Winters koud!

Ik had zo gehoopt dat de herfst nog even zou duren, maar zie, het lijkt wel winter. Regen, een ijskoude wind en voor mij daar nog bij: rillingen, hoesten en niezen. Ik vind dat niet leuk!

Gelukkig werd het een rustige dag en kon ik het grootste gedeelte ervan liggen lezen in de relax (Simenon: ontspannend, niet te moeilijk en toch heel goed geschreven).

Wel nog even gebeld met Nany terwijl Roger nog eens noten raapte (het houdt niet op!) en daarna doorweekt weer naar binnen kwam. Het is goed dat hij ook beweegt als ik helemaal geen zin heb in een wandeling maar ik hoop zo dat hij ook niet ziek zal worden.

En, buiten enkele mails, een heel lieve brief gelezen die met de post was aangekomen. Van mijn Antwerpse vriendin Jeannine. Ik weet dat zij (in tegenstelling tot mijn Matadi-vriendin die me ook nog steeds gewone brieven schrijft) deze blog volgt: Jeannine, ik antwoord je zo snel mogelijk, maar wel via een mail hé!

O ja, en deze avond heb ik voor de eerste keer romanesco klaargemaakt, met noten en eendenborst.

 Foto Roger

Ik ga nog even lezen!

Een roze bril

Deze ochtend, voor we naar onze dochter reden, een telefoontje van Ivo Hermans (met een boodschap voor  het nakende feestje bij Seany). Ik vond het wel wat eigenaardig dat hij mij koos voor die boodschap, want ik ken hem amper terwijl Seany hem veel beter kent.

Daarna reden we naar het Leuvense, langs een heel drukke snelweg. Op de speelplaats vonden we de kindjes eerst niet: het was er echt een overrompeling. Uiteindelijk is het Elena die ons als eerste zag en terwijl ik haar een zoen gaf, merkte ik dat ze pas had gehuild. ‘Omdat ik jullie niet vond’, legde ze uit. Matthias kwam iets later onze kant uit, aan de hand van zijn juf. Hij zag er helemaal niet ongerust uit maar gaf ons toch verschillende lieve zoenen voor we naar de auto stapten.

Het was koud en het regende. Na het middageten zou Elena bij Anna gaan spelen. Eerst maakte ze een tekening voor haar. Na een kleine 10 minuten zagen we haar wenend terugkomen, zonder de tekening. Na een poosje wilde ze wel wat uitleg geven over haar verdriet. De oma van Anna had de tekening aangenomen maar had gezegd dat Anna een beetje ziek was en moest rusten. ‘Ik heb gezegd dat mama, oma en ik ook een verkoudheid hebben, dat ik dus wel met Anna mocht spelen,’ vertelde Elena, ‘maar haar oma zei dat spelen nu niet ging’.

We konden haar troosten, ze maakte voor mij ook een mooie tekening (het is opvallend hoe ze elke week meer details opneemt in haar kunstwerken). Matthias speelde met zijn trein en keek naar “Tjoek tjoek trein”, ik moest vertellen uit een boekje. Matthias viel in slaap op de sofa, Elena probeerde wat te slapen maar het lukte haar niet en we gingen uiteindelijk naar de oogarts.

Daar duurde het heel lang; gelukkig lagen er voldoende kinderboeken.

Elena zal een bril moeten dragen (Matthias voorlopig nog niet).

‘Ik ga zaterdag een roze bril kopen’, kondigde Elena aan tijdens het avondeten.

Iets voor 18 uur waren we terug “thuis”. Onze schoonzoon hielp me bij het koken, we aten en onmiddellijk daarna zijn Roger en ik vertrokken: hier wachtte immers een dringende (gelukkig niet zo grote) vertaling.

Om de avond te eindigen

Deze avond nog even gelezen en vooral dit vond ik heel interessant. Je moet weten: ik hou enorm van de teksten van Brassens.

En daarna gekeken naar dit. Ervan genoten maar ik werd onderbroken.

