dinsdag 19 november 2013

Mijn rug is moe en ik voel me mistroostig

Vandaag was de keuken aan de beurt. O, wat haat mijn rug dat schoonmaken! Het ruikt wel lekker fris als ik na meer dan anderhalf uur (tja, een groot deel van het werk bestond weer uit het opruimen van “Rogers rommel”) klaar ben, maar ik weet op voorhand hoe kort dat zal duren! Ondankbaar werk!

Nadat we onder andere speltmeel hadden gekocht in een molen in Alken, daar een korte wandeling gemaakt. Koud! De bomen vertonen nu wel de mooiste roesttinten, een roofvogel zat te rusten op een elektriciteitspaal, maar ik voelde dat de winter er aankomt en daar word ik mistroostig van.

Thuisgekomen besliste Roger (eindelijk: hoewel ik ze in de tuin met een gerust hart laat liggen, was het daar al heel lang nodig) de herfstbladeren op de stoep bij elkaar te rijven. Dus daar dan maar een klein uurtje bij geholpen.

Daarna voelde mijn rug zich heel moe maar was het hoog tijd om voor het avondeten te zorgen.

Onder het eten vroeg Roger: ‘Wat doen we voor jouw verjaardag?’.

Ik had daar echt niet meer aan gedacht: vrijdag word ik inderdaad 64 jaar!

Dat vond ik 50 jaar geleden stokoud! 50 jaar geleden vierden we mijn 14de verjaardag, met Nononc en marraine op bezoek, toen we ineens hoorden over de moord op Kennedy!

Omdat we binnenkort bezoek krijgen van alle “kindjes”, en omdat mijn rug me niet meer toelaat heel ons huis op twee dagen schoon te maken, had ik, zoals gewoonlijk sinds ik “oud” word, een schoonmaakprogramma opgesteld. Voor vrijdag staat daarop vermeld: “bibliotheek-eetkamer”. En daar zal ik, vermoed ik, langer dan twee uur mee bezig zijn. En als avondmaal (want ik stel telkens voor onze boodschappen een menu voor de hele week op) had ik die dag rode kool voorzien. ‘Lekker,’ zei Roger, ‘maar niet zo speciaal hé?’ Nu, voor mij hoeft het niet speciaal te zijn!

Naargelang ik wel of niet veel werk binnenkrijg vrijdag, kunnen we natuurlijk nog een wandeling maken nadat de “bibliotheek” in orde is. Als het weer meevalt. We zullen wel zien…

Na ons avondmaal, terwijl Roger de vaatwasser vulde, nog even willen lezen in de relax… maar ik ben even in slaap gevallen!

Later enkele mails beantwoord en daarna gekeken naar een aflevering van Star Trek. En bedacht dat in de tuin de takken van de gevelde esdoorns nog steeds niet verwijderd zijn.

Ik vroeg aan Roger of we daar geen klusjesman zouden voor zoeken. Een tuinman vinden we niet, maar dit is niet echt werk voor een tuinman, wel voor een klusjesman! Ikzelf kan het niet en ik vermoed dat het voor Roger ook te zwaar wordt. Roger raadde me aan nog eens naar de gemeente te bellen om te informeren. Ik zal daar dus werk moeten van maken (ik denk dat Roger het niet in mijn plaats zal doen: hijzelf vindt dat veel minder dringend), ondanks mijn telefoonfobie!

En nu… Voelt mijn rug zich heel moe!

Eigenlijk zouden onze ruiten ook nog eens moeten gelapt worden! Kun je niet even langskomen, lieve Nononc? Glimlach

Ach, we wonen te ver van elkaar! Bedroefde emoticon

maandag 18 november 2013

Over vreemde winkels, schoonmaken en homeopathie

Vandaag, voor ik de salon onder handen nam (jaja, “kindjes”, het komt in orde tegen jullie bezoek, al zal ik geen tijd vinden om de ramen – die er toch naar snakken! - te lappen), deden we onze boodschappen. Deze keer in Borgworm (Waremme in het Waals). In de Lidl vonden we ongeveer alles terug op dezelfde plaats als in die van Sint-Truiden. Colruyt zorgde voor meer problemen! Eens je die winkel gewend bent, is het vrij gemakkelijk alles terug te vinden, maar de eerste keren betekenen altijd zoeken. Zo hebben we vandaag zeker een half uur verloren met het zoeken naar koeskoes. Ik werd er echt ambetant van: ik had immers nog zo veel werk thuis!

