Nee, ik vind het niet fijn dat Roger verkouden is (het is bijna over), dat hij pijn heeft aan zijn knie (het gaat al wat beter) en ik vind dat we te weinig bewegen de laatste tijd. Maar wat vond ik ons weekend gezellig. Geen verplichtingen, niet van hier naar daar hollen (of rijden) omdat Roger er beter aan deed thuis te blijven; wel een beetje lezen (voor mij "Elisabeth van België" van Evrard Raskin), een beetje werken aan de volgende Limburgse monografie (Jan Gerits wilde nog enkele kleinigheden wijzigen), een beetje niets doen, een beetje koken, een klein beetje praten.
Zalig!
zondag 11 februari 2018
vrijdag 9 februari 2018
Weten of kennen?
Een van de laatste mails die ik kreeg van het KVLS-bestuur had het over parkjes in Limburg. Er werd gevraagd over onbekende of verborgen parkjes te schrijven en dat schrijfsel op te sturen voor publicatie in Oostland.
Ik had heel fel de indruk de stijl van Boudewijn Knevels te herkennen in dat schrijven dat uitging van het "bestuur".
En daarom (omdat ik weet dat Boudewijn zijn taal kent) vond ik het raar dat ik las: "als je zo'n parkje weet, schrijf er dan iets over".
Je "weet" immers geen parkje, je "kent" het. Wel kun je "weten waar zo'n parkje ligt" of "zo'n parkje weten liggen".
Ik vond het zo eigenaardig als fout, toch vanwege iemand (als de tekst inderdaad van Boudewijn komt) die vaak heeft bewezen zijn taal goed te kennen, dat ik deze avond de zaak even onderzocht via het internet (waarvoor een luie dag goed is!).
Wel ja, "kennen" en "weten" blijken (foutief) door elkaar gebruikt te worden in het Nederlands - wellicht onder invloed van het Engels waarin de twee werkwoorden worden vertaald door "to know".
Ik heb echter als vadertaal Frans en daar merk ik wel de nuance: "je sais" is "ik weet" en "je connais" is "ik ken".
Ik had heel fel de indruk de stijl van Boudewijn Knevels te herkennen in dat schrijven dat uitging van het "bestuur".
En daarom (omdat ik weet dat Boudewijn zijn taal kent) vond ik het raar dat ik las: "als je zo'n parkje weet, schrijf er dan iets over".
Je "weet" immers geen parkje, je "kent" het. Wel kun je "weten waar zo'n parkje ligt" of "zo'n parkje weten liggen".
Ik vond het zo eigenaardig als fout, toch vanwege iemand (als de tekst inderdaad van Boudewijn komt) die vaak heeft bewezen zijn taal goed te kennen, dat ik deze avond de zaak even onderzocht via het internet (waarvoor een luie dag goed is!).
Wel ja, "kennen" en "weten" blijken (foutief) door elkaar gebruikt te worden in het Nederlands - wellicht onder invloed van het Engels waarin de twee werkwoorden worden vertaald door "to know".
Ik heb echter als vadertaal Frans en daar merk ik wel de nuance: "je sais" is "ik weet" en "je connais" is "ik ken".
Kwaaltjes en pijntjes
Het was een luie dag. Roger hoest dus weer fel (mijn niezen gisteren lag dan weer duidelijk aan het stof hier in huis) en hij heeft (al een beetje sinds gisteren) pijn aan zijn knie. Erge pijn. Ik dacht eerst aan artrose maar gaandeweg leek het meer op jicht.
Hij kon bijna niet meer stappen. Kon, want na een medicijn tegen jicht gaat het nu iets beter.
Ik ben beginnen schoonmaken (terwijl de wasmachine haar werk deed) maar weer moest ik ophouden na één kamer (in dit geval de salon) wegens te fel pijn in mijn rug. Ik merkte wel dat mijn niezen afnam naar mate het stof verdween.
Nany gebeld die me met hese stem en al kuchend en hoestend vertelde over al haar bezigheden. En voor de rest dus een luie dag. Enkele mails beantwoord (Eva lijkt inderdaad volledig genezen), stukje oude dagboeken overgetypt en veel gelezen.
Ik wil het echter geen verloren dag noemen: voor mij mag het leven echt af en toe veel trager gaan. Alleen jammer dat daar soms pijn moet mee gepaard gaan!
Hij kon bijna niet meer stappen. Kon, want na een medicijn tegen jicht gaat het nu iets beter.
