Word en Mettekoven ‘s avonds

Wat zijn wij dom als het op informatica aankomt! Wat doe je als een huishoudtoestel hapert? Je laat het repareren of je vervangt het!

Deze middag kreeg ik Elvira aan telefoon, die me vroeg of ik de oorspronkelijke CD met Word nog had. Uiteraard heb ik die! ‘Installeer Word dan gewoon opnieuw op jouw PC,’ raadde ze mij aan, ‘En als je problemen ondervindt, bel dan even!’. Dat ik daar niet had aan gedacht!

Voor alle zekerheid maakte ik ook een back-up van mijn documenten terwijl we boodschappen deden. Dat was meer dan een jaar geleden, veel te lang!

Nadat ik daarna had gekeken naar de foto’s die een van onze Leuvense vriendinnen had opgestuurd (van een feest dat ze gaf terwijl wij op reis waren),  de salon had schoongemaakt, gekookt (overschotjes van gisteren) en na ons avondeten stelde Roger een avondwandeling in Mettekoven voor.

 

 Foto’s Roger

Ik weet echt niet of het aan het avondlijke uur of aan mij ligt, maar het was niet de eerste keer dat het mij opviel dat ik geuren veel doordringender vind vlak voor zonsondergang. De laatste dagen heb ik al vaker het parfum van kamille opgesnoven tijdens onze wandelingen, maar nu was het soms echt bedwelmend. Ook de geur van mest, terwijl we langs een maïsveld liepen, stoorde meer dan overdag (het was niet de gewone mestgeur waar ik eigenaardig genoeg wel van hou). Op een zeker ogenblik liepen we langs een boomgaard die net werd besproeid. Ook die geur was opvallender dan anders.

En de stilte viel ook veel meer op, hoewel onderbroken door late vogels, door enkele tractoren. Onder weg plukten we kersen die na de oogst waren achtergebleven aan de bomen. En Roger maakte een foto van de uitkijktoren waar hij zo vaak is opgeklommen en die enkele weken geleden is ingestort, als ik me goed herinner, vijf mensen in zijn val meesleurend!

 Foto Roger

Na een klein uur wandelen rond het dorp gingen we een biertje drinken op het terras van het enige café. Daar zaten een tiental  mensen, onder andere een schepen van Heers. Het viel wel op dat de cafébezoekers elkaar praktisch allemaal kenden. Ons leken alleen de schepen en de uitbaatster te herkennen.  Ondanks het gebabbel op het terras was het heel rustig. Af en toe reed een tractor voorbij die van het veld kwam. En ik oefende mijn hobby uit.

Wat mij daar is opgevallen, Elvira? Meestal zijn het de vrouwen die het meeste praten, met veel (onnodige) gebaren. Zij drinken ook meestal koffie terwijl het mannelijke deel van het stel een Trappist of een Abdijbier kiest. Maar er was ook een koppel bij waarvan de vrouw een degustatiebier had besteld en de man een gewone Pils. Er wordt veel geroddeld in de conversaties tussen man en vrouw, vooral door de vrouw. En ik heb de indruk dat de mannen maar half luisteren naar dat gepraat! En… Er wordt dan wel niet meer dialect gepraat, maar het plaatselijk accent blijft goed hoorbaar.

In het café zelf zat niemand. Ik heb gelezen dat misschien 1000 cafés binnenkort hun deuren zullen moeten sluiten, ten gevolge van het rookverbod! Hopelijk zullen de niet-rokers massaal op café gaan binnenkort zodat er geen 1000 faillissementen volgen!

Zondagse barbecue, oldtimers en problemen met Word

Tijdens ons ontbijt vroeg Roger me welke de plannen waren voor vandaag. Ik had geen plan. Alleen wilde ik een rustige barbecue tegen het einde van de middag en hoopte ik dat de aangekondigde regen zou uitblijven!

Hij bleef uit! En iets na 17 uur zaten Roger, Zeger en ik op het terras te genieten van een biertje of Tinto de Verano. Het was druk in ons dorp: we hebben meer dan vijftig oldtimers zien passeren. Waarschijnlijk een reünie in het kasteel?

We hebben lekker gegeten (maar voor mij is een barbecue telkens te copieus: ik had me zo verlekkerd op de worsten enzovoort die we bij uitzondering hadden gekocht, maar ik heb amper 1 halve witte pens opgegeten)! Er werd weer veel gepraat (onder andere hadden de mannen het over Nicola Tesla , van wie ik tot gisteren niets afwist!) en gelachen.  In de tuin deden de vogels (en vooral de merels) hun best, het was echt gezellig! Jaja, broer en zus van Zeger, jullie hebben sfeer gemist!

En daarna was het tijd om Zeger naar het station te brengen.

