Heel veel bezoekers vandaag

Nadat mijn vertaling was geleverd, belde ik Roger die al op de tentoonstelling was. Hij kwam mij halen en we brachten de rest van de middag door op de Herkenrodehoeve.
Heel veel bezoekers vandaag en veel boeken verkocht!

Eigen foto's

Deze avond al veel voorbereidingen getroffen voor het avondmaal van morgen: we krijgen dan bezoek en hebben weinig tijd om iets voor te bereiden.
Dat ons huis er rommelig en relatief vuil bijligt, moeten die bezoekers er maar bijnemen.

Weer druk!

Terwijl we deze ochtend de tentoonstelling samen met Elie, Jef, Benny en Georges "bewaakten" kreeg ik weer twee vertaalverzoeken binnen. Helaas, wij moesten om 11 uur vertrekken om te gaan babysitten. Toch wilde ik de vertalingen niet afwijzen...
Ik besloot dus iets vroeger naar huis te gaan... Om daar op groot scherm te kijken waarover de teksten precies gingen, hoeveel regels al voorkwamen in mijn vertaalgeheugen enzovoort. De ene vertaling moest immers al deze avond geleverd, de andere morgen na de middag.

Ik stond iets voor 11 uur klaar om te vertrekken toen Roger nog een groepsfoto wilde maken van twee bezoekende schoolklassen. We waren pas rond 11:15 uur thuis waar ik snel keek naar de teksten, besliste dat ik de deadline kon halen mits hard werken en de aanvragers snel een positieve mail stuurde.

Gelukkig moesten we vandaag niet langs de school: voor Elena en Matthias was het een vrije dag. Bij onthaalmoeder Lutti kwamen we wel vrij laat aan. Eva lachte zo lief naar mij toen ze me zag binnenkomen en begon meteen van alles te vertellen. Ze spreekt opvallend goed, vind ik, maakt korte zinnen, en als ze niet meteen begrepen wordt, gebruikt ze de nodige lichaamstaal.

Matthias en Elena ontvingen ons uitbundig (het was dan ook al lang geleden dat we elkaar gezien hadden) en na het eten, tijdens Eva's dutje (ze slaapt nog altijd graag veel) speelden we "kindermonopoly". Bij gewone Monopoly verlies ik al altijd (tja, geld en ik!) en je gelooft het niet, hier verloor ik ook! Matthias won, en dat was de eerste keer, vertelde hij mij.

We speelden ook met de poppen en met boerderijdiertjes. Daarna keken de kindjes naar filmpjes (over Sinterklaas, uiteraard), werd Eva wakker die na enkele druiven en een koekje een van de poppen wilde "soep te eten" geven. Ze vertelt dan wat ze wil/gaat doen en ik heb de indruk haar mama weer bezig te zien als peuter. Heel leuk maar tegelijkertijd nostalgisch gevoel!

Eigen foto

Kort voor Elena met haar mama terugkwam van de zwemles (Matthias en Eva hadden filmpjes bekeken en samen gespeeld met de kussens in de salon) begon ik te koken: broccoli en worst. Van de broccolisteeltjes maakte ik soep en toen dochterlief thuiskwam en graag van de soep wilde proeven, besloot Eva ook een bordje soep te eten.

Eigen foto

Matthias en Elena wilden geen soep maar aten goed van het hoofdgerecht. Toen hun papa thuiskwam, liet ik hem zelf zijn eigen portie opwarmen (onze dochter was toen al les gaan geven) en vertrokken Roger en ik naar huis.

De eerste vertaling is twee uur geleden geleverd. De tweede heb ik klaar op het nalezen na... Maar dat is voor morgen: nu ben ik veel te moe.

Tijdens het babysitten kreeg ik een telefoontje van Jan Gerits die zich excuseerde omdat hij me de laatste toe te voegen wijzigingen aan de jongste monografie nog niet had kunnen doorsturen. Ik stelde hem gerust: we hebben nog tijd genoeg vermits ik de drukproeven van Oostland nog niet heb aangekregen en Edith (die nu terug thuis is, heb ik vernomen) verlangt dat ik de tekst van de monografie naar de drukker stuur precies wanneer zij de tekst van Oostland opstuurt!

Terwijl ik dat tegen Jan zei, besefte ik dat ik ook die drukproeven mag verwachten heel binnenkort... en de volgende dagen zullen al zo druk zijn!

Verveling?

'Ik ga me vervelen,' dacht ik toen we deze middag naar de tentoonstelling reden. Ik vergiste me: er kwam een klas langs...

En kennissen met wie we een babbeltje konden slaan...

En ik kon nog eens op mijn gemak alles lezen en bekijken (hoewel ik daar intriest van word, niet van de tentoonstelling op zich, want die vind ik meer dan geslaagd, wel van de herinneringen die er worden opgehaald).

En... we dronken, met de andere leden van de werkgroep en enkele bezoekers onder wie Maj, een lekker biertje.

Toen we thuiskwamen merkte ik dat een vertaaljob op mij wachtte: ik had die mail niet opgemerkt omdat er de hele dag mailtjes van vrienden binnenkwamen en die vertalingsaanvraag daartussen verscholen zat. Daar dan maar aan gewerkt in plaats van voor eten te zorgen (we aten snel wat soep, een restje vlees en een beetje brood).

