Villar de PLasencia en Cabezabelloza

Ik vergat gisteren te vertellen dat we hier na de zonsondergang een van de mooiste sterrenhemels hebben die ik ooit heb gezien. Gisteren wilde ik, met Sky Map, Venus en Jupiter  vinden en meteen kwam de slanke ober me ze aanwijzen.

Eigenlijk wilden we vandaag naar Cordoba rijden (met een halte in Caceres) maar ik had gelezen dat daar dit weekend temperaturen rond de 40°C werden verwacht. Veel te warm voor ons! We bleven dus hier.

Na het ontbijt reden we richting Bejar, na een praatje met de Limburgse receptioniste. Ze vertelde ons dat die blauwe eksters inderdaad geen eksters zijn, dat ze er de echte naam niet van kent, dat ze uit China geïmporteerd zijn en dat je ze vrijwel enkel op deze camping ziet. 

Eerst namen we de afrit naar Oliva de Plasencia. Een doodgewoon, wit bergdorp. Verder ging het langs Villar de Plasencia waar we even rondwandelden. Bochtige, smalle straten, een kerk met een ooievaarsnest, witte huizen, enkele heel oude huizen, alle luiken dicht, een pleintje waar een viertal mensen stonden te keuvelen en sinaasappelbomen.

Foto’s Roger

Dan klommen we de bergen in naar Cabezabelloza. We reden een wegje in naar het kerkhof, het wegje versmalde constant om uiteindelijk, na die begraafplaats, uit te komen aan de rand van het stadje. Heel smalle straatjes, een pleintje met opvallend veel geparkeerde auto’s en alle moeite om weer op de grote weg te geraken, door de smalle straatjes waar een tegenligger telkens betekende rechtsomkeer moeten maken. Overal cirkelen roofvogels rond.

We reden terug naar Plasencia waar we onze boodschappen deden en kwamen picknicken bij de tent. Die blauwe eksters zijn echt niet schuchter: ze komen tot op onze tafel zitten.

Foto Roger

Het is nu 15 uur en tijd voor de siësta: veel te warm om wat dan ook te doen!

18 uur, na de siësta

We zijn zopas een biertje gaan drinken op de barza van het restaurant en Roger ging even online. Het zou hier weer rond de 32°C zijn, en blijkt dat het de hele volgende week rond de 40°C zal blijven in Cordoba. Die stad mogen we dus weer eens vergeten, en dat geldt dan ook voor Caceres!:-(

Onze Nederlandse buren zijn deze ochtend vertrokken, zonder zelfs afscheid te nemen. Het viel ons de hele tijd al op dat ze elk oogcontact vermeden. Gisteren, in Estacion de Monfragüe, konden ze niet anders dan even met ons te praten, maar lang duurde dat niet! Ondertussen hebben we Engelse buren, die wel meteen goedendag hebben gezegd en met wie we zopas een lange babbel hebben gehad, over talen, reizen, mooie bestemmingen in Spanje enzovoort.

Estacion de Monfragüe en Galisteo

Het beloofde een warme dag te worden en dat werd het: rond 17:30 uur zag ik in Plasencia dat het 32°C was in de schaduw!

Ik wilde nog eens naar Estacion de Monfragüe. Dat praktisch verlaten dorp intrigeert me echt. We reden er naartoe via een dorre vlakte waar magere koeien en een idem dito paard stonden te grazen in een verschroeide weide.
In Estacion de Monfragüe is het station zelf goed onderhouden (er rijden nog om de twee uur treinen, vertelde ons een oude man die we daar ontmoetten) maar op een paar huizen na, zijn alle gebouwen verlaten en vervallen. Die oude man vertelde ons ongeveer hetzelfde verhaal als de receptioniste: de mensen zijn uit hun dorp vertrokken omdat er steeds minder treinen reden en ze dus geen werk meer hadden.

Foto’s Roger

Er vlogen ontzettend veel zwaluwen rond!

We ontmoetten er ook onze Nederlandse campingburen die minder onder de indruk leken te zijn van het plaatsje dan wij.

Daarna reden we nog eens naar Galisteo, het mooie ommuurde stadje met overwegend witte huizen.

Foto’s Roger

Voor we terug naar de camping reden, dronken we een biertje (met als tapa elk 3 kaaskroketten en frietjes, heel ongezond, maar kom, daarmee hadden we gegeten) in een bar aan de rand van het stadje en geraakten we even in gesprek met een man van 79 jaar die ons half in het Spaans half in het Nederlands vertelde dat hij 7 jaar in Eindhoven heeft gewerkt.

