Kijken naar een televisie-uitzending om mijn Frans te onderhouden

Na onze rustige zondag (en toch een uurtje werken aan de "ontsluiting") werd het een heel aangename zondagavond voor mij!

Roger was kranten aan het lezen en het wereldnieuws aan het ontleden terwijl ik keek op mijn scherm naar dit (om mijn Frans te onderhouden hé, want ik krijg zelden de kans om het te spreken... en een taal evolueert zo snel).

Maar... eigenlijk omdat ik dat programma grappig vind en heel ontspannend.

Vooral die negers (mag ik dat woord nog gebruiken?) vond ik zo typisch (en grappig) reageren (herinneringen aan mijn kinderjaren in Matadi?).

Rustige zondag

Een wandeling hebben we wel gemaakt (in Gelinden, niet zo bijzonder en vrij veel lawaai komende van de steenweg Heers-Sint-Truiden) maar voor de rest was het een heel rustige zondag en dat hadden we nodig.

Veel gelezen (dat boek van Ivo Hermans is echt heel goed) en.... naar dit gekeken. 

Een mooie zondag dus!

Hoegaarden, onder andere

Vandaag organiseerde Heemkunde Groot Heers een geleid bezoek aan Hoegaarden. Mooie stad (nee, eigenlijk een groot dorp, hoewel met minder bewoners dan Heers) waar een deel van mijn voorouders vandaan komen (Hoksem is immers een gehucht van Hoegaarden en een neef van mijn moeder was burgemeester van Hoegaarden).

Hoewel onze gids ons (achteraf gezien: Roger heeft het geverifieerd) soms weinig betrouwbare informatie gaf, heb ik ervan genoten: bezoek aan het kapittelhuis, aan de heel mooie"prairie Tuin"  erachter, aan de kerk, wandeling door de stad (sorry, dorp!) en uiteraard een cafeetje om ons bezoek af te ronden.

Ludo D., René T., Jos V. en onze gids

Foto's Roger

Ludo D. vertelde me dat hij een "papegaaienboompje" heeft geplant, speciaal voor mij: heel binnenkort proberen we bij hem langs te gaan!😉 Niet volgende week echter: die belooft nu al veel te vol te zijn!

Deze avond, na het avondmaal (Roger had nog eens radijsloofsoep gevraagd, en deze keer had ik er lavas aan toegevoegd, daarna aten we spek en rabarbermoes) nog objecten van drie soldaten "ontsloten" en verder gelezen in het boek van Ivo. Het is gewoon prachtig!

Shoppen en een cadeau

Het was vandaag een doodgewone dag: huishouden, zoeken naar een nieuwe trui voor Roger (ik had onlangs al zijn wollen truien gewassen en was van oordeel dat het tijd werd om een nieuwe te kopen). Truien (het werden er twee), die ons echt aanstonden, vonden we in een Amerikaans Stockhuis.  Verder heb ik gekookt (na een groentesoep - uiteraard met lavas, sla van spitskool en paprika met gebakken sint-jacobsvruchten), gelezen (daarover straks meer) en gewerkt aan de "ontsluiting" (deze avond hebben we vier soldaten verwerkt).

Over mijn lectuur nu! Deze ochtend vonden we in de brievenbus een bruine envelop met daarin een boekje. De naam van de auteur zei me niets maar de kaft (blijkbaar door de auteur getekend) sprak me wel aan. Nadat ik het boekje had geopend, viel mijn euro: de naam is een pseudoniem van Ivo Hermans! Zomaar een cadeau dus! Afijn, niet echt zomaar... hij schrijft ons: "Mei 2018. 50 jaar na de illusie. Van harte".

Deze avond heb ik er dus al even in gelezen. Wat schrijft die man goed! Het boek leest heel vlot en is boeiend: ik kreeg zin om voort te lezen... maar op mijn programma stond ook nog "Ontsluiting"!

Net toen ik daaraan begon, kreeg ik een telefoontje van mijn moeder Nany. Over "onze zieke" uiteraard... maar ook over haar verjaardag volgende week. Zij noch wij hebben een feest gepland maar ze krijgt van broertje wel een weekendje kust aangeboden na die verjaardag... en Roger en ik hebben een kleine verrassing voor haar, maar daarover later meer.

Nu ga ik echter wel verder lezen in "Jim Pensée en Mister Yosso"!

Eigen foto

Over een wei, schapen, een ziek familielid en soldaten

We hebben geen schapen meer, dus moet Roger zelf onze wei onderhouden. We hebben wel geprobeerd het werk uit te besteden maar vonden niemand.

