Koud!

Het dreigde voor Roger weer een zondag zonder beweging te worden. Hij vond het veel te koud voor een wandeling (en stiekem gaf ik hem gelijk, maar ik vond het wel erg dat hij de laatste tijd zo weinig oefening krijgt). Na een paar wasmachines te hebben laten draaien, wat gelezen te hebben, stelde ik Roger voor naar een of andere stad te rijden en daar een beetje rond te lopen: daar zou het misschien iets minder koud aanvoelen dan hier op de buiten. Een stad is niet echt wat ikzelf het aangenaamst vind (en we zouden sowieso alles vermijden wat met carnaval te maken heeft), maar zo zou Roger tenminste even van achter zijn pc vandaan komen. Dat vond hij geen slecht idee, en we reden langs een veldweg naar Borgworm (Waremme) in Wallonië. Dat ging eerst via Opheers waar Roger even halt hield om enkele foto’s te maken van de renovatiewerken aan het dak van de “tiendenschuur”.

 Foto’s Roger

Heel omvangrijke werken, waarvan we weten (nu wordt het wat ingewikkeld!) dat de schoonvader van de dochter van onze familiezieke erbij betrokken is.

Na Opheers reden we die lange veldweg op en aan het einde ervan kwamen we eerst in Oleye terecht (“Liek” in het Nederlands). Ik weet niet waarom, maar ineens zei Roger: ‘In plaats van tot Borgworm te rijden, kunnen we evengoed hier wat stappen!’

Voor mij was dat oké, want ik hou van dat beetje rommelig Waalse dorp, alleen zou het daar even koud aanvoelen als bij ons! En  inderdaad, het was ijskoud! Het werd dus een vrij korte wandeling en Roger maakte maar één foto: van de tumulus.

 Foto Roger

Heel stille zaterdag ondanks een intrigerend telefoongesprek over euthanasie

Heel rustige dag vandaag: ik heb nog steeds rugpijn. Een heel klein beetje gewerkt, even buiten geweest (maar we vonden het veel te koud) en voor de rest alleen de wasmachine een paar keer in gang gezet, gebeld met mijn moeder en voor ons eten gezorgd.

Mijn mama, Nany dus, vertelde me dat moest ze ooit dement worden, ze kiest voor euthanasie. Dat wist ik al lang. Maar van haar argumentatie schrok ik echt. Ze vindt dat mensen van boven de 80 (zij wordt in mei 82) die dement worden en niet kiezen voor euthanasie vreselijk egoïstisch zijn!

Ik antwoordde dat zij het recht heeft om zoiets voor zichzelf te besluiten (maar zei er nog wel even bij dat die beslissing niet helemaal strookt met de leer van de katholieke kerk die zij aanhangt, wat ze niet wilde geloven) maar dat ze niet zomaar mocht veralgemenen en besluiten dat elke mens in dat geval voor euthanasie moet kiezen.   Nee, natuurlijk niet! Maar ik moest toch toegeven dat in zulk geval zo’n mens heel veel kost en waarvoor?  Die heeft dan toch niets meer aan zijn leven?

Dat laatste betwijfel ik heel erg. Ik denk dat sommige dementen heel gelukkig zijn (weliswaar waren ze dat waarschijnlijk even niet toen ze  beseften dat ze dement aan het worden waren). Dat laatste leek Nany niet te begrijpen! Maar misschien ben ik zelf verkeerd? Is het zo dat je na 80 jaar op deze aarde de zaken helemaal anders ziet? En snakt naar de dood? Nany gaf nog ettelijke voorbeelden van mensen (ouder dan zij, uiteraard! ) die ze kent (en die helemaal niet dement, noch ziek zijn) die er eigenlijk liever een einde zouden aan maken. Omdat ze zich vervelen bijvoorbeeld.

Zal ik ook zo denken binnen 18 jaar en 6 maanden (als ik dan nog leef)? Die 18 jaar en zes maanden zijn het verschil in leeftijd tussen Nany en mij (ja, zij was er veel vroeger bij dan ik om kinderen te krijgen).

Ikzelf vraag me wel af of Nany geïndoctrineerd wordt door radio en televisie? Ik heb Marraine zaliger nooit zulke zaken horen verkondigen, ondanks al haar ongemakjes en ziekten! Was zij dan zo egoïstisch?