Na een paar uur rust op de camping deden we onze boodschappen in Plasencia, waarna we nog een biertje dronken op de Plaza Mayor (deze keer kregen we er chips bij!).

We gaan ons nu klaarmaken om te gaan eten op het terras (eigenlijk een soort barza) van het restaurant.

Later: voor Roger was het deze keer: groentemix met hesp, tortilla met tonijn en een ijsje; voor mij looksoep, tortilla met tonijn en 2 appels. 

Avondmaal op de camping

17 juni 2015 ‘s avonds

We komen net terug van het campingrestaurant waar we voor 9 euro per persoon aten op het terras dat uitkijkt op het roofvogelrijke Monfragüe. Nee, we zijn daar dit jaar niet naartoe gereden: we kennen het gebied zo goed  als uit ons hoofd; maar naast ons zat een Nederlander die mooie natuur- en vogelfoto’s aan het opladen was op Flickr. Ik heb even geloerd naar zijn naam en zodra ik weer rustig online kan, google ik ernaar.

Foto Roger

Zoals elke avond werden we bediend door de immer goedgeluimde slanke en dikke obers. We kregen zoals altijd om te beginnen een fles wijn en een fles gaseosa (een soort sprankelend water met een toets citroen en kunstmatig zoetmiddel; gemengd met tafelwijn geeft dat een heel verfrissend drankje).

  Foto Roger

Als eerste gerecht nam Roger meloen met ham (serrano) en ik een sla van latuw, tomaten, asperges en mayonaise. Onze tweede schotel was makreel met frieten – die ik weer liet liggen.

Foto Roger

Als dessert nam Roger weer een ijsje en ik kreeg opnieuw twee appels waarvan ik een halve heb opgegeten (de rest is voor morgen).

Ik geef het toe, heel eenvoudig maar ook heel lekker. Al heb ik mijn twijfels over de eerste keuze voor het hoofdgerecht: varkensnuit met tomaten! Toen ik zei dat ik dat niet lustte, moest de slanke ober lachen. En hij heeft gelijk: ik heb dat nooit geproefd en weet dus niet of ik het lust of niet.

Rond 21:30 uur werden de zonneweringen (zie eerste foto hierboven) zoals elke avond opgerold om ons te laten genieten van de zonsondergang maar die was deze avond minder mooi dan gisteren.

En ondertussen bleven de mussen en de zwaluwen lustig rondvliegen (de blauwe eksters wagen zich blijkbaar niet tot daar). Ik schrijf altijd “blauwe ekster” omdat de dame uit Bree ons jaren geleden vertelde dat die vogels een soort eksters zijn, maar zelf twijfel ik aan die benaming.

Iets over 22 uur kwamen we terug naar de tent waar we nu onze fles Sancerre (gekregen van de uitbater van de camping uit Aubigny) opentrekken.

Plasencia

Na ons ontbijt reden we naar Plasencia waar nog meer volk dan gewoonlijk door de straten liep. We wandelden een paar uur rond in de ons nu al zo bekende stad en eindigden uiteraard met een pilsje op de Plaza Mayor (waar we als tapa spek en gebakken aardappelen bij kregen). Ik ga het hier niet voor de zoveelste keer hebben over de gezellig straatjes, de twee kathedralen, de ooievaarsnesten enzovoort: enkele foto’s zeggen veel meer!

Foto’s Roger

De siësta brachten we door op de camping: rust, lectuur, blauwe eksters observeren (die geregeld de koffer van de auto invlogen) en overvliegende gieren bewonderen. In Plasencia was het rond de 30°C, gelukkig getemperd door een briesje, hier lijkt het me warmer.

Deze avond eten we nog eens in het campingrestaurant: het biedt een gewone, plaatselijke keuken maar best lekker.

Naar Plasencia

16 juni 2015

Hoewel we oorspronkelijk nog een dag in Segovia wilden blijven, bleek het deze ochtend zo koud te zijn, dat we besloten verder te reizen… Naar Plasencia.

We reden richting Avila, nog een stad die ik graag zou nog eens zou willen bezoeken maar de laatste keer dat we er naartoe wilden, bleek dat er geen camping meer was.

Boven de immense vlakte waar we door reden, vlogen geregeld heel grote roofvogels in de donkere lucht (nee, ik denk niet dat het arenden waren). Pas rond 12 uur begon de hemel op te klaren, maar tijdens onze picknick kon ik nog heel goed een vestje verdragen.