Uiteindelijk hebben we (bijna) alles gevonden wat we moesten hebben maar waren we pas na meer dan 2 en half uur (echt! Hoewel Borgworm maar 10 kilometer van hier verwijderd is) eindelijk terug thuis. We moeten dus in het vervolg weer naar Sint-Truiden gaan (13 kilometer van hier vandaan maar daar heb je ook een Aldi, een Delhaize, en kennen we de binnenkant van de winkels uit ons hoofd) of vaker naar Waremme rijden, zodat we daar de winkels van binnen leren kennen. Moeilijke keuze!

Terwijl ik later de meubels in de salon afstofte enzovoort, heb ik mijn linkerhand aan iets gestoten (ik heb er op het moment zelf geen aandacht aan besteed en weet dus niet meer aan wat) met als gevolg dat ik na een poosje enorm pijn kreeg als ik al was het maar een snuisterij wilde verplaatsen met die hand.  Iets grijpen, later een dweil uitwringen, het deed allemaal geen deugd! Roger sprong in en stofzuigde de rest van de salon. Ondertussen wilde ik zorgen voor ons avondmaal, maar ook aardappelen vasthouden in mijn linkerhand terwijl ik ze met de rechterhand schilde, deed zo pijn dat ik er dubbel zo lang over deed dan anders.

Ondertussen was Roger klaar met stofzuigen, en zou ik dus de salon met een zeepsopje bewerken terwijl ons eten sudderde. Pijn!!!

Daarna aten we. En aan tafel besefte ik ineens dat de pijn over was.

Heel eigenaardig.

Maar, bedacht ik, ik heb dat al vaker meegemaakt. Heeft het iets te maken met mijn homeopathische korreltjes? (Ja, lachen jullie  me maar uit, Hendrik en Geert!Glimlach)

Eens, heel lang geleden, had ik op mijn hand een soort “knobbel”, afijn iets dat er niet goed uitzag en dat mij enorm hinderde. Op de duur had ik ongeveer dezelfde (en zelfs ergere) symptomen als nu: ik kon niets meer vastgrijpen met die hand. Ik bezocht, tegen mijn gewoonte in, nog eens een arts, die ook niet wist wat ik (letterlijk dan) aan de hand had, en die mij voor alle zekerheid antibiotica voorschreef! Bedroefde emoticon

Ik heb zijn voorschrift nooit verzilverd: ik heb in de plaats daarvan “mijn” homeopathische korreltjes laten smelten onder mijn tong… En de volgende dag was ik verlost van mijn “knobbel”! En ik vroeg me toen af waarom ik even niet meer had geloofd in homeopathie en dus niet vroeger aan die korreltjes had gedacht!

zondag 17 november 2013

Foto’s uit Ronse

Roger heeft zijn foto’s opgeladen, ik heb er enkele gekozen:

PB175892

PB175899

PB175900

PB175902

PB175903

PB175918

PB175920

PB175923

PB175924 Foto’s Roger

Naar onze vrienden in Ronse

Ik had er echt naar uitgekeken. Sinds we allebei uit Antwerpen zijn verhuisd en zo ver van elkaar wonen, zien we elkaar veel minder vaak, die vriendin en ik. We houden wel contact via telefoon of mail, maar af en toe willen we elkaar toch ook in levende lijve ontmoeten. Tussen haar echtgenoot en Roger klikt het ook heel goed, wat betekent dat een middag samen doorbrengen altijd een heel aangename belevenis is.
Vandaag waren we bij hen uitgenodigd. In hun prachtige loft in Ronse. We hebben, zoals steeds bij hen, heel lekker gegeten en gedronken, lang bijgepraat, anekdotes over onze kleinkinderen verteld, geconverseerd over politiek, kunst, opvoeding en zoveel andere items. Ik heb  haar laatste schilderwerken kunnen bewonderen (echt heel mooie dingen!) en we hebben een lange wandeling gemaakt (het is de tweede keer dat we in Ronse rondlopen: lijkt me een aangenaam en mooi stadje!) naar de prachtige, indrukwekkende crypte van de Sint-Hermeskerk. Daarna genoten we nog van een lekker plaatselijk biertje in de gezellige brasserie Harmonie.