Drukke vrijdag

Tijdens onze brunch vertelde Roger me dat hij half had afgesproken met mijn vroegere cursist om vandaag nog puin weg te brengen. Daar kwam bijna ruzie van tussen Roger en mij. Ik had immers, in samenspraak met Roger – maar blijkbaar had hij niet echt naar mij geluisterd – in onze gemeenschappelijke Google agenda voor vandaag geschreven: “poorthuis vegen, zieke bezoeken, boodschappen”. Daar kon toch geen drie uur “puin vervoeren naar het containerpark” bij? Roger had daar trouwens niets over geschreven in onze agenda!

Uiteindelijk belde Roger naar mijn cursist, en wilde volgende week afspreken: maar voor die week staat onze agenda al even vol!

We konden pas rond 16 uur bij onze familiezieke terecht, dus besloten we de boodschappen in Sint-Truiden daarna te doen (voor dat bezoek moeten we langs Sint-Truiden rijden, en vermits we ook diepvriesspullen moesten hebben…).

Terwijl Roger schapenvoer ging kopen, nam ik eindelijk het poorthuis onder handen, met weer felle rugpijn als gevolg! Oud worden!

Ik vond weer dat onze zieke het veel beter deed, en vooral, ze is zelf heel bewust van al haar mankementen! Maar het gaat zo traag en nog steeds zijn de dokters niet zeker dat ze de infectie onder controle hebben.

Eerlijk, ik heb misschien nog meer bewondering voor haar echtgenoot dan voor haarzelf (en o nee, daarmee wil ik absoluut niet minimaliseren wat ze zelf meemaakt!).

We waren stipt om 16 uur aangekomen bij onze familiezieke en vertrokken daar stipt om 17 uur. Dan volgden de boodschappen. Mijn menu voor deze avond had ik in mijn hoofd al aangepast omdat het sowieso laat zou worden.

In Sint-Truiden was het weer aan het sneeuwen. En koud. Maar bij Colruyt (het volgende gaat op reclame lijken) kon ik even verpozen. Ik liep meteen naar de aangeboden wijndegustatie en vroeg aan Roger of hij een “aperitiefje” wilde. Natuurlijk! Ik maande hem aan niet daar te blijven staan, maar met wijnbekertje in de hand te zoeken naar een hapje dat erbij hoorde (en we vonden er, en dat is wat ik zo leuk vind in die winkel ).

We waren thuis rond 19:30 uur en op een half uur tijd heb ik onze boodschappen opgeborgen, een wasmachine in gang gebracht, en voor eten gezorgd. Maar dat eten was wel heel summier: tomatensoep, biefstuk, frietjes en rucola.

Daarna moest ik dringend enkele (nee, eigenlijk veel) belangrijke mails beantwoorden, wat maakte dat ik pas rond 21 uur kon liggen lezen in de relax en genieten van mijn blokje chocolade! En voelen dat mijn rug nog steeds niet in orde is! Hopelijk krijg ik weer geen lumbago, want volgende week moet ik heel veel schoonmaken!

Minder belangrijke mails hebben weer moeten wachten op een antwoord, waarvoor ik hier mijn verontschuldigingen aanbied aan die vrienden!

Jaarvergadering Heemkunde, sneeuw en laptopperikelen

Vandaag heeft het afwisselend gesneeuwd, geregend en gehageld. En er stond een felle wind: geen wandeling. Eigenlijk wilde ik het poorthuis onder handen nemen, maar met dit weer had dat helemaal geen zin. De sneeuw bleef geregeld liggen en werd vaak onder het poorthuis gejaagd door de wind. Dan maar andere werkjes afgehandeld, gebeld met mijn moeder die de winter al even beu is als ik, en met onze dochter die met Matthias op dokterscontrole was gegaan. Hij doet het heel goed!

Terwijl ik ons avondmaal klaarmaakte, merkte ik niet alleen dat er heel veel mussen, merels en koolmeesjes op onze vetbollen afkomen, maar ook dat de meesjes al bezig zijn met de kruik in te richten. Binnenkort toch lente?

