Een doodgewone winterdag

Een vrij leuke vertaalopdracht gevonden na het opstaan deze ochtend. Nadat ik die per e-mail had geleverd, gingen we eerst Rogers nicht Jeannine Leduc bezoeken. We waren zinnens daar niet langer dan een uurtje te blijven, maar het was zo lang geleden dat we elkaar hadden ontmoet dat we maar niet uitverteld geraakten. Net op tijd nog namen we afscheid van onze nicht om in het gemeentehuis van Wellen dat boek over de Bokkenrijders te gaan kopen (er was weer een voorraad van aangelegd). Daarna deden we onze boodschappen en thuis zorgde ik voor het avondeten (dat vooral uit restjes bestond: knolseldersoep van gisteren, gebakken sint-jakobsschelpen met een tomatensla en een rucolasaus, en de rest van onze boeuf bourguignon van vorige vrijdag met gekookte aardappelen).

Deze avond werkte Roger wat verder aan een website over de genealogie van zijn familie (website die niet voor iedereen bedoeld is maar die hij wel zal delen met onder andere zijn neven en nichten). En ik las een poosje in de relax (tijdschriften en verder in “Dubbelliefde” van Van Dis) voor ik de binnengekomen e-mails bekeek en desnoods beantwoordde. Er was een mailtje bij van de zus van onze “familiezieke” (haar familie en schoonfamilie houden elkaar op de hoogte van de evolutie van haar gezondheidstoestand via e-mail): eindelijk een hoopgevend berichtje!

Nieuws van Fernand Haesbrouck (over onder andere onze premier)

Ik krijg nog geregeld nieuwsbrieven van apotheker Haesbrouck en vind ze meestal interessant. De laatste wil ik jullie zeker niet ontzeggen: http://www.adhdfraude.net/blog/?p=5965

Regen, “Pit”, film en muziek

Ik ben de winter al moe! Als ik het geld had, en dat niet zou betekenen dat we de “kindjes” en Elena, én mijn moeder plus andere familieleden al die tijd niet zouden zien, ik zou nu meteen vijf maanden gaan rondtrekken in warmere oorden!

Het heeft vandaag praktisch de hele dag geregend! En het was koud: van een wandeling kwam dus niets. Wel gingen we even naar de vroegere stroopfabriek in Borgloon. Daar loopt immers de tentoonstelling “Het verborgen werk”, over de voorbereidingen van de tentoongestelde kunstwerken van het project “Pit”.

Eerlijk, dat soort kunst is niet echt aan mij besteed. Vaak vind ik de vondsten geweldig, maar ik ervaar ze dan ook enkel als een “goede vondst”.

 Foto Roger

Ik weet het, ik ben vreselijk conservatief wat dat betreft. En als ik  lees over het idee achter het kunstwerk (want daar draait alles rond), dan krijg ik tegenwoordig de kriebels als ik het woord “spanning” tegenkom. Idem als de tekst van die aard is dat ik het idee krijg dat de kunstenaar daar beter een gedicht had over geschreven.

 Foto’s Roger

Wat mij echter meer fascineerde, waren de zalen van die fabriek. Daar zou je van alles kunnen mee doen. Alleen zijn ze echt onderkomen, en blijkbaar volstaat het geld, dat de stroopfabriek ooit gewonnen heeft naar aanleiding van  ik weet niet meer welke wedstrijd, niet om ze te renoveren.

 Foto Roger

Voor de rest werd het dus een heel rustige zondag: wat gelezen, enkele mails bekeken en beantwoord, gekookt  en onder andere genoten van dit filmpje:

Prachtig!

Elena kreeg weer bezoek van Sinterklaas…

Weliswaar kwam hij deze nacht terwijl onze grote meid sliep.

 Foto’s Roger

Hij lijkt Elena goed te kennen,want hij bracht niet veel chocolade: in tegenstelling tot haar oma is Elena daar niet op verzot. Er was wel voldoende marsepein voorzien en het was afwachten of ze dat zou lusten.

Ze werd deze ochtend om 7:30 uur wakker, wat voor ons ongelooflijk vroeg is. Nu, ik was al blij dat ze niet nog vroeger  naar haar flesje vroeg, want ze wist dat Sinterklaas misschien zou langskomen. We gaven haar dat flesje in de slaapkamer: ik vermoedde dat ze niet zo gauw naar de keuken zou willen trekken nadat ze haar cadeautjes had ontdekt in de salon.

