor boodschappen

Vandaag was onze garagist terug uit vakantie en deze ochtend mocht Roger hem de auto brengen. Maar... de motor wilde weer niet starten. De garagist kwam de batterij opladen, Roger reed de auto naar de garage en de echtgenote van de garagist bracht Roger terug. En tegen 16 uur hadden we opnieuw een rijvaardig voertuig.

Ik was opgelucht, want onze proviandkasten zijn bijna leeg. We hadden vorige week immers geen boodschappen gedaan en hebben nu bijna alles uit onze koelkast, diepvriezer en kasten opgegeten. Vroeger, toen we nog op reis gingen, probeerden we telkens vóór ons vertrek de koelkast leeg te krijgen, maar nu schiet er in huis helemaal niets eetbaars meer over, behalve enkele blikken sardienen, makreel en tonijn, enkele bokalen olijven, schorseneren en asperges, een pak boter, een fles notenolie, een fles sherryazijn, een beetje mayonaise en het nodige om brood te bakken. Daar zou ik nog een paar dagen een maaltijd mee kunnen verzinnen, maar eigenlijk is het tijd om heel gauw nieuw proviand in huis te halen. Ik heb immers ook geen chocolade meer!

Een enthousiaste Eva

Dochterlief en schoonzoon moesten vandaag naar een feestje zonder de kinderen en eigenlijk zou het vandaag voor ons een "kindjesdag" zijn geworden. Roger durft zich echter niet meer te ver van huis te begeven met de auto (onder andere omwille van die batterij die moet worden vervangen - onze garagist zal pas binnenkort terug zijn uit vakantie).

Zeger ging in onze plaats de kindjes gezelschap houden. En ik besteedde mijn tijd dus vooral aan die monografie, terwijl Roger veel online las. Tussendoor kreeg ik wel af en toe een te beantwoorden mail, onder andere van zus Bie, maar het was vooral Eva die me geregeld een enthousiast mailtje stuurde. Als ik haar mag geloven, beleefden de kindjes een heel prettige middag met hun "nonkel Zeger"!

Goed bestede zondag

Gisterenavond had Jan Gerits me eindelijk de tekst van de volgende Limburgse monografie ter nalezing gemaild. Daar heb ik dan een groot deel van deze zondag aan besteed en dat was absoluut geen verloren tijd. 

Het wordt weer een boeiende monografie, deze keer over Ferdinand Duchateau. Hoewel Duchateau een productieve auteur blijkt te zijn geweest, vind je bijna niets over hem op het internet, zelfs niet op Wikipedia. Misschien zou Jan Gerits zijn monografieën online moeten plaatsen? Hoewel, ik vrees dat hij, op zijn leeftijd (94 jaar), daar het nut niet van inziet.

50 jaar later

Gisteren was het 50 jaar geleden dat mijn vader overleed. Matadi-vriend Roger had het onthouden en belde me op. Het is opvallend hoeveel kleine details onze 97-jarige vriend zich nog herinnerde aan die periode!

En we hebben nog lang andere herinneringen opgehaald tijdens dat telefoontje. Hij en Lily maken het relatief goed, al beseffen ze heel goed dat het rusthuis waar ze verblijven "hun laatste station" is. Ze hebben het wel duidelijk nog niet verteerd dat ze zo goed als verplicht werden hun huis te verlaten.

Tja, waarom?

Het is duidelijk dat Roger niet meer graag rijdt 's nachts (en eerlijk gezegd vind ik het dan ook niet meer veilig hem na zonsondergang te laten rijden). Dat zorgt wel voor enkele problemen, zeker in de winter. Dat betekent bijvoorbeeld nog voor het avondeten terug naar huis rijden de dagen dat we de kindjes opvangen na school. En Hendrik en Debby en/of Zeger van en naar het station van Sint-Truiden rijden zal ook telkens vrij vroeg moeten gebeuren, wat voor een serieus probleem zal zorgen die ene dag dat ik de kinderen graag allemaal samen hier heb. 

Zeger zei me onlangs - toen ik het even had over al die zaken - dat hij niet begreep waarom wij absoluut zo ver van de "bewoonde wereld" (de benaming is van hem) wilden komen wonen. 

Tja, waarom? Omdat het hier een prachtige streek is, dat het Roger zijn geboortestreek is... en dat we, zoals zoveel mensen, nog niet aan onze oude dag dachten toen we naar hier verhuisden. Maar met de rest van de familie zo ver van ons vandaan (en kinderen die het in de stad heel goed kunnen doen zonder auto en dus zelf geen vervoer hebben) wordt het allemaal een serieus probleem!

Bijna tijd voor een "Groot feest"?

998892 pageviews deze avond.  Dus... bijna tijd voor een "groot feest"? 

Maar... om wat te vieren eigenlijk? 

Moe na de "kindjesdag"

Het nieuwe schooljaar is begonnen en vandaag was het al meteen “kindjesdag” voor ons. En daar keken we eerlijk gezegd wel een beetje naar uit!

Elena, Matthias en Eva hadden het druk met vertellen over de voorbije vakantie en hun reis door Frankrijk en Spanje, hun nieuwe leerkrachten, het weerzien met vriendjes en hun verwachtingen voor het volgende schooljaar.

En uiteraard speelden we spelletjes terwijl hun mama, die iets later thuiskwam van haar werk, voor het avondeten zorgde. Nadat schoonzoon en Zeger ook waren aangekomen, gingen we aan tafel, waar we genoten van een heel lekker (en gezond) avondmaal.

Roger wilde eigenlijk voor de duisternis weer thuis zijn, maar... het was zo gezellig aan tafel (en Zeger vertelde nog over De MEL - en stuurde me deze avond laat het filmpje dat hij van de editie van 2026 heeft gemaakt), dat Roger en ik uiteindelijk veel later dan voorzien terug naar Haspengouw reden.

En... dat was geen goed idee: het is duidelijk dat rijden (en vooral als het donker is) Roger steeds meer vermoeit.