Oeps...

... vandaag niet naar Nany gebeld. Ik was zo druk bezig dat het al bijna 20 uur was toen ik eindelijk de tijd daarvoor kreeg. En gisteren had mijn moeder nog herhaald dat je best geen mensen meer opbelt na 17 uur. Omdat ze daarna eten, naar het journaal en aansluitend naar een film of zo kijken.

Na onze brunch wilde ik de salon beginnen schoon te maken, maar... ik vond een bestelling van Limburgse monografieën die eerst moest behandeld worden. Ik was een poosje bezig met het beantwoorden van de mail (en ondertussen andere mails te lezen), het zoeken naar de monografieën, enzoverder.

Uiteindelijk zou ik aan de salon beginnen (echt, alles lag er vol stof na het gebruiken van de kachel vorige zondag). De stofzuiger bleek het niet te doen (wat is hier wel gaande?)
Geen nood, dan maar schoonmaken zoals mijn marraine dat deed, zonder stofzuiger... maar dat duurt veel langer!

Een vrij lang telefoontje met Hendrik (hij en Debby lijken zich niet te vervelen) en even chatberichten van Wiemla (de moeder van Debby) beantwoord.

Nog een korte wandeling nadat de wasmachine had gedraaid, ik enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken had overgetypt en voor mijn facturen had gezorgd, en dan was het tijd om voor het avondeten te zorgen (weer groentesoep gevolgd door zalm met een mix van paprika, ui, look, courgette, wortel, rozemarijn en basilicum gewokt in olijfolie: heel lekker weer!)

Na de afwas en het opruimen van de keuken, enkele mails beantwoord en ineens zei ik tegen Roger: 'Oeps, ik ben vergeten naar mijn moeder te bellen!'
'Doe dat nu,' antwoordde hij, 'het is nog niet zo laat'.
Ik deed het maar niet: het was bijna 20 uur!

Roger heeft ondertussen de stofzuiger kunnen herstellen! Dus kan ik morgen onze werkkamer schoonmaken.

De verwarming is hersteld

Daar zorgde onze "chauffagist" voor deze middag. En het lag inderdaad aan een gesprongen zekering.

We lijden dus geen kou meer. Roger had wel de houtkachel aangestoken voor de komst van de installateur, en die laten uitgaan naargelang ons huis weer opwarmde.

Dat betekent vanaf morgen weer schoonmaken, te beginnen met de salon (waarin de kachel het meeste stof heeft verspreid).
Maar kom, dat geeft ons beweging (want vandaag zelfs geen wandeling wegens veel te koud voor het seizoen!).

Ik moet echt proberen meer tijd te besteden aan telefoontjes, maar vandaag heb ik alleen Nany opgebeld. Nee, ik vergis me. Zij heeft me opgebeld (maar daarvoor had ik haar drie keer tevergeefs aan de lijn proberen te krijgen). Eigenlijk had ze niet veel te vertellen, behalve dat, sinds ze niet meer op haar kamer moet blijven, ze weer vrolijk rondloopt in de gangen van het rusthuis!

Koud!

We houden het fris in onze slaapkamer, dus viel het me niet meteen op bij het opstaan.
In de badkamer wist ik het echter meteen: onze verwarming is weer stuk.

Na een kattenwasje brunchten we snel in een heel koude keuken, waarna we naar onze werkkamer trokken (nadat Roger hout was gaan halen voor de kachel in de salon daar vlak naast).

Geen wandeling vandaag: buiten was het opnieuw heel koud en er staat weer die gure oostenwind.

Tussen onze bezigheden door even naar Nany gebeld maar die had eigenlijk geen tijd voor mij: ze had juist een buurvrouw op bezoek op haar kamer.

Uiteraard heeft Roger ook naar de installateur van onze centrale verwarming gebeld. Hij komt morgen langs (deze keer brandde de waakvlam wel: hij vermoedt dat er een zekering is gesprongen in de ketel - en daar kent Roger niets van).

Ondertussen is het in de salon en de werkkamer aangenaam warm... en ik dacht vandaag constant terug aan onze eerste jaren in dit huis (toen we nog enkel het weekend hier doorbrachten en we, bij soms heel koude temperaturen, een groot deel van het huis op enkele uren opgewarmd kregen dankzij die houtkachel).