Mijn leven is immers niet alleen zonneschijn. Ik krijg nog vaak telefoontjes van mensen met problemen die denken dat ik ze kan helpen. Wat ik meestal niet kan: ik kan alleen goed luisteren.

En ik mag daar natuurlijk niets over vertellen!

Een verjaardag, een verkoudheid en Butter nuts

Vandaag wordt Hendrik 38 jaar. Maak er een heel mooi nieuw levensjaar van, jongen!

38 jaar geleden was het een prachtige, warme, zonnige herfstdag. Vandaag integendeel leek het wel winter. Ik denk niet dat de thermometer meer dan 4°C heeft bereikt.

Na enkele huishoud- en andere werkjes terwijl Roger nog noten raapte en kweeperen plukte, vroeg ik me af of ik zou aandringen op een wandeling. Ach, Roger zal met al dat oogsten wel voldoende beweging hebben gekregen, suste ik mijn geweten, en ikzelf kan met mijn verkoudheid beter binnen blijven.

Want ja, ik het het sinds gisterenavond zitten: snotteren, hoesten en rillen.

Wat een geluk dat ik zo lui was: kort daarop werd er gebeld. Paul en Liliane brachten ons een vracht Butter nutpompoenen en paprika’s van eigen teelt. Wat een weelde! Roger haastte zich koffie te zetten, ik was blij dat ik nog frangipanes en wafels overhad van toen de kindjes hier waren en er werd gezellig gekeuveld rond de keukentafel.

Verstrooidheid

Het was vandaag boodschappendag. We gingen onder andere naar Colruyt en aan de ingang van de winkel laadden we een stuk of zeven kartonnen dozen in ons karretje (die zullen dienen om noten en kweeperen in uit de delen en om boeken alfabetisch te sorteren). Ons van bij de aanvang overvol karretje viel dus goed op.

Roger (die het karretje duwde) heeft de gewoonte dat geregeld te laten staan terwijl we onze proviand uitzoeken.

Op zulk een moment, in de versafdeling, zien we een man achteloos ons karretje vastgrijpen en er mee verder rijden terwijl hij links en rechts naar de etenswaren keek. Gelukkig liep hij in dezelfde richting als wij, dus lieten we hem begaan en lachten we stilletjes naar elkaar. We legden zelfs nog een pakje boter in de bovenste kartonnen doos (waarin ook al onze andere aankopen lagen) zonder dat de vreemde man het opmerkte.

Toen hij echter een andere richting dan wij dreigde uit te gaan, maakten we hem er wel op attent dat hij met ons karretje aan de gang was.  Toen pas bekeek hij de inhoud van het karretje en schoot hij in de lach terwijl hij zich verontschuldigde. En wij durfden eindelijk zelf ook echt in de lach te schieten.

Bilzen, eventjes

Ik dacht dat we net als gisteren boeken zouden sorteren vandaag maar het is zondag en in principe werken we dan niet (Roger heeft wel nog noten geraapt en ik uiteraard gekookt: van de rest van de osso bucco en een blik kikkererwten soep gemaakt en daarna gezorgd voor een wokgerecht met oestersaus).

‘Rijden we nog eens naar Bilzen?’ stelde Roger voor na de brunch.  Dat vond ik een goed idee. Ik hoopte vooral nog eens in het park rond te lopen… En eventueel – moest ze open zijn – de kerk te bezoeken.

De prachtige hallenkerk was open. Ik werd er zo fel door bekoord dat ik dacht: geef me zulke kerk en een pastoor als pater Inghels in Matadi of pater Soetewey in Antwerpen en ik ga weer elke zondag naar de mis. Roger had zijn groot fototoestel vergeten (hoe is dat mogelijk? ), heeft wel een paar foto’s gemaakt met zijn kleine toestel maar die zijn natuurlijk niet zo geslaagd.

