Matthias, Elena… en marraine

Toen we met Elena bij Lutti aankwamen, begon Matthias breed te lachen en in zijn handen te klappen. Hartverwarmend, zulk ontvangst! Onderweg naar huis bleef hij lachen en brabbelen. Ook Elena werd er vrolijk van. Later, “thuis”, terwijl ik Elena een boterham probeerde te doen eten (brood is niet haar favoriete kost) trok Matthias zich recht aan de salontafel en… deed twee wankele stappen om daarna in Rogers armen te belanden. Daar was ik jammer genoeg geen getuige van! Hij lijkt zich bewust te zijn van die “grote stap”, want na zijn dutje wilde hij liever aan onze hand “lopen” dan kruipen. “Lopen” is wel nog een groot woord, in feite is het nog onhandig (“onvoetig”?) proberen de ene voet voor de andere te plaatsen (hoewel het hem dus even is gelukt). Maar hij proest het ondertussen wel uit van plezier!

Tijdens het dutje van haar broertje (onze dochter was bezig met haar lesvoorbereidingen), en nadat ze weer “strenge juf” had gespeeld, zouden Roger en ik met Elena boodschappen doen. Ze verheugde zich erop, al wilde ze wel eerst, zoals ik voorstelde, even gaan “wandelen” naar het graf van marraine over wie ik uitlegde dat ze de “oma van oma” is. We reden dus naar de heel mooie site van de Abdij van ‘t Park, waar Elena eerst in bewondering stond voor “de twee kastelen” (de abdij zelf en het poorthuis).

Zodra we het kerkhof opgingen, vroeg ze me: ‘Wat is dat allemaal?’. Ik probeerde het haar uit te leggen. We wandelden samen via de grot, waar ik als peuter zo vaak ging “bidden” met marraine, naar het bewuste graf…

 Foto’s Roger

De plant (waar, vermoed ik, Nononc, Françoise en Nany met Allerheiligen hadden voor gezorgd) bleek jammer genoeg volledig uitgebloeid…

 Foto’s Roger

Daarna reden we naar de winkel… Maar Elena viel in slaap: terwijl Roger de wacht bij haar hield in de auto heb ik in mijn eentje voor de boodschappen gezorgd.

Toen ze later thuis wakker werd, vroeg onze grote meid: ‘gingen we eigenlijk niet naar de winkel?’

Over de website van de KVLS en zo

We wilden vandaag nog enkele oorlogsmonumenten fotograferen. Dat zou ons een redelijke wandeling opgeleverd hebben maar na drie sites gaven we het op. Veel te koude wind en constant motregen! Ik denk dat de herfst voorbij is.

Dus maar terug naar huis, waar ik meteen Nany aan telefoon kreeg terwijl Roger zich bezighield met de bibliotheek-eetkamer.

Onderweg naar huis gingen we eerst nog even de Aldi van Borgloon binnen, waar ik me weer liet verleiden door Sinterklaasgeschenken voor Elena en Matthias.

Thuis onze werkkamer gestofzuigd: zo goed als mogelijk, want dat is geen sinecure met al de rommel die ook daar opgestapeld ligt. Vermits verder schoonmaken van ons huis geen zin heeft zolang die werken aan de bibliotheek-eetkamer duren (er wordt te veel stof geproduceerd) en ik geen vertaalwerk had, wat gesurft.

Nee, verwacht nu van mij geen commentaar over wat er is gebeurd op de Filipijnen! Daar hebben de kranten overvloedig genoeg over geschreven. Het is uiteraard vreselijk, maar al die media lijken wel op zulke catastrofen te teren! Daarover wil ik het dus niet hebben, hoezeer ik zelf aanvoel wat het moet betekenen voor die bewoners en al de Filipijnsen die hier wonen (waaronder ook een vroegere cursiste van mij).

Ik bezocht wel websites, onder andere deze. Wat bewonder ik die ouders (die staan natuurlijk dichter bij mij)!

En chatte even met een van onze “kindjes” die me vertelde dat een van zijn kennissen aan terminale botkanker lijdt.

En merkte dat Roger, nadat hij weer bij mij was komen zitten na zijn werk in zijn atelier, enkele items had toegevoegd aan de website van de KVLS. Onder andere ook een verslag van Jan Gerits over de herdenking van Louis Brans in juni.

Wat heb ik het toch goed vergeleken met veel andere mensen! En ik  soms maar klagen! Hoe dom van mij!