Deze avond gingen we naar de jaarvergadering van Heemkunde Groot Heers. Roger zou foto’s tonen van de voorbije activiteiten en daarvoor moest een  beamer aangesloten worden op zijn laptop. Dat lukte maar niet, en toen hij zijn pc afsloot en kort daarna weer opzette, kreeg hij het bericht dat Windows beschadigd was, waarschijnlijk na het verkeerd aansluiten van een of ander apparaat. We waren even in paniek: het zou vanzelf weer gerepareerd worden, maar dat duurde zo vreselijk lang dat we vermoedden dat de pc echt stuk was. De voorzitter ging dan even zijn eigen laptop halen maar ook daarop kreeg hij de beamer niet aangesloten. Dus zijn we maar wat dichter bij elkaar geschoven en hebben we naar de foto’s gekeken op zijn pc.

Toen op het scherm van Roger verscheen dat hij zijn pc moest afzetten en weer aanzetten, wilde ik dat laatste meteen doen, maar hij vond het beter daar tot thuis mee te wachten. Dat maakte dat ik de rest van de vergadering mij afwisselend zorgen maakte over zijn laptop en geamuseerd keek naar al die druk en belangrijk doende mannen (Martine en ik waren de enige aanwezige vrouwen). Ze kunnen er blijkbaar evenveel van als vrouwen! Ik dacht terug aan de keren dat ik als kind volwassenen nabootste en in mijn spel probeerde te doen alsof ik mezelf heel belangrijk vond.  Zouden de meeste volwassenen zichzelf echt belangrijk vinden (ikzelf alvast niet!) of is het ook een soort spel dat ze opvoeren?

Rond 22:30 uur reden we terug naar huis, nadat ik Martine had geholpen met de afwas (de mannen dachten weer zelfs niet aan een handje toesteken: die waren immers met “veel belangrijkere” zaken bezig). Roger reed heel traag: nu waren de dorpswegen echt ondergesneeuwd. We kwamen zonder brokken aan, Roger installeerde zijn laptop, startte het toestel, ik hield mijn adem in… maar het lukte!

Elena, Matthias en Zeger

Het sneeuwde inderdaad een beetje terwijl we naar het Leuvense reden deze ochtend, maar nergens bleef  die liggen.
Bij Lutti, de onthaalmoeder, kwam Elena naar ons toegelopen terwijl ze weer van alles vertelde. Ze zei me onder andere dat haar broertje “Niet tandjes heeft”. Later viel het ons geregeld nog op dat ze tegenwoordig de negatie voor het werkwoord plaatst (al is het nog niet altijd op de goede plaats). Ik vind het echt boeiend die evolutie nog eens te kunnen volgen (de eerste keer was met onze eigen “kindjes”).

Thuis wilde ze meteen beginnen “pelen met passepintjes”. Ik begreep het eerst niet, maar nadat ze mij had uitgelegd dat de “passepintjes” in een bepaalde la lagen, begreep ik dat ze “plasticine” bedoelde. Ze leek ons te begrijpen toen haar mama (die nu natuurlijk thuis blijft) en ik haar uitlegden dat we eerst zouden eten. Ze “bestelde” zelfs wat vlees en kaas voor zichzelf!

Na ons middagmaal speelden we wel nog heel lang met de “passepintjes”! Daarna moest ik samen met haar spelen met de legoblokken, en vooral: onder de livingtafel kruipen om daar gezellig bezig te zijn met autootjes die we lieten rond de stoelpoten rijden. Ze vond het blijkbaar heel knus daaronder, proestte het soms uit, en om helemaal eerlijk te zijn: ik kreeg hetzelfde gevoel en was blij dat ik nog eens de kans kreeg me onder tafel te verstoppen. Dat moet ik niet meer proberen met onze eigen “kindjes”, vrees ik: dan kom ik wel in een of ander gesticht terecht!

Haar mama was ondertussen bij de tandarts, en uiteraard moest ik ook rekening houden met baby Matthias. Die zoals meestal rustig lag te slapen. Toch begon hij op een zeker ogenblik te wenen, en ik vermoedde dat hij darmkrampen had. Dus nam ik hem op en Elena hielp me hem te troosten. Daar kwamen bij Matthias enkele dikke “boeren” van, en een vuile pamper!

Omdat Matthias zijn slabbetje had bevuild, vroeg ik aan Elena waar ik een ander slabbetje kon vinden. Ze toonde me meteen de goede kast en… zag daar zaken staan waar ze zin in had: fruitpapjes in potjes. Ik gaf er haar van (haar mama had me verteld dat ze de laatste dagen veel at) en inderdaad, ze at er twee na elkaar op.