En… De laatste keer dat onze vrienden hier waren (op 3 december 2011), hadden ze ons een speciale pepermolen beloofd tegen dat ze nog eens naar hier zouden komen. Wel, die hadden ze al gekocht, wat maakt dat wij als bezoekers met een cadeau naar huis terugkeerden!Glimlach

Echt een deugddoende middag! Roger heeft foto’s gemaakt, ik post er enkele zodra hij die heeft opgeladen. En ik kijk uit naar onze volgende ontmoeting, ergens in de lente 2014!

zaterdag 16 november 2013

Opruimen, telefoneren en surfen

Het is me gelukt, afijn toch bijna. De fauteuils, tafels, stoelen staan weer op hun plek in de bibliotheek-eetkamer, de boeken die nog niet op de planken staan, zijn netjes opgeborgen in opgestapelde kartonnen dozen. Ik heb alleen nog hulp nodig om dat opklapbed uit de kamer te krijgen, en Roger moet nog enkele planken en werktuigen, die ik hier en daar vond en waarvan ik niet weet waar ze naartoe moeten, opbergen. Ik heb ook al een eerste keer geveegd en ongelooflijk veel vuil, restjes hout, plastic, lege verpakkingen enzovoort weggesmeten: eigenaardig dat als er ergens gewerkt wordt, mensen de neiging hebben om alles zomaar op de grond te smijten!

Uiteraard liet mijn rug van zich weten na al dat bukken, sleuren, trekken en duwen! Eigenlijk was er nog tijd genoeg over om te beginnen stofzuigen, maar dat heb ik wijselijk niet gedaan.

We zijn niet gaan wandelen. Roger vond het te koud en ik heb voor een  keer niet aangedrongen. Ikzelf had sowieso voldoende beweging gekregen, en ik vermoed hij ook omdat hij me hielp de voor mij te zware voorwerpen weg te brengen. Ik heb, bij wijze van ontspanning,  wat gesurft en viel onder andere op twee zaken die ik graag met jullie wil delen.

Een vriend stuurde me een link naar dit filmpje over “Klein Armenië” in Bourj Hammoud (Libanon). Heel interessant (wel in het Frans)! Wat me onder andere opviel is dat, ondanks een onderwijs in vier (!) talen, de kinderen worden aangemoedigd zoveel mogelijk Armeens te spreken, want “taal maakt een groot deel uit van onze Armeense identiteit”! Zo zie ik het ook!

Daarna stuurde Roger mij naar de blog “Victa placet mihi causa”. Waar hij mij dit liet lezen. Triestig, intellectuelen zo te horen/lezen brabbelen! Wanneer gaan wij Vlamingen eindelijk wat meer zelfrespect krijgen? Ik heb het al vaker gezegd: soms krijg ik zin om het op te geven, om weer het Franstalige meisje van vroeger te worden!

Hoe kan ik, hoe kunnen anderen, in Godsnaam, fatsoenlijk Nederlands leren als ik (zij) in de media constant word(en) geconfronteerd met zulk gebrabbel?

Voor ik aan mijn pc ging zitten, heb ik wel nog gebeld naar onze dochter en ik kreeg even Elena aan de lijn. Die me vertelde dat ze nu “mama” was en onder andere een kindje heeft dat Koewa heet (ze bedoelt haar knuffel dat ze, al lang voor ze echt kon spreken, “Koewa” noemde) en dat ze die knuffel aan het verzorgen was. Toen ik haar vroeg of ze had genoten van het museumbezoek gisteren, begreep ze me niet en ik hoorde haar zeggen, terwijl ze de telefoon aan haar moeder doorgaf: ‘Wat zegt oma?’ Haar mama herhaalde de vraag en het enige antwoord van Elena was dat ze in het museum een mooie sticker op haar jas geplakt had gekregen! Glimlach

vrijdag 15 november 2013

Roger Modamske en Marcel Somers

Ik heb vandaag het poortgebouw onder handen genomen (voor zover dat mogelijk is: zoveel rommel! -  ik val wel in herhaling wat die rommel betreft Knipogende emoticon). Tegen dat jullie aankomen, “kindjes”, zullen bijna alle vertrekken – behalve de zolder en de kelder – aan de beurt zijn geweest maar ik kan niet garanderen dat de eerste kamer die ik schoonmaakte nog schoon zal zijn! Wat een ondankbaar beroep toch, huisvrouw!Bedroefde emoticon