We gebruikten toen nog niet het hele huis, onze toen piepkleine keuken bevond zich in wat nu een rommelkamertje is (waarvan ik ooit droomde een kleine badkamer te maken tegen onze oude dag), dat uitgeeft op de salon die toen dienstdeed als woonkamer. Een badkamer hadden we nog niet (maar dat is wel het eerste waar Roger begon aan te werken).

Herinneringen! Ik dacht ook terug aan ons immens huis in Antwerpen, waar we enkel de grote living met open keuken en de badkamer konden verwarmen. Eigenlijk, besloot ik, zijn we echt verwend tegenwoordig!

Voor ons avondmaal maakte ik een soep klaar met diepvries "Chinese wokgroenten" (heel lekker!) en daarna aten we rauwkost met koud varkensgebraad... in de aangenaam warme salon.

Tussen de soep en het varkensgebraad (eigen foto)

Na de afwas (in de koude keuken!) en het beantwoorden van enkele mails keken we gezellig samen naar de eerste aflevering van het derde seizoen van "Eigen kweek".
Wat hou ik van die serie, eigenaardig genoeg ondanks de "dialectaccenten"!

Over telefoontjes en zo

Persoonlijk telefoneer ik niet zo graag maar vandaag hadden we met dochterlief afgesproken dat ik haar rond 18 uur zou opbellen, zodat ik nog eens met de kindjes kon praten (met hen kan ik immers nog geen mails uitwisselen).

Daar keek ik wel naar uit. Helaas, de verbinding tussen onze mobieltjes (dochterlief en schoonzoon hebben geen vaste telefoon meer) bleek heel slecht vanuit onze keuken, zoals zo vaak. En vanuit "dieper" in huis hoefde ik het al helemaal niet te proberen!

Voor 18 uur hebben we het vrij druk gehad (nee, "druk" is overdreven maar ons leven is over het algemeen zo rustig geworden door dat virus!).

Eindelijk Lily Beeckman kunnen bereiken aan telefoon. Ze leek zo blij dat ik belde... dat we heel lang praatten.

Ik nam me weer voor een beetje vaker mensen op te bellen... al is het wel niet gemakkelijk te onthouden wie daar wel of niet van gediend is.
Ik weet van sommige mensen dat de telefoon bij hen enkel dient voor een dringende afspraak of bericht, niet om te keuvelen (Zeger is daar een goed voorbeeld van, die eigenschap heeft hij trouwens van zijn ouders geërfd).

Dus belde ik naar mijn moeder Nany (ik weet dat zij heel graag babbelt). Weer had ze veel te vertellen, een halfuur lang.

Daarna kregen we zelf een telefoontje. Van vriend Karel. Hij lijkt niet te veel af te zien van de "opsluiting", vertelde mij Roger (die een klein halfuur met hem sprak).

Ikzelf kreeg een tekst voor Oostland aan ter nalezing. Tof verhaaltje en weer die uitdaging waar ik van hou: een tekst corrigeren zonder mijn eigen stijl op te dringen (oei, niet dat ik hoog oploop met mijn stijl, ik bedoel: zonder de zinswendingen te fel te veranderen).

Ook een wandeling gemaakt nadat ik was uit de wasmachine te drogen had gehangen. Weer gewoon rond ons mooie dorp, want die voor mij pijnlijke ijskoude aanhoudende wind wilde ik niet weer trotseren in open veld.

Deze keer leek heel ons dorp wel op wandel. Uiteraard overdrijf ik weer: we hebben een vijftiental mensen ontmoet, wat echter niet weinig is voor een dorp met ongeveer 300 inwoners! We begroetten elkaar telkens maar probeerden allemaal duidelijk afstand te houden. De straten/wegen rondom ons dorp zijn echter soms zo smal en zonder voetpad dat, als bijvoorbeeld twee stellen elkaar kruisen, de aangeraden anderhalve meter nauwelijks kan in acht genomen worden. En... eerlijk gezegd, ik vraag me al een hele poos af of een virus één à twee meter niet gemakkelijk overbrugt!

De wandeling voerde ons weer even langs kasseien en dat voel ik weer aan mijn voet!

