Bezoek aan Nany

Eindelijk hadden (maakten?) we vandaag nog eens tijd om mijn moeder Nany te bezoeken.

Maar eerst moesten we even langs Hendrik die voor ons een paar boeken had gekocht: “Leven en werk van Lambert Swerts” en “Dagboek van een zware tijd” geschreven door Lambert Swerts zelf. Hendrik had een andere afspraak, dus werd het onder ons maar een korte conversatie. Maar wat was ik blij hem nog even te hebben ontmoet (ik probeer erover te geraken, maar ik blijf last hebben van het “lege nestsyndroom”).

Toen we bij Nany aankwamen, bleek die net thuis van boodschappen doen samen met haar goede vrienden Roger en Lily Beeckman. Dat werd dus een driedubbel blij weerzien!

En we maakten er een ontzettend gezellig middag van. Eerst een lange wandeling in het kasteelpark in Brasschaat, waar de twee Rogers heel veel aandacht schonken aan een oldtimer.

 Foto’s Roger

Het werd een lange wandeling in dat mooie park (dat ik heel lang geleden al had bezocht met de “kindjes” maar dat Roger – de mijne dus- helemaal niet kende) met zijn indrukwekkend kasteel.

 Foto’s Roger

Roger, Lily en Nany bleken precies te weten hoe ze onze wandeling van ongeveer een uur moesten richten om uiteindelijk terecht te komen in een heel aangenaam etablissement waar we iets konden drinken voor niet te veel euro’s. Er vlogen daar heel veel  niet mensenschuwe vogels rond, en vooral heel mooie (meestal witte) duiven die niet te beschroomd waren om zelfs op de tafels te komen zitten.

 Met mijn moeder Nany (foto’s Roger)

 Lily (foto Roger)

We genoten er op ons gemakje van twee consumpties terwijl de mannen en de vrouwen aparte conversaties voerden. Tussen Nany, Lily en mij ging het eerder over sociale problemen en over gezondheid (en ze leerden me nog iets anders kennen dan Fenegriek om af te geraken van mijn nu uitdijend buikje, een erfenis via mijn moeders genen – wat Nany toegaf). De mannen hadden het over politiek (en er werd veel gegrapt over de troonwissel van morgen) en Roger (niet de mijne) zou, dat hoorde ik in het naar huis rijden van de mijne, verteld hebben over hoe moeilijk het er aan toeging voor hem en zijn gezin nadat ze van Congo terugkwamen (vroeger dan wij).

Ineens bleek het 19 uur te zijn. Echt tijd om naar Nany’s appartement te rijden dus, na nog een korte wandellus naar de auto.

We aten er een lichte maar heel lekkere avondmaaltijd met een uitstekend wijntje. En bleven praten tot ongeveer 23 uur.

Een prachtige dag dus! Net voor we zouden vertrekken, vroeg Nany me even in de keuken en gaf me daar een mango cadeau die zij vandaag had gekocht tijdens haar boodschappen met Roger en Lily. Nany weet dat sinds ik dat fruit leerde kennen in Matadi, dat mijn favoriete vrucht is, en had die speciaal voor mij gekocht. Hoe lief toch!

Van Piringen naar Neerrepen en terug

Van Sassenbroek (waar rijpe oogstappelen ons bekoorden) reden we naar Piringen, waar we nog eens via de Dodemansstraat naar het kasteel Van Rooi wilden wandelen. Ik ken het pad en vond het niet nodig mijn sandalen te vervangen door wandelschoenen. En met het heel warme weer dat we hadden, achtte ik een t-shirt aantrekken ook voldoende. Gelukkig had ik wel een pantalon aan!

 Foto Roger

De wandeling naar het kasteel verliep zonder problemen. Al vond ik het ontmoeten van deze hoop zwerfvuil alles behalve prettig:

 Foto Roger

Onderweg snoof ik ineens het parfum van meidoorn op. Eigenaardig, want die struiken zijn al lang uitgebloeid! De geur was zo bedwelmend dat het zelfs Roger, die normaal gezien zulke zaken niet ruikt, opviel. Maar een beetje verder rook ik iets dat leek op afvalwater. Het bleek te komen van een vervuilde beek, vlak bij het kasteel.

We wandelden wat rond de vijver (die ook heel vuil leek) om ineens vast te stellen dat we heel waarschijnlijk op privé terrein waren beland.

 Foto’s Roger

Daarna zouden we terug naar Piringen lopen… en Roger stelde voor te proberen een lus te maken. Eerst werd dat heel fris en aangenaam wandelen in de schaduw van bomen.