Ik kan trouwens ook nog niet beloven dat we in de bibliotheek-eetkamer terecht zullen kunnen. Deze avond, na de vernissage, ben ik nog eens gaan kijken. Ik heb toen beslist te doen zoals Roger: de “rommel verhuizen”,  naar onze niet echt zo lege “echte” slaapkamer. Voor zover mijn rug het toelaat natuurlijk, want ik merk wel dat ik hulp zal nodig hebben. Daarna moet ik dat vertrek serieus onder handen nemen na al die werken, dus nog veel schoonmaak voor de boeg!

We hebben vandaag ook bijna drie kwartier rondgelopen in Borgworm (Waremme in het Frans). Een levendig stadje! Daarna, terwijl ik met mijn rechterhand een koude schotel met maatjes klaarmaakte, met mijn linkeroor naar mama Nany aan telefoon geluisterd (eigenlijk wilde ik Elena opbellen via haar ouders: onze grote meid is vandaag voor het eerst naar een museum geweest. Maar daar schoot dus geen tijd voor over). Ik moest echt tegelijk “koken” en telefoneren, want anderhalf uur na ons avondmaal werden we verwacht in Herentals, op het kasteel Le Paige, voor de opening van de tentoonstelling van Roger Modamske en Marcel Somers. Edith Oeyen zou daar normaal gezien ook naartoe zijn gegaan, maar werd op het laatste nippertje verhinderd om gezondheidsredenen.

Heel veel volk, toespraken, receptie, maar vooral de nieuwe, mooie werken van Modamske nog eens kunnen bewonderen. Deze keer ging het over het begin van de ruimtereizen, een tijdperk dat bij mij ook veel herinneringen oproept (Roger Modamske werkt met thema’s, daardoor komt het trouwens dat de KVLS volgend jaar iets wil/kan met hem ondernemen in verband met de herdenking van de “grote oorlog”  van 1914-1918). En uiteraard ook Roger Modamske en zijn heel mooie vrouw Kristien weer ontmoet.

Genoten van de schilderijen van Modamske. Ik weet niet hoe hij het doet, maar hij speelt met zachte kleurnuances! Ongelooflijk wat hij daarmee bereikt!

Marcel Somers kende ik niet en normaal gezien zeggen “installaties” mij niet veel. Maar vanavond ontdekte ik een samengaan tussen wetenschap en kunst: echt ingenieus, plezierig en vaak heel mooi!

Een van zijn “installaties” was een “Kwikschakelaar in rust”en ik moest denken aan al wat Roger al heeft “uitgevonden”. Alleen gaf Roger (ik heb het hier over mijn liefke hé, niet over Roger Modamske) daar nooit een artistieke toets aan. Toen we in 1980, na de aankoop van ons huis in Antwerpen, merkten dat er geregeld water in de kelder stond, heeft Roger bijvoorbeeld, in plaats van een speciale pomp te kopen, een gewone pomp aangesloten op een zelf ontworpen kwikschakelaar! Glimlach

donderdag 14 november 2013

Weer een doodgewone dag!?

Het had gisteren nogal voeten in de aarde voor ik vorige post online kreeg! Ik werk met “Windows Live Writer”, maar heel af en toe laat dat programma het afweten. Telkens heb ik dan geprobeerd het euvel op te vangen met “Blogger” van Google, maar dat werkt heel stroef! Gisteren gaf ik het op een bepaald ogenblik op, probeerde heel laat nog een laatste keer via “Live Writer”… En toen ging mijn tekst eindelijk (en bliksemsnel)  het net op. De aflevering van Star Trek waar ik voor die perikelen was beginnen naar te kijken, heb ik niet uitgekeken. Deze avond wel, na een doodgewone “huisvrouwendag”.

