Puthof

Of ik tijd had voor een wandeling, vroeg Roger me deze middag. Voor een niet te lange wandeling wel, vermits ik niet moest koken vandaag. Ik had gisteren immers vissoep voor twee dagen klaargemaakt.

We reden naar Borgloon waar we onlangs in de verte een nieuw appartementsgebouw dachten te zien. Deze keer liepen we er naartoe... en het bleek het nieuwe woon-zorgcentrum Puthof te zijn. Een heel groot gebouwencomplex... waar alles opvallend doods was. Zouden de bewoners nog niet buiten mogen?

Het werd geen te lange wandeling... maar ik merkte wel dat, vertaalwerk of niet, we elke dag even moeten stappen. Wat doen mijn gewrichten immers pijn als ik één dag te weinig beweging heb gehad!

Mijn ontspanning op vertaaldagen

Zelfs op drukke vertaaldagen probeer ik minstens om de 2 uur even te ontspannen en minstens 15 minuten van mijn pc weg te gaan. 

Meestal om snel iets in het huishouden te doen (nee, niet echt schoonmaken en de keuken zal nog een poosje moeten wachten), in deze periode al eens om naar Nany te bellen, en deze dag ook enkele keren om met Roger over euthanasie te praten, ten gevolge van de keuze van Guy. 

Mails en andere berichten beantwoorden probeer ik te vermijden op drukke vertaaldagen (hoewel je dat soms echt niet kunt), want mijn vingers en polsen worden dan al voldoende belast en ik wil niet ook nog last krijgen van die pezen!

Deze avond wilde ik weer even pauzeren en deze keer bleef ik hier aan mijn pc zitten en keek naar dit van de "Universiteit van Vlaanderen".  Over wat ons taalgebruik over ons zegt. Hoewel een beetje oppervlakkig vond ik het boeiend!

Vaarwel Guy Missotten!

Bij het opstaan vond ik eindelijk nog eens een vertaalopdracht, en een grote! Ik was zo blij als iets, want tijdens en na de lockdown is het op dat gebied bijzonder rustig geweest.

Eigenlijk stond in mijn agenda "keuken" (en dat is echt nodig) maar die taak verplaatste ik naar een latere datum, om meteen aan de vertaling te kunnen beginnen.

Toch ging ik eerst nog even een kijkje nemen op de blog van Guy Missotten... om vast te stellen dat hij er zijn eigen overlijden aankondigt! 

Ik was er niet goed van... en mijn hoofd bij de vertaling houden was niet gemakkelijk! 

Vaarwel Guy! 

Nany was zo stil vandaag

Uitgebreide wekelijkse boodschappen vandaag. 

Het valt me op dat de fysieke afstand in winkels steeds minder wordt in acht gehouden... maar dat (gelukkig) steeds meer mensen een mondkapje dragen.

We wilden mosselen kopen (en Roger zou die klaargemaakt hebben deze avond) maar blijkbaar wilde iedereen die zeevruchten eten: in de drie winkels die we bezochten, vonden we geen enkele mossel meer. Uiteindelijk aten we, na groentesoep, spek met appel- en rabarbermoes.

Nadat ik thuis onze koopwaren had opgeborgen, belde ik naar Nany. Die eigenaardig genoeg heel weinig te vertellen had. Ze had vandaag bezoek gekregen van zus Bie maar daar sprak ze amper over, ze verwachtte binnen een paar dagen een vriendin maar daar wist ze ook niet veel over te zeggen. Eigenaardig was het, voor haar doen, hoe snel ze zei: 'Dan ga ik je maar laten hé. Tot een volgende keer!'

Uiteraard is Nany al heel oud en ik heb vaak de neiging dat te vergeten (omdat ze er zelf alles aan doet om het je te doen vergeten natuurlijk). Dus me nog niet te veel zorgen maken? 

Naar het ziekenhuis

Nee, er is niets gebeurd, Roger moest alleen op controle bij de cardioloog. 

In een ziekenhuis in Sint-Truiden. En daar merkte je goed dat het virus nog niet is geweken, in tegenstelling tot wat veel cafégangers lijken te denken.
Verplichte en gecontroleerde fysieke afstand, ettelijke keren je handen ontsmetten en, voor je binnen geraakte, uitleggen waarvoor je komt. Ik werd bestempeld als "begeleider" maar toch mocht ik niet mee binnen bij de dokter. Die me daarna toch even te woord stond, en ja hoor, kindjes en vrienden, alles is nog oké met Roger. 

De cardioloog vertelde ons dat al zijn patiënten "covid-kilo's" hadden bij gekweekt en dat Roger de eerste was die zelfs lichtjes vermagerd was tijdens die lockdown (daar heb ik een uitleg voor waarover  ik het later eens zal proberen te hebben).