Klaprozen gemaakt door de bezoekende klas (eigen foto's)

Ik heb me dus helemaal niet verveeld... maar volgende keer trek ik wel een dikkere trui aan dan vandaag!😏

Wat ben ik toch vreselijk onhandig!

Ik was deze avond gezellig enkele mails aan het beantwoorden toen ik vond dat het "damptoestel" dat ik op dat moment gebruikte niet echt meer voldoening gaf. Batterij leeg? Ik koppelde het toestel aan een lader maar zelfs na een uur kon ik er geen damp uit krijgen (gelukkig heb ik nog een vorig toestel dat ik dan maar in gebruik nam). Ik vermoedde dus dat de coil moet vervangen worden.

Ja maar... Zoiets vind ik altijd heel moeilijk! En het is nog maar de tweede keer dat ik dit doe met dit toestel. Ik heb een gebruiksaanwijzing maar die is zo klein gedrukt dat ik liever online zocht. Ik vond dit. En volgde de aanwijzingen. Ik vond de gebruikte coil terug in heel de constructie van mijn toestel maar kreeg hem er niet uit. En ik kon dus geen nieuwe coil installeren.

Dat wordt weer naar de tabaksverkoper rijden en hulp vragen. Wat ben ik toch vreselijk onhandig!😞

Nany belde vandaag en we vonden een lief kaartje in de bus

Ik had deze avond Nany (dat is mijn moeder dus) aan telefoon. Ze had veel te vertellen over haar weekend. En genoot duidelijk van het gesprek (dat daardoor nogal uitliep). Ze klaagde echter ook over de vermoeidheid die ze tegenwoordig geregeld voelt.
Ik herinnerde haar eraan dat ze al 86 jaar is en tekeergaat als een vrouw van 40. Ze is maar gelukkig als ze van het ene evenement naar de andere reünie kan lopen (ja, lopen: ze heeft geen auto), terwijl ik (bijvoorbeeld) op mijn leeftijd al heel blij ben dat we geen enkele verplichting hebben deze zondag.

Ik heb het altijd raar gevonden als mensen uitwendige prikkels nodig hebben om zich gelukkig te voelen. Is het omdat ze anderen nodig hebben om energie op te laden? (Ik heb daar - lang geleden - zelfs een romannetje over geschreven: "Incubi").

Voor mij geldt het tegenovergestelde: ik kan pas opladen als ik even de kans krijg alleen te zijn, waarbij de aanwezigheid van mijn (meestal stille) Roger de uitzondering uitmaakt.

O ja, vandaag in de brievenbus ook onder andere een mooi kaartje gevonden van Maj en Charlie. Om  Roger en mij te feliciteren en te bedanken voor het boek van de werkgroep WOI. Heel fel bedankt, Charlie en Maj, maar vergeet niet dat alle leden van de werkgroep heel veel tijd in dat boek gestoken hebben.

Alleen is het waarschijnlijk zo dat ik de enige was die er hier over schreef en dat daardoor de indruk is ontstaan bij sommige mensen dat Roger en ik er de meeste tijd in staken. Op sommige momenten was dat ook zo natuurlijk, maar op andere momenten waren andere leden echt meer in de weer dan wij!

Foto's van 10 november

Ik kreeg van mijn tante Françoise enkele foto's van de opening van de tentoonstelling eergisteren.

Met Nononc

Françoise in goed gezelschap

Foto's Françoise of Nononc

Geslaagde opening van onze tentoonstelling "Kleine Heerse verhalen uit de Groote Oorlog"

Gisterenochtend legden we de laatste hand aan onze tentoonstelling.

Eigen foto's

Na de middag haalden we mijn oom Nononc en (tante) Françoise af aan het station van Waremme en na een snel en vroeg avondmaal (met een glas van de uitstekende wijn die ze bij zich hadden, en als "dessert"een blokje van de donkere chocolade die ik cadeau kreeg) vertrokken we samen naar de Herkenrodehoeve in Opheers.

Rond 19 uur begonnen de genodigden binnen te sijpelen... en besefte ik dat ik mijn smartphone was vergeten op te laden (en dat ik geen lader bij me had). Van foto's maken kwam dus niets maar straks serveer ik er jullie enkele die we vandaag maakten.

Het werd een heel geslaagde opening en presentatie van ons boek: toespraken, zang en  pipers die door merg en been gingen, het boek dat door een ruiter aan een soldaat werd overhandigd, overhandiging van het boek (en twee flessen wijn) door de burgemeester aan elk lid van de werkgroep, doorknippen van het lint, opening van de  tentoonstelling en receptie met heerlijke dranken en hapjes.

Heel veel (iets te veel voor mij) volk en veel kennissen ontmoet, kortom een heel aangename avond.

Eigen foto

Vandaag was een vrij korte dag. Na ons ontbijt terug naar Opheers gereden om te helpen de zaal klaar te maken voor de aankomst van wandelaars na de middag (maar we moesten bijna niets meer doen). Dan maar op ons gemak de tentoonstelling bezocht.

Foto's Roger en ikzelf (met het fototoestel van Roger)

Thuis geaperitiefd terwijl ik voor het middagmaal zorgde en al iets voor 16 uur onze gasten terug naar het station gebracht. Geen wandeling: het miezerde de hele dag en trouwens, Roger had nog pijn aan zijn voet.

O ja, Rogers nicht Jeannine (ook uitgenodigd) was er niet gisteren: ze belde me, net toen we in Opheers aankwamen, dat ze serieus ziek is.