Langs de andere kant, ik had gemerkt dat er een laagje sneeuw was gevallen: misschien zou ze het toch nog prettiger vinden daarin te gaan spelen?

‘O mooi!’, riep ze uit toen ze de salon binnenkwam. En het enige chocoladefiguurtje, dat eigenlijk een zwarte Sinterklaas voorstelt, noemde ze meteen: ‘zwarte Piet!’. Ze kijkt niet naar de kleding om te bepalen wie ze ziet! Door de dag viel me dat nog op. Omdat ze zo lang zo druk was bezig geweest met koken, de poppen en ons eten serveren (haar mama had haar poppenserviesje meegegeven) stelde ik voor (met de bijbedoeling het zelf ook even rustiger aan te doen) wat uit een boek over Tiny te vertellen. Toen ze daarin de afbeelding zag van een man met een nogal lange, verwilderde witte baard, noemde ze die Sinterklaas, ook al droeg die een gewone hoed en een broek en jas.

 Foto’s Roger

Tussen al dat koken, eten serveren en zelf eten (ze at opvallend goed vandaag) door, gingen we toch even spelen in de sneeuw. Elena leek daar echter niet zo fel van te genieten. Telkens opnieuw vroeg ze me: ‘Pakken’ (oppakken, optillen). Dus gingen we maar weer naar binnen waar ze het overgrote deel van de dag verder druk in de weer was met haar keukentje. Je merkt hoe ze haar verbeelding gebruikt: er loopt geen water uit de kraan, maar zij draait eraan, zegt: ‘Psscht, psscht’ en spoelt de stoffen tomaten, sla, komkommer en prei onder denkbeeldig water; de marsepeinen vruchtjes waren allemaal “tomaten” die ze “klaarmaakte” in een van haar kookpotjes. Ze proefde ervan en leek voor een keer die zoetigheid niet zo slecht te vinden. Op een zeker ogenblik bereidde ze twee marsepeinen “tomaten” tegelijk en toen ik daarna voorstelde om samen even naar tekenfilms te kijken (weer opdat ikzelf even zou kunnen uitrusten, want Elena is onvermoeibaar en eist van ons hetzelfde), merkte ik dat ze in elke hand een marsepeintje meebracht, waar ze afwisselend aan likte of aan knabbelde. Later zou ze een heel kookpotje vullen met die vruchtjes!

Rond 18:30 uur kwamen haar ouders haar halen: morgen moet Elena thuis zijn, want ze krijgt bezoek van vriendjes. We aten nog samen van mijn “boeuf bourguignon” (en het viel haar mama op hoe goed ze at, wat mij al sinds gisteren avond opviel).

Daarna vertrok onze grote meid!  Roger zei tegen mij: ‘Nu zijn we  weer alleen!’. Ik had net hetzelfde gevoel. Ondanks mijn rugpijn (gevolg van het zo vaak optillen van Elena) mis ik haar nu al. Net zoals ik onze “kindjes” nog zo vaak mis! 

Even over Jezus na een drukke maar leuke Elena-middag en -avond.

Elena logeert hier tot morgen. Ik had en heb dus echt geen tijd om veel te vertellen, dat doe ik wel als ze terug naar huis is. Nadat ze is gaan slapen, nam ik toch nog even de kranten door en viel ik op dit stukje, waar ik volledig mee akkoord ga!

Elena-dag en bezoek aan onze “familiezieke”

Roger en ik pasten nog eens op Elena vandaag. We hebben maar heel even buiten gespeeld (er viel de hele dag smeltende sneeuw) en onze grote meid is opvallend veel met haar poppen bezig geweest: eten gegeven (Sinterklaas bracht haar onder andere een poppenserviesje), verschoond en in bedje gelegd, telkens opnieuw. Ze vertelt er dan bij wat ze doet, dat de poppen “weer wakker zijn”, dat ze “oei, een vuile broek hebben”, dat ze “moeten blazen” want het denkbeeldige eten dat ze serveert is warm, dat ze nu “weer gaan slapen”, enzovoort. Als er eentje viel, riep ze: ‘Boempats! Kusje geven!’ en voegde de daad bij het woord.