Ik ben beginnen schoonmaken (terwijl de wasmachine haar werk deed) maar weer moest ik ophouden na één kamer (in dit geval de salon) wegens te fel pijn in mijn rug. Ik merkte wel dat mijn niezen afnam naar mate het stof verdween.
Nany gebeld die me met hese stem en al kuchend en hoestend vertelde over al haar bezigheden. En voor de rest dus een luie dag. Enkele mails beantwoord (Eva lijkt inderdaad volledig genezen), stukje oude dagboeken overgetypt en veel gelezen.
Ik wil het echter geen verloren dag noemen: voor mij mag het leven echt af en toe veel trager gaan. Alleen jammer dat daar soms pijn moet mee gepaard gaan!
donderdag 8 februari 2018
Over Eva en vrienden
Schattige Eva werd deze ochtend wakker om 8:15 uur, een heel deftig uur voor een peuter! Als ontbijt wilde ze geen melk, geen brood, alleen een soja-vanillepudding, een mandarijntje, een koekje en een beker water. Roger mat haar temperatuur: ze had helemaal geen koorts meer.
Tot 11 uur ging ze spelen, tekenen en tateren. Wat spreekt ze opvallend goed en wat is ze een gemakkelijk kind (tenminste zolang je haar begrijpt: ze krijgt alles gezegd wat ze wil zeggen maar soms begrijp ik haar taaltje niet en dan geraakt ze vreselijk gefrustreerd)!
Daarna wilde ze een dutje doen 'bij de beertjes en het uiltje' dat ze nog eens in gang trok voor ze in slaap viel.
Om 12 uur maakten we haar wakker, want we moesten ten laatste rond 13 uur in het Leuvense zijn. Haar mama zou dan thuiskomen van lesgeven en wij hadden iets over 13 uur afgesproken met vriend Karel.
Dochterlief bleek geen les te zijn gaan geven: nu was zij weer haar stem kwijt. Ik heb de indruk dat de virussen zich goed vermaken de laatste tijd; trouwens deze avond is Roger ook weer feller aan het hoesten.
Rond 13:15 uur haalden we vriend Karel af aan zijn flat en samen reden we naar de "Engelenburcht" in Tildonk. Daar kregen we weldra het gezelschap van vriendin Marieke die het heel druk bleek te hebben met grieperige kleinkinderen en haar man met een beenbreuk.
We aten samen. Konijn met pruimen en witloof voor mij, konijn met witloofbier voor Marieke en Karel en een chateaubriand voor Roger. Heel lekker (ik had al zo lang zin in konijn!) en niet duur.
Marieke moest ons al vrij snel verlaten om weer een paar kleinkinderen te gaan oppassen. Karel en wij bleven bij een Orval keuvelen, filosoferen, herinneringen ophalen, spreken over onze recente lectuur, kunst, politiek en literatuur in het algemeen.
Na een poosje reden we naar het Begijnhofhotel in Leuven voor een laatste Orval. Het was er ook heel gezellig... met als gevolg dat wij pas rond 23:30 uur thuis waren...waar het 4°C kouder bleek te zijn dan in Leuven (hier -4°C, daar 0°C).
En, zoals ik al zei, Roger is opnieuw feller aan het hoesten... en ik aan het niezen! Hopelijk hebben we weer geen nieuwe virus opgedaan!
Nu, mijn niezen ligt waarschijnlijk aan al het stof hier in huis: het wordt echt tijd dat ik weer een beetje opruim en schoonmaak!😒
Tot 11 uur ging ze spelen, tekenen en tateren. Wat spreekt ze opvallend goed en wat is ze een gemakkelijk kind (tenminste zolang je haar begrijpt: ze krijgt alles gezegd wat ze wil zeggen maar soms begrijp ik haar taaltje niet en dan geraakt ze vreselijk gefrustreerd)!
Daarna wilde ze een dutje doen 'bij de beertjes en het uiltje' dat ze nog eens in gang trok voor ze in slaap viel.
Om 12 uur maakten we haar wakker, want we moesten ten laatste rond 13 uur in het Leuvense zijn. Haar mama zou dan thuiskomen van lesgeven en wij hadden iets over 13 uur afgesproken met vriend Karel.
Dochterlief bleek geen les te zijn gaan geven: nu was zij weer haar stem kwijt. Ik heb de indruk dat de virussen zich goed vermaken de laatste tijd; trouwens deze avond is Roger ook weer feller aan het hoesten.