Om 13 uur verlieten we de vlakte en begonnen we te klimmen tot aan de pas van Villatoro (1356 meter). Daarna volgde een steile daling naar een vrij dor dal met heel magere koeien in de verschroeide weiden. In het voorbijrijden zag ik in het dorpje Piedrahita dat het amper 18°C was.

In een ander dorp, Maria de los Caballeros, zagen we voor het eerst ooievaars op een kerk. We reden verder tussen twee sierras en om 13:55 uur reden we Extramadura binnen. Weer een pas en daarna een daling langs bochtige wegen tot in de vallei van de Rio Jerte, de “kersenvallei” zoals Roger en ik die noemen, omdat de ene kersenboomgaard de andere opvolgt. Links en rechts nog sierras, geregeld roofvogels en een lucht die steeds blauwer werd, met hier en daar een witte wolk.

Om 15 uur kwamen we aan op de camping Monfragüe in Malpartida de Plasencia. In de receptie werden we verwelkomd door de dame uit Bree die ons omhelsde nadat ze had uitgeroepen: ‘Ha, jullie zijn er weer!’

Het was warm, maar veel draaglijker dan vorige keren dat we hier waren. Volgens de  Limburgse receptioniste 26°C in de schaduw. Na enkele familienieuwtjes te hebben uitgewisseld, gingen we ons installeren en daarna een biertje drinken op het terras van de bar-restaurant. We hebben al gezien dat het menu (9 euro voor twee gerechten en een dessert, een fles wijn en een fles gaseosa) voor deze avond meevalt. We zullen dus daar gaan eten.

In afwachting hebben we een wasmachine laten draaien (en ga ik seffens onze kleren te drogen hangen), hebben we wat gerust, de vele blauwe eksters en de overvliegende roofvogels bewonderd en gelezen.

De verbinding met het Internet is hier wel precair. Ik probeer straks dit te posten vanop het terras maar het is niet zeker dat het zal lukken.

Ik hoop dat we hier een poosje zullen blijven… En van hieruit Càceres bezoeken. Dat laatste hangt wel van Roger af, want het is toch 75 km rijden, dus 150 km heen en terug!

‘s Avonds

Ik at deze avond voor 9 euro een salmorejo, gemarineerd varkensgebraad met frieten (eigenlijk enkel 2 frietjes om te proeven) en kreeg als dessert 2 appels die ik bewaar voor morgen. Daarbij kregen we (in de prijs inbegrepen) 1 fles tafelwijn en 1 fles gaseosa.

Naar Segovia

‘Kunnen we niet nog eens naar Càceres gaan?’ vroeg ik gisteren aan Roger. ‘En dus niet naar Plasencia?’ antwoordde hij. Tja, natuurlijk vind ik Plasencia heel aangenaam, maar Càceres hebben we al zo lang niet meer gezien! Nu, de twee bestemmingen waren toch te ver voor een dagreis en dus werd het nog eens Segovia.

We vertrokken na een snel ontbijt onder een blauwe hemel richting Zaragoza, via de Hoya de Huesca en later die grijze, bijna kale Aragonese heuvels. Af en toe een roofvogel en na Zaragoza, ter hoogte van La Muela, honderden windturbines op een hoogvlakte. Ik heb geprobeerd er een foto van te maken vanuit de auto.

Klik om te vergroten, want er staat echt meer dan 1 turbine! '(eigen foto)

We reden voorbij allerlei dorpen en stadjes die we van vroeger kennen en het was moeilijk te weerstaan aan hun lokroep. We zijn echter te oud om vaak te stoppen onderweg: de reis zou al te lang duren. Trouwens, hoe graag ik al die plekken zou terugzien, te veel bezoeken op  één dag is nooit echt aan mij besteed..

In Calatayud gaven we toe en gingen we kijken hoe het stond met de camping. Nog steeds even verlaten.

Foto Roger

Na een picknick en een half uurtje rust in Castilla y La Mancha betrok de lucht en kregen we even een stortregen. Gelukkig duurde het niet lang, want het uitzicht werd er echt door belemmerd. Volgden nog heuvels, windturbines, weidse hoogvlaktes, en dan de bijna 40 km lange ring rond Madrid. Daarna reden we langs de gewone weg verder. Na de pas van Navacerrada (1860 meter hoog) reden we Castilla y Leon binnen en de lucht werd weer donkerder. 