Taal, dialect en huishouden

Nadat Roger mij had verwezen naar deze open brief (dat was na ons avondeten) verdween hij weer voor enkele uurtjes in zijn atelier. Ik weet dat hij probeert de bibliotheek-eetkamer in orde te krijgen tegen ons “gezamenlijk verjaardagsfeest'”, ik weet dat we de dozen met nog niet gerangschikte boeken voor die gelegenheid kunnen opstapelen in een hoekje van dat vertrek, maar ik weet niet wat ik moet doen met de rest van de rommel (een opklapbed dat we ooit kregen van de vrouw van mijn peter, tientallen archiefdozen waarvan de inhoud een andere bestemming heeft gekregen, enzovoort). Roger stelde voor die lege maar, bijvoorbeeld voor de KVLS, nog bruikbare archiefdozen op zolder te bewaren, maar dat vind ik dan weer niet zo’n goed idee: wat hier op zolder verdwijnt, is vaak voorgoed uit het oog.

En dan moet ik nog de tijd vinden om die vrij grote bibliotheek-eetkamer schoon te maken tegen dat feestje! Ik zie het eigenlijk niet zitten… Maar kom, Roger denkt dat het hem wel zal lukken.

Wat een lange inleiding, die eigenlijk niets te maken heeft met die open brief  waar ik eerst naar verwees!

Een brief die me heel fel aansprak. Ik heb immers ook heel veel moeite gedaan om Nederlands te leren en nu zou ik moeten dialect leren (lees ook de reacties op die brief)?

Projecten

Het was vandaag vrij mooi weer (prachtig licht trouwens). Roger wilde voortwerken aan zijn project “oorlogsmonumenten”, dus hebben we heel wat gestapt in verschillende Waalse en Haspengouwse dorpjes en veel begraafplaatsen bezocht.

 Foto Roger

Ik heb genoten van die opeenvolgende korte wandelingen maar begin me ernstig af te vragen of de bibliotheek-eetkamer klaar  geraakt tegen het volgende bezoek van de “kindjes”. En wanneer we eindelijk tijd zullen vinden om de takken in de tuin op te ruimen.

Het project waar Zeger aan meewerkte voor Bloedserieus blijkt wel tot een goed einde te zijn gebracht. Het promofilmpje is hier te bekijken.

Een heel bijzondere middag

Nadat Roger nog enkele uren had voortgewerkt aan de boekenkasten en ik de wasmachine enkele keren aan het werk had gezet, gingen we eindelijk nog eens wandelen. Dat wil zeggen, Roger wilde nog foto’s maken van oorlogsmonumenten in enkele deelgemeenten van Heers. Maar we kregen dus eindelijk nog eens onze dagelijkse beweging. Het regende niet maar het was koud (‘Bra koud’, zou mijn “marraine” gezegd hebben. Wat ben ik toch nostalgisch de laatste tijd!).

Tussen alle boeken die we dubbel en soms driedubbel hebben, vond ik natuurlijk ook mijn eigen boeken. En ik had voor ons vertrek een exemplaar van “Bruce” uit de doos, bestemd voor de kringwinkel, gegrabbeld.

Om 15 uur werden we immers verwacht bij Maj. Vermits “Bruce” niet samen met mijn andere boeken werd tevoorschijn getoverd op de literaire avond onlangs in de bibliotheek, wist ik bijna 100% zeker dat Maj het nog niet gelezen heeft.

Het werd een heel bijzondere middag in het mooie, smaakvolle en heel persoonlijke interieur van Maj en Charlie (en Maj – Charlie was er niet - vertelde me haar voorkeur voor rood, waar ik me volledig in terugvind).

Lekkere hapjes, excellente Cava en Westmalle, en heel diepgaande gesprekken (daar ga ik uiteraard niet over uitweiden, maar weer ondervonden dat elke mens zijn deel leed te verwerken krijgt). Onuitgegeven teksten (ook van andere mensen uit Heers) te lezen gekregen, waarbij ik vaak rillingen kreeg.

Had ik toch maar een beetje meer een neus voor zaken gekregen van onze schepper! Was ik toch maar een beetje vlotter in de omgang! En een vlotte prater! Had ik in dat geval geen uitgeverij kunnen oprichten voor alleen mooie, diepzinnige boeken? Ach, dan zou ik doen zoals alle uitgeverijen: eerst zorgen voor eigen winst (ik hoorde gisteren dat zelfs uitgeverij P in de problemen zou zitten. Wegens te idealistisch?)