 Foto Roger

Maar dan sloegen we een pad in dat na een poosje bleek dood te lopen. Ik wilde terug naar het begaanbare pad, Roger zou echter niet Roger zijn als hij mij niet had proberen te overtuigen die lus verder proberen te maken. In het begin ging het nog: de begroeiing was niet te hoog. Maar weldra moesten we meer dan een half uur afwisselend door een maïsveld (oei, mijn blote armen) en tussen hoge distels en netels (ai, mijn voeten! Gelukkig waren mijn benen beschermd door die lange broek, al hebben mijn armen soms ook afgezien) stappen. Op sommige momenten zag ik het niet meer zitten, maar opgeven had geen zin, want om het andere pad te bereiken zou ik diezelfde vegetatie moeten trotseren. Soms vroeg ik me af of deze keer het richtingsgevoel van Roger hem niet in de steek liet, want het bleef maar duren! Maar hij bleek weer eens gelijk te hebben: na een hele poos ploeteren en sakkeren, bereikten we weer een gewone weg.

Al jeukte en prikte alles aan mij (daarbij had ik nog verschillende insectenbeten opgedaan: die zoeken immers ook de schaduw op),  vond ik het achteraf gezien wel een heel mooie wandeling. Hoewel misschien meer geschikt voor minder warme dagen?

We hadden allebei immers zo’n grote dorst na dat meer dan anderhalf uur stappen, dat we nog een terrasje deden in Borgloon voordat we terug naar huis reden.

Waar we nog een Skype-oproep van onze dochter kregen. Helaas was de verbinding zo slecht dat we bijna niets tegen elkaar konden zeggen.

Canadese ganzen

Nadat we de reacties op een van de vorige posts hadden gelezen, wilde Roger terug naar Sassenbroek om te zien of hij die kolonie ganzen beter kon fotograferen. Dat lukte, en ik denk dat Arnold van Loon (zie reacties op die post) gelijk heeft:

 Foto Roger

Spoorwegzate van Kerniel naar Jesseren en terug

Roger heeft me vandaag tijdens onze dagelijkse wandeling een woord bijgeleerd: “spoorwegzate” blijkt een veel preciezere benaming te zijn dan “spoorwegbedding”!

Omdat het vrij warm was (rond de 29°C in de schaduw) wilde ik graag een wandeling in een lommerrijk gebied, en niet te klimmend.

Na een telefoontje met Hendrik (over bestelde boeken die hij voor ons zou afhalen ergens in Antwerpen) stelde Roger me de spoorwegzate van Kerniel naar Jesseren voor. Het werd een heel mooie tocht van meer dan 1 uur. Weer de bijna volledige stilte, onderstreept door vogelgezang en geroep van roofvogels, en mooie pastorale taferelen langs het pad.

 

 Foto’s Roger

Ik voelde wel dat het pad lichtjes daalde en zei tegen Roger: ‘Straks zullen we nogal moeten klimmen!’.

Hijzelf leek het niet door te hebben. Het leek inderdaad alsof we op heel vlak terrein liepen, maar ik voelde het verschil in mijn knieën!

En inderdaad, zodra we het grondgebied Jesseren hadden bereikt en terug richting Gors-Opleeuw liepen (toen hadden we de spoorwegzate verlaten) werd het een hele poos klimmen. Best vermoeiend op landwegen en in de vlakke zon! Maar kort na het plaatje dat het begin van Gors-Opleeuw aanduidde, konden we verder naar Kerniel lopen via de Sint-Annabeekvallei. Weer in de schaduw dus.

 Foto Roger

Lang geleden, toen we nog in Antwerpen woonden, kwamen we in die buurt soms picknicken met de “kindjes”. Roger vertelde dan, net zoals vandaag en telkens als we in Kerniel of omstreken zijn, over zijn kinderjaren aldaar. Daar geniet ik echt van!

We weken even van de weg af om naar een poel te lopen die we vroeger nooit hadden opgemerkt. Prachtig!

 Foto’s Roger

Na een korte tijd verder stappen bereikten we weer de spoorwegzate en kwamen we even later terug in Kerniel aan. Waar Roger in gesprek geraakte met een heel oude dame (we schatten van rond de 90 jaar) die voor haar huis – en in de schaduw - zat te genieten van het mooie weer. Uiteraard ging het over vroeger!

Roger stelde daarna voor iets te gaan drinken in De Horne. Hij hoefde helemaal niet aan te dringen!

We brachten daar, in de schaduw van bomen, op het binnenterras, nog een heerlijk uurtje door. Thuis wachtte toch niet te veel werk: ons avondeten zou bestaan uit restjes.