Nog voor we de camping van Segovia zouden binnenrijden, deden we boodschappen in een Mercadona daar vlakbij… Waar we droge Oloroso vonden! :-)

Op de camping was het zo koel (we liggen dan ook op 1100 meter) dat ik na onze installatie een lange broek, sokken en een trui aantrok.

Tijdens de installatie dachten we even dat ons koelkastje stuk was. ‘Als dat zo is, rijd ik morgen terug naar huis,’ mopperde Roger. Ik begrijp hem wel: dat koelkastje hebben we pas sinds vorig jaar. Gelukkig bleek het een elektriciteitspanne te zijn.

Voor ik verder vertel over onze avond, nog even dit over de camping. Campings zijn duur in Spanje: in Huesca betaalden we 25 euro per nacht. En… we herinnerden ons dat het hier veel duurder was. Wat bleek nu? De camping is goedkoper geworden: net geen 25 euro!

Na een snel avondmaal liepen we naar de bushalte om naar hartje Segovia te rijden. We kwamen aan nog voor de gebruikelijke avonddrukte die pas om 20 uur begon. Weer kwam iedereen (oudjes, jongeren, kinderen, baby’s, kreupelen) de straat op en de bars liepen vol.

De patio van een vroeger paleis

 De rug van Antonio Machado

Wij wandelden een uurtje rond (en klommen serieus veel) om daarna een witte wijn (een heerlijke Verdejo) te drinken in het drukke maar gezellige “Meson de Jose Maria”. Natuurlijk kregen we er een tapa bij.

De mooie meid op de foto is geen “klantenlokster” zoals Roger even dacht!:-) Nee, het Meson heeft geen terras maar wel een soort doorgeefluik oftewel “loket” zoals ik het noem naar de trottoir. Rokers blijven liever daar en die serveerster neemt daar de bestellingen op (Foto’s Roger)

Om 21:15 uur namen we de bus terug naar “huis”. Waar de lucht er zo uitzag:

Foto Roger

Zondag in Huesca

De weervoorspellers zaten ernaast: het werd een prachtige dag. 25°C in de schaduw, veel zon, af en toe een briesje en de lucht afwisselend azuurblauw en witbewolkt.

We begonnen met een uitgebreide brunch (abrikozen, sojachocoladepudding, kaas, jam, ei, een hompje notenbrood, koffie of thee) bij de tent terwijl we luisterden en keken naar de vele mussen, eksters en zwarte trippelende vogeltjes met spitse  bek die we niet kennen.

Rond 12:40 uur kregen we Engelse buren. Tijdens de installatie van hun camper leken ze een probleem te hebben. De uitbaters kwamen eraan te pas en, toen bleek dat ze elkaar niet begrepen, ook Roger en ik. Ik vertaalde het Spaans naar het Nederlands en Roger legde het in het Engels uit. Het probleem bleek te zijn dat de elektrische installatie van de camping geen aarding zou hebben.

Rond 13:20 uur vertrokken we te voet naar de Coso Alto via het park. Veel volk al op straat en op de terrassen! Wat een verschil met die laatste doodse zondag in Bourges vorig jaar! We wandelden een hele poos rond en dronken daarna in een zijstraatje een pils bij een portie calamares.

Foto’s Roger

Daarna ging het terug naar de camping waar we rustten en lazen tot het einde van de siësta. Ik heb op twee dagen het hele mooie boek “God bestaat, ik heb hem ontmoet”  van André Frossard uitgelezen.

Rond 18 uur begonnen de mensen weer toe te stromen op de Coso Alto en Coso Bajo. Na nog een vrij lange wandeling dronken we een wijntje in ons vroeger “stamcafé” op de hoek  van de Coso Bajo en de calle de Galicia. De wijn was lekker, maar het glas was maar halfvol!:-(

Foto’s Roger

Er kwam een bedelaar langs. De mensen naast ons gaven hem een euro en de bedelaar startte een hele litanie waar ik niets van begreep, maar die leek op zegeningen. Roger wilde hem ook iets toestoppen maar bleek geen kleingeld meer te hebben. Het  laatste briefje van 10 euro dat hij op zak had, ging hij niet weggeven hé! Wij kregen een heel korte, ook onverstaanbare litanie. Toch geen vloek? :-)

Na nog een praatje met onze Engelse buren aten we deze avond  bij de tent onder andere onze kikkererwten op z’n “Riojaans”. Dat was heel lekker: ik ga thuis eens op zoek gaan naar het recept!

O ja, en met mijn pols ging het al veel beter, behalve de keren dat ik er niet aan dacht die niet te forceren… en nadat ik het vorige geschreven had. :-)