Daarna reden we naar huis na een paar boodschappen (ik had een ingeving gekregen voor ons avondeten en daarvoor had ik gehakt nodig).

In het naar huis rijden zat ik te denken. Stel je voor dat cafégangers gelijk hebben, dat ze ons van alles wijsmaken en dat er helemaal geen virus is. Of dat het virus veel minder gevaarlijk is dan men ons vertelt. Uiteraard dacht ik terug aan de complottheorie van Crèvecoeur (die ik niet geloof, anonieme correspondent: onnodig daar weer een discussie over te beginnen😉 - als ik al aan een complottheorie denk, is dat enkel fantasie die ik niet meer in een verhaal kan gieten wegens niet meer publiceren) maar ook aan een interview dat Roger me gisteren liet bekijken. Ik zoek even of ik dat terugvind... 

Hier is het: "De duistere praktijken van de farmaceutische industrie". Ik vond het een heel interessant interview, waarin ik eindelijk ook in het Nederlands hoorde over het bedrog van dat artikel in The Lancet, over de duurte van het geneesmiddel dat uiteindelijk zal aangeraden worden tegen covid-19, over bijwerkingen van vaccins en medicijnen in het algemeen (en dat die bijwerkingen de derde doodsoorzaak zijn in westerse landen) en zelfs over de inefficiëntie van veel medicijnen. 

Thuisgekomen begon ik vandaag meteen te koken. Weet je waarvoor ik dat gehakt nodig had? Ik maakte een gratin met spitskool, gehakt, zoete patat en geraspte kaas. Die smaken bleken wondergoed bij elkaar te passen (soms zijn mijn ingevingen verrijkend: ik lustte vroeger geen zoete aardappelen!).

Deze avond, nadat ik enkele mails had beantwoord, liet Roger me weer naar een interview luisteren. Deze keer met de filosofe Marli Huijer. 

Weer heel interessant (en jawel, weer over "het" virus, je kunt het hier volgen). 

Wat wel eigenaardig is: ik hoor in haar betoog heel veel parallellen met wat Crèvecoeur beweert. Alleen spreekt Huijer niet over een complot, wat Crèvecoeur wel heel expliciet doet. 

Over speelgoed van onze kinderen

Eigenaardig toeval weer!

Roger vertelde me vandaag dat hij op de kamer van Zeger (je weet wel, na die "overstroming") nog veel Lego, Jommekes en ander interessant speelgoed had gevonden in een van de kasten die ik nooit opendoe.

Ik mailde naar Zeger en vroeg hem of ik de kindjes met die spullen mocht laten spelen en de Jommekes  mocht laten lezen. Dat mocht, antwoordde Zeger, zolang we niet raakten aan sommige kleine details op die kamer die hij heel belangrijk vindt (uit nostalgie?).

En dan, deze avond laat, een telefoontje van Hendrik. Of we bepaald speelgoed nog hebben liggen. Zoals Fishertechnic. Misschien, ik weet het niet, ik weet niet waar te zoeken in dit grote huis.

We hebben nooit speelgoed weggesmeten... maar waar ligt  het dan als we het niet meteen vinden op de zolder of op de vroegere kinderkamers?

Met Hendrik spraken we af dat zodra de wereld weer normaal draait, we dit huis onderste boven keren en op zoek gaan naar speelgoed.

Rustige zondag

... en dat had ik blijkbaar nodig. Ik ben niet echt asociaal maar na een drukke sociale dag heb ik toch nood aan even alleen met z'n tweeën zijn.

Een telefoontje gekregen van broertje die vandaag mama even bij zich in huis nam. Dat ze wat verward was en of ze gisteren ook tekenen van verwardheid vertoonde. 

Helemaal niet dus... maar ze zei me zelf aan telefoon dat ze zich vandaag opvallend moe voelde. 

Volgens mij door het contrast tussen gisteren en de vorige weken. Ineens moest ze veel meer indrukken verwerken, wat meer en verder lopen, meer praten (of toch meer redeneren, want we deden meer dan keuvelen gisteren) en zeker meer luisteren (want Roger en ik zeiden ook af en toe iets). 

Die vermoeidheid lijkt me dus normaal... maar wat me wel verwondert, is dat Nany ze toegeeft! Dat is helemaal niet haar stijl!

Roger en ik wandelden drie kwartier in Borgloon vandaag. Heel weinig mensen tegengekomen. Het was niet echt warm, er stond zelfs een vrij felle (maar eigenlijk aangenaam lauwe) wind en ik heb genoten van ons "uitstapje". 

En ik liep opnieuw met mijn twee wandelstokken!