Gisteren, nog voor Roger Zeger ging afhalen, had ik gebeld naar de vrouw van onze pas overleden vriend uit Congo. Zij geraakt immers niet meer aan de bestanden van Frank, en net daar kon ze mijn mail vinden met de uitnodiging voor onze volgende Matadi-reünie. Ik had haar beloofd de uitnodiging per post op te sturen.

Maar Word vertoonde problemen. Toen ik een eerste tekst wilde opslaan, hing het programma op. Ik kon niets bewaren, niets meer wijzigen, niets meer doen. De PC opnieuw starten bracht geen oplossing: dat heb ik 2 keer geprobeerd, en daarna Roger (die niet leek te geloven dat ik alles al had geprobeerd) nog zeker 2 keer. Ik mailde dus naar onze drie computerspecialisten, hopende dat een van de drie kinderen mij een oplossing zou bieden. Zeger heeft al gemaild dat hij niet wist wat er aan de hand kan zijn. Hendrik en Elvira hebben mijn mail blijkbaar nog niet gevonden. Vervelend, want zonder Word ben ik echt ontriefd (en zeker wat mijn vertalingen betreft)! Even wilde ik de brief, die ik wil per post opsturen naar die weduwe, naar Roger mailen zodat hij die kon printen tegen morgen. Maar toen bedachten we dat er misschien een virus in het spel is, en dan kan ik beter zorgen dat ik die ook niet naar Roger doorstuur! Morgen bel ik wel naar die vrouw. En ik hoop echt dat het probleem met mijn Word snel opgelost zal zijn!

 

Zeger, humor, taal en dialecten

Na weer een lange wandeling in de buurt van Kerniel ging Roger deze avond Zeger afhalen aan het station van Borgworm (Waremme in het Frans). Ondertussen zorgde ik voor ons avondmaal, en ik heb echt genoten van de eenvoudig gebraden kip!

Tijdens de maaltijd begon het al, ik weet echt niet naar aanleiding van wat. Zeger begon Engels te spreken op z’n Russisch. Echt komisch!

Nadat hij en ik hadden genoten van enkele afleveringen van “Friends” vervoegden we ons bij Roger die aan zijn pc zat, en begonnen vader en zoon over fotografie te spreken (een hobby die ze delen). Maar er werd ook over talen, dialecten, uitspraak  en schrijfstijl gesproken (Zeger heeft meer dan een gemiddelde interesse voor al die zaken, van mij geërfd?).

En dan hoorde ik zijn meest verrassende en tegelijk heel komische uitspraak van deze avond. Hij had het over deze blog. Dat ik veel te lyrisch schrijf (hij zei er zelfs bij: ‘het lijkt wel Frans wat ik daar lees!’, en waarschijnlijk is zijn oordeel correct: ik ben echt beïnvloed door  Franse literatuur). Zeger vindt Frans, mijn “vadertaal”,  lelijk klinken, en dat al van toen hij die taal leerde op school. De eerste keren dat hij me dat zei, had ik wat moeite: Frans is immers de taal waarin ik opgevoed ben. Maar gaandeweg begreep ik wat hij bedoelt. Frans klinkt tegenwoordig inderdaad soms “snob”.

Later begon hij delen van deze blog hardop te lezen, op een inderdaad “lyrische “ manier. Roger en ikzelf lagen bijna krom van het lachen!

Ik weet al langer dat Zeger vindt dat ik mijn posts te ingewikkeld maak, te lang, dat mijn woordkeuze niet eenvoudig genoeg is, enzovoort. Omdat mijn indruk net het tegenovergestelde is, trek ik me niets aan van zijn oordeel, maar ik vind het eerlijk gezegd wel heel leuk dat hij zoveel aandacht eraan schenkt! En zo begaan is met taal in het algemeen. Hij heeft ons deze avond nog het verschil in uitspraak tussen de Engelse woorden  “pie” en “pi” duidelijk gemaakt, heeft een Vlaming  én een Nederlander die Engels spreken nagedaan, en we hebben nog lang gesproken over het vastleggen van de verdwijnende dialecten.

Hij gaf ons absoluut gelijk dat we die wilden vastleggen op een geluidsband en niet in een boek. Wat de voorzitter van de werkgroep “dialecten” van Heemkunde Groot Heers maar niet wil begrijpen!

Dit was een avond die ik in mijn geheugen gegrift heb!

Wondermooi Kerniel

We gingen vandaag nog eens wandelen langs de vroegere spoorwegberm in Kerniel, om daarna de boomgaarden en de velden in te trekken.

Ik geloof dat Roger gelijk heeft als hij beweert dat de omgeving van het dorp waar hij zijn kinderjaren doorbracht nog mooier is dan die van Mettekoven. Alleszins biedt ze meer diversiteit aan landschappen.

 Foto Roger

We snoepten van over het pad hangende kersen, krieken en nog zure appelen, genoten van het lekkere fruitparfum dat in de lucht hing, en bewonderden de sierlijke vlucht van een koppel roofvogels en van een reiger.
En zagen tientallen konijnen hun hol in of uit huppelen.