Ik dacht ineens terug aan Free Musketeers en vroeg aan Maj of ze hun site niet even wilde bezoeken op het Internet. Dat deden we samen en inderdaad, nog steeds geven ze boeken gratis uit (als je hen als “uitgever” kiest, uiteraard niet als je via hen een boek in eigen beheer uitgeeft – dat zal dus wel de uitleg zijn van wat gisteren Jeannette en Luis beweerden).

Ik vond het echt “klikken” tussen Maj en mij… En ik denk dat we een beetje te lang van haar gastvrijheid hebben genoten! We waren immers pas om 18 uur terug thuis!

Waar ik, hoewel we geen honger meer hadden, onze hertenragout opzette nadat ik eerst een website had bezocht waar Maj mij de URL had van gegeven. Ik weet niet of ik die URL mag delen (waarschijnlijk wel) maar weet dat ikzelf ervan genoot!

Rond 20 uur, nadat Roger nog voort had gewerkt in zijn atelier, aten we een restje linzensoep van gisteren.  De ragout was toen nog niet klaar en zal dus voor morgen zijn!

O ja, ik kreeg van Maj een boekje cadeau. Nee, geen literair werk, wel iets dat ze had gemaakt ter gelegenheid van de 40ste huwelijksverjaardag van haar zus die sinds haar huwelijk in Italië woont. Het zijn herinneringen aan veel mensen die vroeger in enkele deelgemeenten van Heers leefden. Ik vroeg haar of Heemkunde Groot Heers het bestaan van dat boekje kende, Maj dacht van wel… Wij denken van niet. In feite heeft ze daar gedaan wat ik al lang vind dat Heemkunde Groot Heers zou moeten ondernemen voor alle deelgemeentes.

Foto’s

Roger bleek de foto’s die hij deze middag maakte al te hebben opgeladen: ik vond ze na het kijken naar een heel goede aflevering van Star Trek (“The 37’s”)!

Ik vermoed dat geen van die KVLS-leden vandaag stiekem in Hasselt aanwezig was en dat ik daarom niemand moet ontzien, dus hieronder mijn persoonlijke keuze:

 Cyriel

 Luis en Daniël

 Daniël

 Ingrid en Richard

 Patricia en Edith

 Ingrid, Richard, Jeannette, Luis, Daniël

 Willy voor een spreuk die ik volledig onderschrijf (klik op de foto om te vergroten)

 Franky (foto’s Roger)

Literaire middag van de KVLS

Vandaag organiseerde de KVLS een literaire middag in Hasselt. Er werd regen voorspeld, ik weet hoe Roger kan sakkeren op het parkeren in Hasselt, hij heeft nog heel veel werk en we hebben nog zoveel afspraken de volgende dagen: ik stelde voor thuis te blijven. Ik zou dan wel een sms sturen naar voorzitter Edith Oeyen.

Roger wilde er echter naartoe gaan. We reden naar Hasselt, vonden pas na een half uur rondrijden een parkeerplaats,  Roger sakkerde weer dat dit de allerlaatste keer was dat we aan een activiteit in Hasselt deelnamen en we moesten twintig minuten lopen van de auto naar “De Tijd hervonden”, de locatie waar de anderen op ons wachtten. Gelukkig regende het niet.

Het werd een boeiende middag, met een interessante causerie van Cyriel Gladines over poëzie. Daarna las hij nog enkele gedichten voor (heel mooi, niet te obscuur, integendeel), brachten enkele KVLS-leden (Willy Nelissen, Edith Oeyen, Ingrid Lenaerts, Franky Leyssens en Patricia Delandtheers) ook hun poëzie, las Luis Ruiz ons een echt grappig eigen verhaal voor en presenteerde Jeannette Funk nog eens bondig haar nieuwe roman. Er waren enkele mensen die ik niet ken, maar ik was wel blij Daniël Depireux nog eens te ontmoeten. Tijdens de informele conversaties die volgden, vertelden Luis en Jeannette me dat zij bij Free Musketeers boeken hadden moeten afnemen toen ze daar publiceerden. Dat was na mij (en ik heb nooit één boek moeten afnemen): zou die uitgeverij ondertussen van politiek veranderd zijn?

Of hebben die twee daar in eigen beheer uitgegeven, vroeg ik me deze avond af? Ik dacht er deze middag immers niet aan dat Free Musketeers de twee mogelijkheden biedt.

Het begon pas lichtjes te regenen toen we bijna terug aan de auto waren en deze avond heeft Roger nog enkele uren doorgebracht in  zijn atelier. Voor de hertenragout die ik wilde bereiden, had ik wel geen tijd meer. We aten lekkere linzensoep op zijn Spaans: de wildschotel is aan het marineren tegen morgen.