Rond 13:15 uur haalden we vriend Karel af aan zijn flat en samen reden we naar de "Engelenburcht" in Tildonk. Daar kregen we weldra het gezelschap van vriendin Marieke die het heel druk bleek te hebben met grieperige kleinkinderen en haar man met een beenbreuk.
We aten samen. Konijn met pruimen en witloof voor mij, konijn met witloofbier voor Marieke en Karel en een chateaubriand voor Roger. Heel lekker (ik had al zo lang zin in konijn!) en niet duur.
 |
| Eigen foto's |
Na een poosje reden we naar het Begijnhofhotel in Leuven voor een laatste Orval. Het was er ook heel gezellig... met als gevolg dat wij pas rond 23:30 uur thuis waren...waar het 4°C kouder bleek te zijn dan in Leuven (hier -4°C, daar 0°C).
En, zoals ik al zei, Roger is opnieuw feller aan het hoesten... en ik aan het niezen! Hopelijk hebben we weer geen nieuwe virus opgedaan!
Nu, mijn niezen ligt waarschijnlijk aan al het stof hier in huis: het wordt echt tijd dat ik weer een beetje opruim en schoonmaak!😒
woensdag 7 februari 2018
Wat voelen en denken kinderen?
Ik kan me natuurlijk heel fel vergissen, maar daarstraks had ik even de indruk dat Eva dacht (voelde) dat, omdat ze een beetje ziek is, ze nu bij ons moet komen wonen.
Dat ik dat dacht is niet zo gek: ik herinner me, alsof het gisteren gebeurde, dat ik in februari of maart 1953, vlak voor de geboorte van mijn zus Bie, voor de eerste keer vrij lang bij mijn grootouders van vaderskant moest logeren, dat ik daar naar school werd gestuurd en dat ik, omdat het zo lang duurde voor ik mijn andere grootmoeder (die ik "marraine" noemde) en mijn oom "Nononc" terugzag, dacht dat als er een tweede kindje komt, het eerste altijd ergens anders wordt uitbesteed. Ik had het helemaal niet slecht bij Nany en Dady, maar ik vond het zo vreselijk dat ik marraine en Nononc niet meer zag!
En hetzelfde heeft onze Hendrik meegemaakt. Toen zijn zus werd geboren, is hij eerst naar Nany gebracht en iets later (in die tijd verbleef ik langer dan één week in de kraamkliniek en kreeg Roger maar een paar dagen vrij) naar de mama van Roger. Hendrik heeft me (heel lang geleden: hij was nog vrij klein) verteld over zijn herinneringen aan die tijd: hij dacht ook dat je ergens anders naartoe moest zodra er een tweede kind kwam.
Ik herinner me trouwens heel goed de gezichtsuitdrukking van Hendrik toen hij, met oma, de moeder van Roger, de eerste keer op kraambezoek kwam. Hij kon zijn ogen niet van mij afhouden, hij kroop bij mij in bed, het was me duidelijk dat hij opgelucht leek.
Wel, ongeveer hetzelfde dacht ik te herkennen vandaag bij Eva. Ze is ziek (of was ziek), ze beseft al heel goed (denk ik toch, want ze lijkt me heel verstandig) dat ze dan niet naar de onthaalmoeder kan, en ook dat haar ouders niet kunnen thuis blijven. Zou het kunnen dat ze ook dacht: 'Ik ben ziek, dus hoor ik hier niet meer thuis en moet ik naar opa en oma'?
Ik had echt die indruk...
Tot ik haar duidelijk zei dat we haar morgen terug naar huis zouden brengen, vertelde over al wat we samen zouden doen en ik samen met haar onze schoonzoon 'tot morgen' wuifde. Toen leek ze echt gerustgesteld en deze avond, hier dus, was dat overduidelijk.
Maar misschien extrapoleer ik wel mijn eigen gevoelens van heel lang geleden?
Dat ik dat dacht is niet zo gek: ik herinner me, alsof het gisteren gebeurde, dat ik in februari of maart 1953, vlak voor de geboorte van mijn zus Bie, voor de eerste keer vrij lang bij mijn grootouders van vaderskant moest logeren, dat ik daar naar school werd gestuurd en dat ik, omdat het zo lang duurde voor ik mijn andere grootmoeder (die ik "marraine" noemde) en mijn oom "Nononc" terugzag, dacht dat als er een tweede kindje komt, het eerste altijd ergens anders wordt uitbesteed. Ik had het helemaal niet slecht bij Nany en Dady, maar ik vond het zo vreselijk dat ik marraine en Nononc niet meer zag!