Daarna wilden we iets gebruiken in het klooster van Colen, maar daar bleek niemand te zitten, en dan kan ik mijn hobby (volgens Elvira) niet uitoefenen: mensen observeren.
Dus zijn we maar huiswaarts gekeerd, en heeft Roger toch maar pruimenmoes gemaakt. Het zou inderdaad zonde zijn om zoveel pruimen te moeten wegsmijten!

En in een zoetgeurende keuken nam ik deze avond de telefoon op: Elvira, Geert en kleine Elena waren pas thuis aangekomen. Hun weekendprogramma is vrij zwaar, dus hen zien we niet de volgende dagen. Hendrik mailde me vandaag dat ook hij en Anneke niet vrij zijn.

Verkiezingen en democratie

Verkiezingen zouden een extreem gevaar vormen voor de democratie???

Ik weet dat ik nog veel moet leren, maar dit begrijp ik helemaal niet!

Niertjes in Madeira-saus

Ik denk dat het in Aubigny was dat we ze zagen liggen in een supermarkt: rundsniertjes in Madeira-saus. Ik weet dat Roger heel graag niertjes eet, en porde hem dus aan die te kopen. Je moest ze alleen even opwarmen in de pan, wat op een camping de gemakkelijkste manier van “koken”  is.

Maar Roger weet dat ik niet echt een liefhebster ben van niertjes (gunde me – ons - dus de sla en het vlees die mij meer aanstonden), en lust trouwens liever varkensniertjes. Dus beloofde ik hem na onze thuiskomst zo snel mogelijk zelf niertjes klaar te maken.
Blijkbaar is dat een gerecht dat bij ons niet zo vaak meer wordt gegeten, want ik vond enkel een recept in een heel oud kookboek. Uiteraard had ik online kunnen zoeken, maar ik zat toen aan de ontbijttafel en ging niet al meteen onze maaltijd onderbreken om aan mijn pc te komen zitten (dat zou ik later al voldoende doen, want ik heb gisteren de vertalingen eindelijk geleverd).

Het recept dat ik vond maakte gewag van boter en room. Dat gebruik ik echter liever niet voor Roger (hij mag van mij wel boter, met mate dan, smeren op zijn brood, maar ik zal nooit boter gebruiken om te koken). En room vermijd ik zoveel mogelijk in mijn bereidingen. Bij het recept horen ook champignons, maar die heb ik niet gekocht: we hadden thuis nog vrij veel champignons uit blik en eigenaardig genoeg vinden we allebei de textuur daarvan veel aangenamer dan die van verse paddenstoelen.

Ik bakte de schoongemaakte, gewassen en in blokjes gesneden niertjes eerst in olijfolie, met een beetje look. Daarna strooide ik er bloem over,  voegde de champignons erbij, en goot er een beetje vocht uit het blik bij. Volgde een royale scheut Madeira, en een iets minder royale scheut sojaroom. Ik heb het geheel afgewerkt met een beetje zout en vrij veel peper (om de iets zoete smaak van sojaroom te verdoezelen).

Hoewel ik voor mezelf gewoon een stukje vlees heb gebakken, en daarbij rabarbermoes at, weet ik dat de saus heel lekker was: ik heb ervan geproefd. Van de niertjes zelf heb ik niet gegeten, maar Roger vond ze prima!

Grootloon en pruimen

Vandaag even tijd gemaakt voor een wandeling in Grootloon. Door weiden en boomgaarden.

 

 Foto’s Roger

De pruimen zijn rijp en sappig (in onze wei ook, daar zijn ze zelfs bijna overrijp) en de appelen en peren zullen weldra volgen.

 Foto Roger

In een boomgaard merkten we een nieuwe aanplanting van sterappeltjes. Worden die opnieuw gevraagd? We hebben een boom in de wei, maar stel dat die kapotgaat, dan moet ik onthouden dat er daar te vinden zijn!

 Foto Roger

Ik zit de hele dag door pruimen te snoepen: dit jaar zal Roger er waarschijnlijk geen moes van maken, want we hebben nog heel veel onaangeroerde bokalen van vorige jaren. Eigenlijk jammer, want vers gemaakte pruimenmoes vind ik veel lekkerder. Misschien zaterdag toch even een kleine portie klaarmaken voor bij de kip/frieten/sla/ appelmoes die ik op ons menu heb staan?

‘Roger lust toch geen kip!’, hoor ik jullie al zeggen, en dat klopt. Maar ik heb gisteren een kilo niertjes in Madeira-saus  klaargemaakt en daar een groot deel van ingevroren. Zaterdag krijgt Roger daar nog een portie van, terwijl Zeger - die die avond afkomt - en ik samen smullen van kip.