 Foto’s Roger

Na nog een korte wandeling wilde Roger nog eens de Borreberg bestijgen. Ik ging eerst een stukje mee maar besloot dan op mijn stappen terug te keren: te veel pijn aan mijn heup- en kniegewrichten… en hoogtevrees. ‘Ga maar alleen verder,’ zei ik nog tegen Roger, maar hij verkoos met mij terug naar de auto te lopen.

De Noord-Oostenwind maakte dat het heel koud aanvoelde ondanks de stralende zon: geen wandeling in het park daarna.

Eerst wilde Roger nog even langs De Horne in Vechmaal (we kregen nog steeds geen antwoord in verband met dat etentje voor Heemkunde Groot Heers) maar we besloten naar huis te rijden. Stijn van De Horne zou het vandaag toch te druk hebben om ons te woord te staan en het was zo koud dat we toch niet op het tuinterras zouden kunnen zitten.

Morgen moeten we dus bellen naar Stijn en naar de andere gelegenheid die we hebben aangesproken in Heers (en van wie we ook nog geen nieuws hebben ontvangen).

We worden echt oud!

Vandaag hielp ik Roger de nieuwe boekenkast naar onze bibliotheek  dragen. Dat wil zeggen: hij droeg ze en ik zorgde ervoor dat hij nergens tegen stootte. Ze staat nog niet op haar plaats: er moet nog een of andere afwerking gebeuren ter plaatse. De vroegere kast is wel al leeggemaakt en van haar plaats gehaald maar staat voorlopig nog in de bibliotheek: ‘Die moet naar boven en dat kan ik niet alleen,’ legde Roger uit (en voor mij is die karwei te zwaar).

De boeken die uiteindelijk op de nieuwe kast zullen moeten, liggen “voorlopig” op de eettafel.

 Eigen foto’s

Ik hoop dat “voorlopig” echt voorlopig zal zijn, want binnen ongeveer een maand krijgen we zes vrienden op bezoek die ik graag in de “bibliotheek” en niet in de leefkeuken eten wil serveren.

‘We worden echt oud hé,’ zei ik tegen Roger. ‘Vind jij dat niet een raar gevoel? Twintig jaar geleden zou ik je nog geholpen hebben de vorige kast naar boven te dragen en zouden we meteen de nieuwe boekenkast hebben gevuld!’.

Wat we vandaag dus niet deden. We brachten wel de oogst van mijn opruimwoede van de laatste dagen naar het containerpark, zochten in de Delhaize van Heers naar kartonnen dozen die we er niet vonden (Roger zou nog noten rapen en appelen plukken), reden naar de winkel GMG in Klein Gelmen met hetzelfde doel, ontmoetten er Marie-Claire met wie we een babbeltje maakten, vonden er ook geen dozen en besloten onze dagelijkse wandeling in de buurt te maken.

Er is daar een abrupt hoogteverschil waarvan ik me steeds afvraag hoe die gevormd werd. Naar mijn weten loopt er geen enkele rivier door het dorp waarvan veel huizen aan de voet van die “langgerekte berg” liggen. 

 De geit staat op een boomstronk in de tuin van een huis gebouwd tegen die eigenaardige “bergflank” (klik om te vergroten). Foto Roger

Wij liepen rond de “berg” omhoog (en dat voelde ik weer in mijn gewrichten, ondanks de glucosamine die ik opnieuw aan het slikken ben) om daarna weer te dalen (een verademing voor mijn gewrichten!) naar het dorp.

 Foto’s Roger

Na het avondeten (zuurkool) en mijn lectuur op papier, nog  een mail van mijn zus en eentje van Bernadette beantwoord.

Bernadette en ik blijken veel gemeen te hebben en ze schrijft me heel regelmatig.  Ze schrijft heel goed en in zo’n prachtig Frans dat ik mijn voornemen om haar Nederlands aan te leren volledig uit het oog aan het verliezen ben: ik leer van haar!

Op dit moment zijn er heel veel problemen in verband met ziektes en overlijdens in haar familie en, eigenaardig genoeg (of misschien toch niet? Zij wordt immers op 23 november 70 jaar en ik op 22 november 66 jaar), ben ik daar heel fel mee begaan.