En hetzelfde heeft onze Hendrik meegemaakt. Toen zijn zus werd geboren, is hij eerst naar Nany gebracht en iets later (in die tijd verbleef ik langer dan één week in de kraamkliniek en kreeg Roger maar een paar dagen vrij) naar de mama van Roger. Hendrik heeft me (heel lang geleden: hij was nog vrij klein) verteld over zijn herinneringen aan die tijd: hij dacht ook dat je ergens anders naartoe moest zodra er een tweede kind kwam.
Ik herinner me trouwens heel goed de gezichtsuitdrukking van Hendrik toen hij, met oma, de moeder van Roger, de eerste keer op kraambezoek kwam. Hij kon zijn ogen niet van mij afhouden, hij kroop bij mij in bed, het was me duidelijk dat hij opgelucht leek.
Wel, ongeveer hetzelfde dacht ik te herkennen vandaag bij Eva. Ze is ziek (of was ziek), ze beseft al heel goed (denk ik toch, want ze lijkt me heel verstandig) dat ze dan niet naar de onthaalmoeder kan, en ook dat haar ouders niet kunnen thuis blijven. Zou het kunnen dat ze ook dacht: 'Ik ben ziek, dus hoor ik hier niet meer thuis en moet ik naar opa en oma'?
Ik had echt die indruk...
Tot ik haar duidelijk zei dat we haar morgen terug naar huis zouden brengen, vertelde over al wat we samen zouden doen en ik samen met haar onze schoonzoon 'tot morgen' wuifde. Toen leek ze echt gerustgesteld en deze avond, hier dus, was dat overduidelijk.
Maar misschien extrapoleer ik wel mijn eigen gevoelens van heel lang geleden?
Beroepen
Terwijl we daarstraks van de school naar huis reden, vroeg Elena mij ineens welk beroep ik het liefst zou uitoefenen. Ik moest niet lang nadenken: 'Het beroep dat ik nu uitoefen', antwoordde ik.
'Vertaler dus,' zei Elena, 'maar welke andere beroepen heb jij gehad?'
En ik begon op te sommen... om tot de conclusie te komen dat waar ik de meeste tijd aan besteed, is wat ik met de meeste tegenzin doe: huisvrouw zijn!
'Vertaler dus,' zei Elena, 'maar welke andere beroepen heb jij gehad?'
En ik begon op te sommen... om tot de conclusie te komen dat waar ik de meeste tijd aan besteed, is wat ik met de meeste tegenzin doe: huisvrouw zijn!
Eva kwam mee naar hier
Weer stond Elena ons op te wachten aan de schoolpoort! Matthias kwam iets later naar buiten en samen liepen we naar de auto. Eva hoefden we niet af te halen, die was immers thuis wegens een beetje ziek.
We troffen haar slapend in de salon.
Iets later echter, ik was onze dochter aan het helpen de tafel te dekken voor de lunch, hoorde ik Eva achter mij 'Kiekeboe oma!' roepen. Ze was wakker geworden en volop aan het spelen.
Veel at ze wel niet en toen haar mama haar koorts mat, bleek ze nog meer dan 38°C te hebben. We besloten dat wij haar deze avond mee naar hier zouden brengen (dochterlief moet morgen ochtend les geven).
Eva ging een kort dutje doen, ik speelde een gezelschapsspel met Elena en Matthias, ik las voor, buurmeisje Anna kwam spelen (en samen met Elena lezen), Eva werd weer wakker.
En dan heeft ze heel druk gespeeld en is ze op de schoot van Roger gekropen met een boekje om uit voor te lezen.
Daarna wilde ze opruimen.
En terwijl ik voor het avondeten zorgde (Elena en haar mama waren naar de zwemles), wilde ze me helpen.
Elena en onze dochter kwamen terug thuis, we aten en weer at Eva niet zo heel veel. Daarna gingen de kindjes tv kijken, onze dochter ging lesgeven, en ik begon de spullen van Eva in te pakken. Eva kreeg door dat wat ik kort daarvoor had gezegd, namelijk dat ze mee naar hier zou komen, waar was... en vond dat in eerste instantie niet zo'n goed idee. Ze wilde thuis blijven. Toen ik haar vertelde wat we allemaal samen zouden doen, werd ze echter enthousiast en ze liet zich gewillig naar onze auto dragen nadat haar papa haar pyjama had aangedaan.
Voor we vertrokken, wuifde ze blij gezind naar haar papa : 'Tot morgen, papa!' (we brengen haar morgen al terug).
Ze verzamelde haar knuffels rond zich... en viel prompt in slaap.
