Een verjaardag en nieuw leven!

In een notendop een relaas van deze dag  (ik kom pas thuis van een bestuursvergadering van de KVLS)!

Deze ochtend werd onze dochter 34 jaar.

Ik heb je even proberen op te bellen, meisje van ons, maar blijkbaar op het slechte ogenblik, want ik kreeg geen antwoord.
Later kreeg ik de kans niet meer: vlak voor we – ondanks de bijna constante regen - wilden beginnen aan onze dagelijkse wandeling (met de bedoeling nog oorlogsmonumenten te fotograferen) kregen we een telefoontje van jouw oom Pierre. Tuur, jouw achterneefje, zoontje van jouw nicht Sofie, is deze nacht geboren (jaja, op 26 november net zoals jij!)

Welkom op deze wereld, Tuur!

Na onze wandeling was het tijd om te koken, werd ik na het avondmaal afgehaald door Boudewijn Knevels om naar die bestuursvergadering te rijden, en was ik iets voor 23 uur weer thuis.

Waar Roger me vertelde dat mijn vriendin uit Deurne had gebeld (ik bel haar binnenkort wel terug). En waar ik een mailtje vond van een andere vriendin uit het Antwerpse.

Ik heb nog even geaarzeld of ik onze dochter zou opbellen, maar het leek me nu veel te laat.  Hopelijk heeft ze vandaag de moeite opgebracht haar elektronische brievenbus te openen, want zij was wel de eerste aan wie ik dacht deze ochtend!

Marie-Claire verjaart vandaag… En morgen onze dochter

Ik zou het bijna vergeten! Onze buurvrouw Marie-Claire verjaart vandaag! Proficiat lieve vriendin!

En morgen wordt onze dochter 34: proficiat, meisje!

Alles geurt hier naar pas geplukte appelen!

Terwijl we gisteren op Zeger, zijn zus, schoonbroer, nichtje  en neefje wachtten, deze middag tussen het verder opruimen en ons bezoekje aan Rogers nicht Jeannine, en daarna terwijl ik kookte en enkele keren de wasmachine liet draaien, heeft Roger appelen geplukt in de tuin (dus in de wei die ik “tuin” noem om ze te onderscheiden van de schapenweide). En nu geurt heel ons huis naar die appelen!

Het zijn wat men “ijzerappelen” noemt, “Marie-Joseph d’Othée”-appelen. Ze zijn nu nog te zuur voor mij, maar Roger eet er verschillende per dag (zelfs al voor de pluk deed hij dat: hij lust ze liefst zo zuur en wrang mogelijk). Ik weet echter dat ik ze binnen een week of zo net zoet genoeg zal vinden… En dat ik dan voldoende appelen heb voor heel de winter (ik schat dat we er weer een dertigtal kilo van hebben en eens ze het stadium bereikt hebben waarop ik ze lust, eet Roger ze niet meer).

Nee, geen wandeling vandaag dus; maar ik vermoed dat Roger voldoende beweging heeft gekregen. En ikzelf kreeg een bedwelmend parfum cadeau!

Gezellig weekend met de kinderen

Het is hier niet de plek om over de relaties van onze kinderen te spreken, maar vandaag maak ik even een uitzondering. Anneke en Hendrik gingen enkele maanden geleden vriendschappelijk uit elkaar. Ik geloofde tot voor kort dat het tijdelijk zou zijn… tot Hendrik Sam leerde kennen. Ze zou hem gisterenavond naar hier vergezellen. Ik miste Anneke heel fel en was een beetje bang dat ik me onwennig zou voelen in het bijzijn van Sam.

Niets van dat echter! Het werd een heel gezellige avond met een heel vriendelijke, joviale en behulpzame Sam. Welkom in ons midden, meid! (Anneke, je weet dat je hier ook altijd welkom blijft hé). Ik had Alu gobi klaargemaakt (en voor vandaag broccolisoep en koeskoes) die fel werd geapprecieerd.

Met Hendrik op bezoek is het moeilijk om niet te lang op te blijven, maar  deze keer gaven we blijk van enige discipline: deze middag ontvingen we fris en monter de andere kinderen.