En dan aten we linzensoep (een kliekje, maar toch twee volle borden elk). Na het telefoontje met dochterlief, schoonzoon en de kindjes, wilde ik nog rauwkost en koud varkensgebraad serveren maar noch Roger noch ik hadden nog honger.

Dan maar verder gekeken naar dit. Een interview met een fysicus die zegt wat ik al jaren denk: dat onze hersenen een (deel van?) "eeuwig bewustzijn" capteren.

Interview dat ik in "deeltjes" heb bekeken door al die telefoontjes. Nu ook alle mails zijn beantwoord, ga  ik rustig naar het einde van dat interview kijken!

Voorzorgen

Deze ochtend kregen we via de post een pakje van dochterlief: vier zelf gemaakte mondmaskers. En mooie!

Jouw pakje kwam net op tijd aan, meisje, want we zouden vandaag nog eens boodschappen doen... en eerlijk gezegd, al was het rustig in de winkels, de klanten namen niet echt de 1,5 meter afstandsregel in acht, vond ik. We waren trouwens niet de enigen die een masker droegen.
Heel fel bedankt dus, dochter van ons!

We reden ook langs de drankwinkel waar we bier kochten en waar ik een oproep kreeg van onze Matadi-vrienden Beeckman: ze konden Nany niet bereiken aan telefoon. Ik beloofde terug te bellen zodra ik thuis was.

Daarna moesten we naar de apotheker voor mijn oogdruppels. Die had ik gisteren telefonisch besteld (want ik weet dat ze die vaak niet in voorraad hebben).

En dan reden we naar huis. Toen ik de gekochte spullen begon op te ruimen, stelde Roger zich ineens weer vragen.
Onze maskertjes had ik al bij de vuile was gedaan (hoewel die uiteraard niet "vuil" zijn na die paar winkels). Onze wegwerphandschoenen had ik in de vuilnisbak gesmeten en we hadden onze handen gewassen. Maar... mochten we nu al die gekochte waren met onze blote handen aanraken?

Roger googelde even. Wat in de koelkast moet, zo snel mogelijk opbergen, kreeg hij ergens aangeraden. Dat deden we. Plastic verpakkingen meteen verwijderen of die spullen een dagje laten staan. We kozen voor een dagje laten staan, want als we  plastic verwijderden, moesten we waarschijnlijk weer onze handen wassen voor we groenten en fruit opborgen?
En ik had mijn gsm vastgenomen met die handschoenen aan toen Beeckman belde, de deur van de keuken daarmee opengedaan, en was ik niet aan mijn gezicht gekomen? Moest ik niet alles ontsmetten?

Inderdaad, als dat virus je moet hebben, zal het je krijgen. Je kunt je onmogelijk tegen elk mogelijk besmettingsgevaar wapenen!

Dus zei ik tegen Roger dat ik vind dat we voorzichtig genoeg zijn en dat hij iets positiever moest proberen te denken.

Beeckman heb ik niet meer kunnen bereiken na onze boodschappen: ik kreeg constant de bezettoon...
Nany heb ik wel gesproken. Ze had een hele tijd doorgebracht in de binnentuin van het rusthuis en had daar enorm van genoten. Maar... ze was blijkbaar vergeten haar gsm daar mee naartoe te nemen!

Over telefoontjes, video's en moeders aan de haard

Telefoontjes van Hendrik, Nany en Wiemla vandaag.

Hendrik belde voor een babbeltje en om even mijn  pc van op afstand over te nemen... teneinde er een heel persoonlijk cadeautje op te laden.

Nany belde deze avond nadat ze niets van mij had gehoord vandaag (ik had drie keer tevergeefs naar haar gebeld). Ze hadden een verrassingsoptreden gekregen van een plaatselijke muziekband. Die speelde en zong liedjes op de parking van het rusthuis en de bewoners konden vanuit ramen daarvan genieten. Nany was weer heel enthousiast, ook over haar "wandelingen" in de gangen van het rusthuis en haar ontmoeting met buren.