Hier aangekomen, wilde ze nog een flesje melk drinken. Dat gaf ik haar maar ze dronk het maar half op. Ik vroeg haar of ze nog wilde tekenen of spelen maar nee, ze wilde slapen. Ik had de opdracht gekregen haar een koortswerend middel toe te dienen voor het slapengaan... maar Roger mat eerst haar temperatuur. Ze bleek nog slechts 36,5°C te hebben. Het drankje tegen de koorts hebben we dus niet gegeven: dat is voor als deze nacht haar temperatuur weer zou stijgen.
Ze ging nog op het potje voor Roger haar in bed legde. Weer verzamelde ze haar knuffels rond zich, vertelde me dat ze de beertjes en het konijntje die in het bed op haar wachtten (vroegere knuffels van haar mama en haar ooms) zo mooi vond, trok aan het koordje van een muzikaal uitje gekregen van tante Izzy (we hebben een van de drie uiltjes, die ze voor de kindjes maakte, geërfd omdat Eva er zo graag naar luistert - en er toch nog twee andere voorradig zijn bij hen thuis) en gaf ons een zoen.
Als ik de babyfoon mag geloven, is ze vlak na het muziekje van het uiltje in slaap gevallen!
We troffen haar slapend in de salon.
Iets later echter, ik was onze dochter aan het helpen de tafel te dekken voor de lunch, hoorde ik Eva achter mij 'Kiekeboe oma!' roepen. Ze was wakker geworden en volop aan het spelen.
Veel at ze wel niet en toen haar mama haar koorts mat, bleek ze nog meer dan 38°C te hebben. We besloten dat wij haar deze avond mee naar hier zouden brengen (dochterlief moet morgen ochtend les geven).
Eva ging een kort dutje doen, ik speelde een gezelschapsspel met Elena en Matthias, ik las voor, buurmeisje Anna kwam spelen (en samen met Elena lezen), Eva werd weer wakker.
En dan heeft ze heel druk gespeeld en is ze op de schoot van Roger gekropen met een boekje om uit voor te lezen.
Daarna wilde ze opruimen.
En terwijl ik voor het avondeten zorgde (Elena en haar mama waren naar de zwemles), wilde ze me helpen.
Elena en onze dochter kwamen terug thuis, we aten en weer at Eva niet zo heel veel. Daarna gingen de kindjes tv kijken, onze dochter ging lesgeven, en ik begon de spullen van Eva in te pakken. Eva kreeg door dat wat ik kort daarvoor had gezegd, namelijk dat ze mee naar hier zou komen, waar was... en vond dat in eerste instantie niet zo'n goed idee. Ze wilde thuis blijven. Toen ik haar vertelde wat we allemaal samen zouden doen, werd ze echter enthousiast en ze liet zich gewillig naar onze auto dragen nadat haar papa haar pyjama had aangedaan.
Voor we vertrokken, wuifde ze blij gezind naar haar papa : 'Tot morgen, papa!' (we brengen haar morgen al terug).
Ze verzamelde haar knuffels rond zich... en viel prompt in slaap.
Hier aangekomen, wilde ze nog een flesje melk drinken. Dat gaf ik haar maar ze dronk het maar half op. Ik vroeg haar of ze nog wilde tekenen of spelen maar nee, ze wilde slapen. Ik had de opdracht gekregen haar een koortswerend middel toe te dienen voor het slapengaan... maar Roger mat eerst haar temperatuur. Ze bleek nog slechts 36,5°C te hebben. Het drankje tegen de koorts hebben we dus niet gegeven: dat is voor als deze nacht haar temperatuur weer zou stijgen.
Ze ging nog op het potje voor Roger haar in bed legde. Weer verzamelde ze haar knuffels rond zich, vertelde me dat ze de beertjes en het konijntje die in het bed op haar wachtten (vroegere knuffels van haar mama en haar ooms) zo mooi vond, trok aan het koordje van een muzikaal uitje gekregen van tante Izzy (we hebben een van de drie uiltjes, die ze voor de kindjes maakte, geërfd omdat Eva er zo graag naar luistert - en er toch nog twee andere voorradig zijn bij hen thuis) en gaf ons een zoen.
Als ik de babyfoon mag geloven, is ze vlak na het muziekje van het uiltje in slaap gevallen!
 |
| Anna en Elena lezen een sprookje |
 |
| Eva is aan het opruimen |
 |
| Eva helpt me koken (eigen foto's) |
Abonneren op:
Posts (Atom)