Elena had een staartje in het haar en pronkte met haar haarspeldjes en haar nieuwe outfit. Matthias begon al goed gezind te lachen toen hij binnenkwam. Gelukkig konden we weer in de eetkamer zitten zodat de kleintjes meer speelruimte hadden. Daar hebben ze van gebruik gemaakt!

Elena speelde onder andere Sinterklaas. Aan ieder van ons gaf ze wat speelgoed nadat ze ons had gevraagd wat we wilden hebben. Maar toen  haar vader een schommelpaard vroeg, kreeg hij ocharmen slechts haar minuscule speelgoedgiraffe “cadeau”. Matthias had nu alle ruimte om rond te kruipen en voelde zich duidelijk de koning te rijk. Hij kan van die heel komische, expressieve gezichtjes trekken: grappig en snoezig! Tot hij te moe werd. We probeerden hem tevergeefs in slaap te wiegen in de kinderwagen: enkel in de armen van zijn mama wilde hij naar dromenland vertrekken (zijn ouders hadden de babyfoon vergeten, dus konden we hem niet in het kinderbed op de verdieping leggen).

 Foto’s Roger

Ons etentje (aperitief met hapjes, soep, koeskoes, dame blanche – volgens Elena een “familie-ijsje met chocolade”  -  en koffie) bracht ons tot bijna 18 uur (en ondertussen was Elena op haar beurt op mijn schoot in slaap gevallen): toen was het hoog tijd voor Zeger,  zijn zus en schoonbroer om met de kindjes terug naar het Leuvense te rijden, en brachten Roger en ik Hendrik en Sam naar het station in Tongeren.

Thuis hebben Roger en ik, blij en dankbaar voor de heel gezellige dag, nog een klein uurtje opgeruimd!

O ja, en Zeger heeft onze televisie weer aangesloten!

64 jaar al!

Dat gaat al naar 65 toe: oud dus! Hoewel, eigenaardig genoeg vind ik Roger niet oud, al wordt hij binnen nog geen twee maand 70!

Ik dacht er niet aan toen ik opstond, maar de wensen van Roger, de vele kaartjes, telefoontjes, mailtjes, berichtjes op Facebook en op mijn mobieltje maakten dat ik er wel moest van bewust zijn. Het grappigste en schattigste was wel dat telefoontje van Elena: ‘Het is jouw verjaardag hé, oma?’ En ik: ‘Ja, grote meid!’ En zij: ‘Dan zing ik voor jou! (En zingend) In de gloria, gloria, tiptiptip hoera, driemaal, tiptiptip; tiptiptip; tiptiptip, hoera!’.

Nadat Roger mij had geholpen de badkamer, de gang op de verdieping, de trap en de hal schoon te maken, wilde ik wandelen. We weten al een poosje dat er in Rutten ook een watermolen staat: die zouden we zoeken.

We hebben hem heel gemakkelijk gevonden:

 Foto Roger

Roger wilde daarna nog een paar foto’s maken van het oorlogsmonument aldaar:

 Foto’s Roger

Na nog een  korte wandeling op het kerkhof, zijn we maar vlees gaan kopen voor morgen en overmorgen en terug naar huis gereden: we hadden het echt veel te koud!

Tijdens de herfst vergeet ik altijd dat daar die vreselijke winter op volgt!

Tongerse Schrijverskring

Goed doorgewerkt vandaag, in de bibliotheek-eetkamer. Die stond eigenlijk pas morgen op mijn programma, en vandaag zou ik de badkamer een grondige beurt geven. Ik bedacht echter dat de bibliotheek niet meer gebruikt wordt voor al onze “kindjes” hier zijn, en dat de badkamer wel nog dienst zal doen tegen dan. Dus beter de zaken omdraaien, vond ik.

Deze avond waren we uitgenodigd op de opening van de tentoonstelling “In woord en beeld” van de Tongerse Schrijverskring, in het cultuurcentrum van Tongeren, de “Velinx” (ik weet niet van waar die benaming komt, straks misschien even opzoeken).

KVLS-lid Micheline Cuypers is ook lid van die kring, en  eigenlijk wilde ik vooral haar bijdrage bewonderen, en haar nog eens ontmoeten (wat dus is gelukt).