Het is eigenaardig: ik heb vandaag heel hard gewerkt (geen vertalingen), ‘s avonds na het eten wat gelezen in de relax (jawel, Nononc, met een blokje bittere chocolade smeltend op mijn tong), enkele mails beantwoord en die aflevering uitgekeken, en toch heb ik het gevoel dat ik “niets” gedaan heb!

Dat was trouwens mijn dilemma deze avond. Ik had me voorgenomen, vermits (niet “omdat”, ik voel echt een betekenisverschil tussen die twee woorden) ik geen tijd meer krijg om de verhalen, die zich in mijn hoofd afspelen, om te zetten in een boek, elke avond iets te posten op deze blog. Tenzij ik echt niets te vertellen heb, of ik echt de kans niet krijg. Moest ik dan deze dag overslaan omdat ik naar mijn gevoel “niets” heb gedaan of proberen te reconstrueren wat ik “wel heb gedaan”? Ik dacht terug aan wat ik eens wil verwezenlijken met Elena en Matthias: proberen elke dag (of week, of maand) herinneringen aan de aangename momenten op te slaan.

Ik heb dus gekozen voor de tweede optie!

Deze ochtend, bij het opstaan, een sms'je gevonden van de optieker: de leesbril van Roger was klaar. Later, tijdens onze brunch, een telefoontje: mijn leesbril was ook klaar.

Het regende, en het heeft praktisch de hele dag geregend. We moesten vandaag sowieso enkele boodschappen doen, dachten eerst daarvoor naar Borgwom (Waremme) in het Walenland te rijden, maar besloten dus maar naar Sint-Truiden te gaan.

Auto geparkeerd in een zijstraat van de Luikerstraat, naar de brillenwinkel gewandeld door de regen (Roger kreeg een  wandelingetje cadeau). De brillen pasten perfect. Ik heb de mijne trouwens nog niet van mijn neus afgezet sindsdien: het is een bifocale bril, die de oogarts “degressief” noemt: ik kan er perfect mee lezen en zien zoals ik zie zonder bril. Maar even slecht ver zien als zonder bril. Ik wilde immers nog geen bril om ver te zien!

Daarna terug naar de auto gestapt (in de regen) en naar Colruyt gereden, waar we onze boodschappen deden.

Elena en Matthias, ik heb daar voor jullie wat spulletjes besteld bij Sinterklaas!  En wijn gekocht, onder andere om cadeau te geven: we hebben vandaag (brillen inbegrepen) uiteindelijk meer  uitgegeven dan wat ik in mijn beste maand verdien! Bedroefde emoticon

We waren pas thuis, en ik wilde aan het stofzuigen gaan in de kamers van Hendrik en zijn zus, toen Jan Gerits belde. Over de volgende monografie en over nabestellingen van de vorige. Toen dat geregeld was, ben ik naar de verdieping getrokken. En heb mij, tijdens het stofzuigen, mateloos geërgerd aan de rommel die mijn liefke (ik ook een beetje, ik geef het toe, maar veel minderGlimlach) overal genereert!

Daarna was het echt tijd om te koken. Dat werd iets heel lekkers! Spinazie met kikkererwten zoals we ze ooit in een bar te proeven kregen in Córdoba! Heel snel klaar en heel gezond.

Hieronder het recept (weliswaar in het Frans):

Préparation : 10 min
Cuisson : 20 min
Ingrédients (pour 4 personnes) :
- 200 g de pois chiches
- 600 g d'épinards
- 1 oignon
- 1 gousse d’ail
- sel, huile
Préparation :
Mettre les épinards à bouillir dans un peu d’eau salée.
Egoutter et réserver.
Dans une poêle mettre de l’huile, faire frire l’oignon, la gousse d’ail écrasée et ensuite les pois chiches (rincés et égouttés) et 2 petits verres d’eau.
Couvrir.
Laisser cuire 15 min.
Dans un faitout, faire revenir les épinards et ajouter le mélange de pois chiches.
Laisser sur feu doux 5 min, couvrir et servir chaud en accompagnement de morue par exemple.
clip_image002

Ik vervang wel telkens de vis door spiegeleieren, zoals ik het heb leren eten in Córdoba.

Daarna heb ik nog wat gelezen terwijl Roger voortwerkte in zijn atelier, en uiteindelijk dus verder naar een aflevering van Star Trek gekeken!

Eigenlijk toch een mooie dag! Glimlach

clip_image004