Normaal gezien staat de radio even op tijdens ons eten, om naar het nieuws te luisteren. Deze avond hebben we het toestel echter zo snel mogelijk weer afgezet. Roger en ik worden echt mottig van de hagiografieën rondom het koningshuis.

Ik dacht vroeger dat journalisten per definitie heel kritisch waren, maar tegenwoordig lijken ze wel op kruipdieren!

Deze avond laat nog gekeken naar en genoten van een aflevering van “Star Trek ds9”: “Armageddon game”. Echt heel goed!

Over Sassenbroek en een back-up

Ik ben nu al bijna drie uur bezig mijn documenten te back-upen. Ja, zoveel zijn het er!

Eerst durfde ik niet op mijn pc te werken ondertussen, maar Roger vertelde me zopas dat “Karens Replicator”, het programma dat me  helpt bij de back-up, zou toelaten ondertussen te surfen, te schrijven, enzovoort. En dat een volgende keer niet meer  alles  wordt gekopieerd, maar alleen wat er is veranderd in “mijn documenten”.

Toen Roger me dat vertelde, was het te laat om nog mijn vrienden hun e-mails te beantwoorden, maar was er wel nog even tijd om de foto’s te bekijken die Roger vandaag maakte tijdens onze dagelijkse wandeling: deze keer in “Sassenbroek”, een gehucht van Broekom.

En nee, deze keer zochten we geen molen, hoewel er daar ergens eentje verborgen ligt.

Van deze vogels denkt Roger dat het zwanen zijn. Ikzelf twijfel over hun benaming:

 Foto Roger

Wat ik het mooiste vond onderweg, waren de wiegende gerstakkers:

 Foto Roger

Het werd maar een wandeling van een klein uur: thuis wachtte immers werk.

Vandaag ook een mailtje gekregen vanop de Grote Markt in Leuven, van mijn tante-vriendin die daar zat te genieten met mijn oom “Nononc”, en een telefoontje van onze dochter, met Elena en Matthias op de achtergrond! Maar daar vertel ik later meer over!

Wandelden we vandaag in Berlingen of in Kuttekoven?

We maakten vandaag nog eens dezelfde wandeling als toen. Weer dezelfde mooie hoge distels, veel vogelgezang, de rustig kabbelende Herk, de trap met zijn geheimzinnig keldertje, dezelfde rust en uiteraard die Nieuwmolen.

 Foto’s Roger

Waarvan we tot nu dachten dat die in Berlingen ligt. Deze avond zocht Roger het even op en die molen blijkt op het grondgebied van Borgloon te liggen, niet op dat van Wellen (Berlingen is een deelgemeente van Wellen). Waren we dan misschien in Kuttekoven (deelgemeente van Borgloon)?

 Foto’s Roger

We eindigden onze wandeling alleszins aan de kerk van Berlingen waar Roger uiteraard wilde gaan kijken hoever het zit met de verbouwing van het vakwerkhuis.

 Foto Roger

Het was vandaag heel warm (tegen de 30°C) en we hadden dorst gekregen van dat uurtje stappen. We wilden eerst iets gebruiken in “Chateau de la Motte”, maar dat etablissement bleek gesloten. Dus reden we naar de kapel van Helshoven waar we in het nabijgelegen “De kluizenaar” nagenoten met respectievelijk een blonde Bink van Kerkom en een Tripel Trappist van Westmalle.

Het woord “andersvaliden” mag ook al niet meer gebruikt worden!

Prachtig weer vandaag. Na onze uitgebreide boodschappen gingen we nog een goed uur wandelen in Wellen (vermits ik toch geen werk had binnengekregen, had ik de tijd ervoor).
Wellen vind ik geen mooi dorp, maar de laatste tijd ontdekken we daar, buiten de dorpskom, mooie paden. Ook deze wandeling viel echt mee, al liepen we weer door een beemd met veel insecten. Roger heeft jammer genoeg geen foto’s gemaakt.

Maar dat was niet waarover ik het wilde hebben in deze post. Deze avond, na ons eten en mijn lectuur in de relax (met uiteraard bittere chocolade smeltend op mijn tong) viel ik op deze website van de overheid.

Jaren geleden werd ons voorgehouden dat we niet meer mochten spreken over gehandicapten, dat die mensen “andersvaliden” heetten. En nu lees ik op die site (kijk onder het titeltje “Wat zeg je niet”) dat je zelfs dat woord niet meer mag gebruiken!

Wat is er gaande met onze overheid? Gaan ze ons straks ook verplichten te zeggen dat 2 + 2 = 5?