Wiemla belde deze avond, na het eten. Ze klonk minder angstig, hoewel ze zich nog steeds zorgen maakt over "onze" kinderen (Hendrik en Debby) die in hun buurt geen park hebben waar ze even kunnen wandelen.
Ze gaf ook af op kennissen van haar die nog steeds familiefeestjes organiseren waar jonge kinderen, ouders en grootouders samenkomen. Tja, sommige "bevolkingsgroepen" begrijpen nog steeds niet wat er gaande is, maar eerlijk gezegd, ik had dat niet verwacht van de bevolkingsgroep waar Wiemla het over had.

Opvallend is wel dat onze streek, en dan zeker Sint-Truiden zo fel getroffen wordt door "het virus". Kan het iets te maken hebben met het asielcentrum waarvan de bewoners nog steeds de hele dag op stap mogen?

Ik begrijp mensen die sociaal contact belangrijker vinden dan al die maatregelen (in feite is Nany ook zo iemand  - hoewel... ze geeft nu toe dat het goed is dat haar rusthuis al zo vroeg bepaalde maatregelen nam) maar ze brengen wel andere mensen in gevaar!

Buiten al die telefoontjes was het een rustige dag. Ik herhaal dat ik tijdens het telefoneren meestal rondloop: waarschijnlijk heb ik voldoende beweging gekregen. Of dat ook voor Roger geldt, weet ik niet, want geen wandeling vandaag. Na die felle wind van de laatste dagen voel ik iets als een beginnende verkoudheid (en Roger niest soms).

Mails beantwoord, gelezen en gekeken naar enkele video's... en deze avond naar "De afspraak" (niet op tv, we hebben immers geen televisie, maar op mijn pc-scherm, via VRT-nu).

Vrij interessant (en, vriendin Denise, ik vraag me ook af wat er morgen zal beslist worden over de toegelaten afstand bij het fietsen) maar ik stelde me toch een heel serieuze vraag bij die uitzending.

Namelijk, toen men het had over het probleem van ouders die nu thuis zitten met hun kinderen! In normale omstandigheden maken ze toch hetzelfde mee tijdens de vakanties? Tenzij ze de kinderen naar de grootouders of vakantiekampen sturen natuurlijk! En vroeger waren "moeders aan de haard", die nu geen pensioen krijgen, toch bijna constant geconfronteerd met de aanwezigheid van de kinderen?

Ikzelf ben, tussen kort voor de geboorte van dochterlief en het tijdstip waarop Zeger naar het eerste leerjaar ging, thuisgebleven om voor de kinderen en het huishouden te zorgen. Die tweede bezigheid was echt tegen mijn zin maar, vermits ik niet buitenhuis ging werken, verdiende ik het geld niet om iemand anders te betalen voor die karwei.
De opvoeding van de kinderen, daar heb ik daarentegen heel graag voor gezorgd, al heeft dat soms de nodige stress met zich meegebracht en was het vaak heel vermoeiend!
En tijdens de schoolvakanties probeerde ik even veel tijd te maken voor die kindjes als voordat ze naar school gingen!

O ja, Hendrik,  dat ik er niet constant was voor jou tussen je drie maand en anderhalf jaar, kwam niet omdat ik toen nog niet had besloten eerst voor mijn kinderen te zorgen... maar omdat een school vlakbij ons had aangedrongen opdat ik bij hen Franse les zou komen geven. En ik moeite heb met "nee" zeggen!

Maar ik gaf toen maar halftime les en op de uren dat ik niet thuis was, werd je opgevangen door Nany, "tante Betsy" (de schoonzus van "tante Jose ) of jouw oma (de mama van Roger).

Jammer van die koude wind!

Een telefoontje van Hendrik, een telefoontje naar Nany (die niet meer klaagt sinds ze weer mag gaan praten met haar buren) en enkele mails: dat was het op gebied van sociaal contact vandaag.
Ik kreeg dus veel tijd voor lectuur en om vroegere dagboeken over te typen.

We wilden ook onze dagelijkse wandeling rond het dorp maken maar het werd een heel korte uitstap: weer stond er een hele koude wind!!
Jammer, want de zon schijnt krachtig, in de tuin horen en zien we geregeld een specht, de pruimelaars beginnen te bloesemen en ik hoor bijen zoemen.
En, terwijl ik deze avond afwaste, keek ik uit op een mooie zonsondergang:

Eigen foto

Morgen krijgen we weer zulke koude wind, hoorde ik!