Maar daarna wilde ze haar handen wassen, en… ze wilde ook Matthias onder handen nemen. Ze wilde  “Broertje ook mooi meisje maken”!

Toen onze dochter terugkwam van de tandarts (gelukkig bijna zonder pijn), lag Elena te slapen en was Matthias rustig aan het “knorren” in zijn wiegje, nadat Elena, nog voor haar dutje, de muzikale uil van tante Izzy erbij had gehaald. Dat verwonderde me echt! Herinnert een peuter zich dan zoveel dat hij later vergeet? Want met die uil – die ze nu overal meezeult zonder enig respect – viel Elena zelf vroeger ook zo vaak in slaap! Nu zorgde ze ook zelf voor het haar vroeger zo geruststellende muziekje, heel bewust naast het wiegje! En Matthias viel ook in een diepe slaap!

Onze dochter en ik bereidden een heel lekkere maaltijd  die zij gepland had. En ook Zeger die mee kwam eten, vond het heerlijk!

En van zodra haar “nonkel Zeger” daar was, had Elena natuurlijk iemand anders om mee te “pelen met passepintjes”!

Matthias is echt een wolk van een baby! En… vandaag vond ik hem twee keer heel fel op Hendrik lijken (toen die pas geboren was) en één keer op Zeger (idem). Eigenaardig genoeg zie ik geen enkele gelijkenis met zijn moeder. Met zijn vader dan weer des te meer.

Interview met Peter Calluy

Ik kwam deze avond op dit interview met de vroegere straathoekwerker Peter Calluy terecht. Het stond op de website van het Vlaams Belang, maar dat vond ik geen reden om het niet te lezen!

En het bracht me serieus aan het nadenken!

Kerniel en roddels

De zon scheen, telkens als ik voor een of ander werkje even naar buiten ging, leek de temperatuur mee te vallen, dus trokken we vandaag nog eens naar Kerniel voor een lange wandeling. Ik had er echter niet aan gedacht dat er onder ons poorthuis en op ons binnenplein een soort microklimaat heerst: de koude wind daarbuiten verraste ons onaangenaam.

We besloten dus in het dorp Kerniel zelf te blijven (en niet bijvoorbeeld naar het klooster van Colen te wandelen). Roger vertelde weer over zijn kinderjaren daar, en ik bedacht nog eens droevig dat ik waarschijnlijk de plek waar ik mijn kinderjaren doorbracht nooit meer zal zien. Wat begrijp ik dat hij steeds weer door dat dorp wordt aangetrokken! Als ik nu in de buurt van Matadi zou wonen, ik zou heel vaak een wandeling inde bergen, in Soyo, voorstellen.

Het was rustig, zelfs bijna doods, in het dorp, tot een man ons aansprak aan de rand ervan. Een dik kwartier hebben we met hem staan praten! Roger had hem natuurlijk gezegd dat hij daar vroeger nog gewoond heeft, de man herinnerde zich dat, haalde herinneringen op, vertelde anekdotes, en begon zowaar te roddelen over huidige bewoners die wij niet kennen. Over mensen die noch hun huis, noch hun tuin fatsoenlijk onderhouden bijvoorbeeld. Ik sta dan altijd paf als ik Roger gewoon zie knikken!

Toen we eindelijk verder wandelden, vroeg ik hem of hij wel besefte dat wij in dit dorp waarschijnlijk om dezelfde redenen over de tongen rollen? Ja, hoor, hij beseft dat, maar dat kan hem niets schelen. Ach, misschien heeft hij gelijk dat hij zich niets aantrekt van het oordeel van anderen.

Na dat lange oponthoud was ik echt verkleumd en ik kreeg het pas warmer toen we veel later thuis kwamen. Want nu klommen we, langs de rand van het dorp, in een open landschap, terug tot aan het centrum, en dat voelde nog veel kouder aan. We ontmoetten niemand meer, alleen zagen we drie buizerds cirkelen in de lucht. Als het iets warmer was geweest, was het een aangename wandeling geworden, maar nu vond ik het echt te koud.

Roger heeft geen foto’s gemaakt: ik denk  dat hij het daarvoor ook te koud vond!

Morgen wordt weer sneeuw verwacht! Ik snak naar de lente!