 Desnoods kregen de poppen eten terwijl ze op de grond lagen (foto Roger)

 Hier moest ik helpen een pop haar broek weer aan te trekken na het “verschonen” (foto Roger)

Toen ik deze avond ging koken, wilde zij ook koken. We haalden haar tafeltje naar de keuken, zij bracht bordjes, kopjes, een  theepotje en enkele lepels mee. We gaven haar de kleinste kookpot van haar moeder, ik deed een beetje water in haar theepot, een beetje selder in de kookpot en we gaven haar een pollepel. Ze goot het water in de kookpot en heeft er heel de tijd dat ik kookte in geroerd. Nee, niet echt de hele tijd: af en toe plaatste ze de pot op tafel, telde “een, drie, zeven, acht, negen, tien, ping!” en haalde hem dan weer van de tafel nadat ze deed of ze een deurtje opende.  Ze ziet immers hoe haar ouders soms iets opwarmen in de magnetron, en die doet inderdaad “ping” als het gerecht klaar is. Ik vroeg me wel af waarom ze het nodig vond om te tellen terwijl “haar kasserol” op tafel stond (in haar verbeelding dus een magnetron op dat moment). Haar moeder (die toen nog net even thuis was) vertelde me dat zij en haar echtgenoot ook tellen als iets maar enkele seconden in de microgolfoven hoeft te staan! 

 Elena proeft even van haar kooksel (foto Roger)

 Hier ging Elena haar poppen even laten proeven van haar eten… Maar ze serveert ze maar eigenaardige zaken als voorgerecht! (foto Roger)

Toen haar papa thuiskwam, toonde ze hem heel fier haar “soep”.

Haar papa moest vandaag geen les volgen en was dus vrij vroeg thuis. Na het eten lieten we hem en Elena achter met al de rommel: wij zouden immers even een bezoekje brengen aan onze “familiezieke” die twee weken geleden van Hasselt naar een ziekenhuis in Leuven is overgebracht toen ze na het hervallen steeds slechter begon te gaan. Het gaat nog steeds niet goed met haar! We maken ons zorgen hoewel we samen met haar man en kinderen blijven hopen dat het allemaal goed komt!

Sorry, mensen, ik mag hier niet meer over vertellen: het gaat niet over mij en haar toelating heb ik niet. Maar aan al wie me al de vraag gesteld heeft: nee, ze heeft absoluut geen kanker!

“Pit”: kunst in de open ruimte van Borgloon-Heers

In de loop van dit jaar hadden we al enkele van die “kunstwerken” kunnen bewonderen (de tranendreef met de opgehangen tenten in Heks, het project rond de burchtheuvel in Borgloon, de prachtige transparante kerk in Borgloon, de constructie aan het klooster van Colen en de sculptuur op de begraafplaats van Borgloon). Ik had gelezen dat er ook een installatie was in het mooie kerkje van Grootloon: een geluidsinstallatie. We reden daar dus naartoe, gingen het kerkje binnen… Waar het zo stil was als maar zijn kan. Geluidsinstallatie afgezet?

Na uren regen was het eventjes droog en we besloten te zoeken naar nog een ander kunstwerk in de velden rond Borgloon. Te voet uiteraard! We waren nog geen kwartier onder weg of het begon weer te regenen. En het waaide nogal! Ondanks mijn jas, muts, handschoenen en sjaal had ik het vreselijk koud. Roger leek daar veel minder last van te hebben (zijn jas is wel warmer dan de mijne én zijn hart en bloedvaten werden “gerepareerd” in 2010!). Na een poosje zoeken vonden we de houtachtige sculptuur op de Bollenberg. Op het eerste gezicht enkel een kronkelende streep in het landschap.

 Foto Roger

Maar we wisten dat we de juiste positie moesten vinden om het woord (want daar ging het om) te kunnen lezen. Het lukte me na een paar minuten.

 Foto Roger

De foto hierboven is niet echt vanuit de goede hoek genomen, maar als je hem vergroot (even klikken erop), kun je wel het woord “twijfelgrens” herkennen. Ik stond toen vlak naast Roger en vanuit mijn positie kon ik het perfect lezen. Wel grappig!

We keerden terug naar Grootloon via een lus (maar moesten op een zeker ogenblik rechtsomkeer maken omdat een wandelpad afgesloten was) en het begon te gieten!  Drijfnat en verkleumd kwamen we bij de auto aan!

 De Romeinse kassei vanop de Bollenberg (foto Roger)

Maar kom, we hebben veel langer dan een uur geklommen, door de modder geploeterd, gedaald, de wind en de regen getrotseerd: Roger zal wel voldoende beweging hebben gehad.

Thuis wachtte nog een beetje vertaalwerk, maar toch vond ik de tijd om lekker te koken: er stonden gegratineerde sint-jakobsschelpen en knolselderpuree op het menu.  Die twee gerechten combineren was een spontane ingeving en de combinatie bleek heel geslaagd!