Vandaag begon hij het gras te maaien (gras afrijden is, wegens te veel obstakels, onbegonnen werk in de wei). Zwaar werk maar kom, het was mooi weer maar niet te warm en het zou Roger voldoende beweging geven. We zouden dus geen wandeling maken en daardoor kwam er voor mij tijd vrij om enkele verwaarloosde huishoudtaken aan te pakken, waaronder ons terras zo onkruidvrij mogelijk maken.

Eigen foto

Terwijl ik daar mee bezig was, kreeg ik een berichtje van "mijn zieke". Zijn eerste chemobehandeling is achter de rug. Ik herinnerde hem eraan dat we allemaal mee "duimen" voor hem...

Net zoals ik nog steeds "duimde" voor een oplossing voor de wei. Dat werk is ontzettend zwaar en het groeien van het gras is niet bij te houden. Dieren wil Roger niet meer... maar ik weet dat hij dat constante maaien niet echt meer kan volhouden op zijn leeftijd.

En toen wilde ik eens gaan kijken hoe ver hij stond met zijn werk... en trof hem aan voor ons huis... pratend met een onbekende.
Wat een eigenaardig toeval weer: die man vroeg aan Roger of hij misschien zijn schapen op onze wei mocht zetten (en dat is ondertussen al gebeurd!).

Deze avond, na het avondmaal en mijn uurtje lectuur op papier, stond op mijn programma "ontsluiting" (van de voorwerpen gebruikt voor "ons" boek , op de website van Erfgoed plus). We wilden daar een uurtje aan werken maar het werd anderhalf uur (je houdt immers niet op midden in het archief over één en dezelfde soldaat) en in die tijd hadden we amper drie soldaten behandeld! Ontmoedigend!

Meidoorn

Deze middag maakten we een mooie wandeling in het natuurgebied achter de Staeyenmolen in Sint-Truiden. De meidoornstruiken staan in bloei en dat geurt heerlijk!

Eigen foto's

Nu moeten we verder werken aan de "ontsluiting" en daar zie ik tegen op. Saaie job! Maar wel nuttig, dus komaan, Jessy!

Een rijkgevulde dag zonder wandeling

Na enkele huishoudtaken en een lang telefoontje met Nany kregen we bezoek van onze straatgenoten, de moeder V. en de vader T. van onze achterbuur (hij is de echtgenoot van onze lieve Italiaanse buurvrouw).

Bij een kopje koffie of thee spraken we over kunst, religie, vroeger en zelfs politiek. Zoals zo vaak gebeurt, vroegen ze me of ik nog schreef en ik dan maar uitleggen dat ik geen tijd meer vind om echt voor mezelf te schrijven. Ze gingen akkoord: je hebt blijkbaar minder tijd eens je op pensioen bent. Of is het de tijd die zoveel sneller gaat eens je oud wordt?

Heel boeiende mensen zijn dat! Eigenaardig dat we nu pas geregeld contact met elkaar hebben! V. is aan een nieuw schilderij bezig en ik heb beloofd zo snel mogelijk te komen kijken (maar dat zal nog niet volgende week zijn: die zit weer boordevol).

Na hun vertrek heb ik nog gewerkt aan de nieuwe Limburgse monografie van de KVLS terwijl Roger het gras afreed (hij heeft zeker voldoende beweging gekregen). En terwijl we voor het avondeten zorgden (zuurkool) heb ik de wasmachine aan de gang gezet.

Na het avondmaal, het te drogen hangen van de was, een uurtje lectuur op papier en het beantwoorden van enkele mails hebben we eindelijk een poosje samen aan die "ontsluiting" gewerkt. Het gaat traag... omdat de website (enkel te bewerken via Internet Explorer) echt niet gebruiksvriendelijk is en je constant van de website naar een of twee bestanden en terug moet springen. Op een uur tijd hebben we amper 4 objecten "ontsloten". Ik heb wel gezien dat Elie al heel veel werk heeft verricht!

Uiteindelijk heb ik nog een lange dag uit mijn vroegere dagboeken overgetypt en op aanraden van Roger gekeken naar dit.
Nu is het tijd om even de kranten door te nemen... terwijl ik naar dit luister (van "onze" Zeger).

O ja, onze appel- en kweepeerboom staan volop in bloei. Hopelijk geven ze ons opnieuw fruit dit jaar (vorig jaar hebben we geen enkele appel, pruim, noot of kweepeer gekregen)!