Tijdens de eerste toespraak (ik meen mij te herinneren van de voorzitter van de kring – ik heb absoluut geen auditief geheugen) werd erop gehamerd dat de kring geen beroepsauteurs herbergt. Ik stelde me meteen de vraag wat beroepsauteurs dan wel zijn? Mensen die van het schrijven kunnen leven? Hoeveel zijn er dat in Vlaanderen, gesubsidieerden niet meegerekend? En, zijn die daarom echt beter of kunnen die zichzelf beter verkopen?

We hadden voor de toespraken al wat rondgewandeld op de tentoonstelling en tussen wat ik daar zag en las (teksten gekoppeld aan “beeldende kunst” – foto’s of schilderijen) had ik al enkele heel mooie dingen gezien en gelezen. Uiteraard stond er volgens ons ook “kaf tussen het koren”, zoals Roger het zo mooi  verwoordde aangaande zaken die wij minder mooi vonden, maar iets “kaf” vinden, is natuurlijk heel subjectief!

Nee, lieve Micheline, jij behoorde absoluut niet tot wat Roger tot “kaf” herleidde!

Na de toespraken kwamen de “woordkunstenaars” zelf aan bod en ik dacht: “Oei!”. Vaak vind ik teksten mooier als ik ze lees dan wanneer ik ze hoor (al is dat niet echt de regel), en vaak krijg ik de indruk, als mensen beginnen uit eigen werk voor te lezen, dat ze vol van zichzelf zijn. Net zoals tijdens de laatste literaire middag van de KVLS, viel het hier ook mee, enkele uitzonderingen niet te na gesproken.

Daarna eindelijk even gebabbeld met Micheline voor we terug huiswaarts keerden. In de kou! De herfst lijkt echt voorbij!

Matthias en Elena

Ik smelt altijd als ik Elena op de speelplaats zie turen en als ze ons dan eindelijk ontdekt tussen die mensenmassa die daar binnenstroomt. Haar brede glimlach, haar uitgestrekte armen, de “boekentas” die ze spontaan van haar rug zwaait en aan mij toevertrouwt terwijl ze onze hand vastgrijpt na een dikke zoen: ik smelt er inderdaad van!

Vandaag ging het ook precies zo. Daarna reden we naar Lutti, waar Matthias, toen hij ons zag binnenkomen, snel, snel naar ons kwam gekropen. Alleen wist hij niet goed naar wie hij uiteindelijk moest gaan: opa of oma? Het werd uiteindelijk opa, nadat hij mij een van zijn liefste lachjes had cadeau gegeven! Wat een lieve en attente jongen!

Ik wilde dat ik het je nu al kon duidelijk maken, lieve Matthias: je hoeft niet zo te aarzelen, ik ben niet jaloers omdat je een voorkeur hebt voor opa, hoor!

We reden naar “huis” (na nog een lang gesprek met Lutti over “haar” kindjes”. Mijn bewondering voor onthaalmoeders stijgt met de week!).

Thuis ontpopte Elena zich meteen tot een “mama” én ik was een “kindje” van haar. Gelukkig “zegden we” dat Matthias mijn broertje was. Want, terwijl die heel welgezind rondkroop en kraaide, wilde Elena weer een speelgoedje van hem afpakken: om dat aan mij, haar “kindje”,  te geven! Ik zei dat “mijn mama” geen speelgoed van “mijn broertje” aan mij hoefde te geven, en warempel: Elena gaf haar broertje spontaan zijn speelgoedje terug. En was voor de rest van de dag even lief tegen dat broertje als ik “braaf” geweest was zolang ik “haar kindje” was.

Een poosje later, nadat we lange tijd samen getekend hadden, was zij dan weer mijn “juf”. Een strenge juf, vond ik wel!

Omdat zij zo druk bezig was “streng te zijn”, kreeg haar  broertje veel bewegingsvrijheid! En weer viel het me op dat hij bij voorkeur naar zijn opa trok! Dat leidt misschien tot een heel bijzondere band tussen hun beiden?

Nog voor het avondeten was Elena zo moe dat ze zelf in bed kroop, zonder eten. Het lukte me haar even uit dat bed te krijgen, haar een kattenwasje te geven (ze wilde niet in bad: ‘ik ben moe!’) en haar te doen avondmalen zodra haar papa thuiskwam.

Na het avondeten is ze voor goed gaan  slappen. En Matthias, dat merkte ik wel, genoot toen van zijn “vrijheid”!