Koud en Congo

Het was echt koud vandaag (en dat zal nog een aantal dagen duren als ik de weerman mag geloven). Dus, geen wandeling in de sneeuw. Maar des te meer gewerkt.

Om te beginnen voor mijn facturen gezorgd. Daarna gestreken. Ik moet echt eens leren niet zoveel was bij elkaar te laten komen. Oké, ik strijk echt alleen het allernoodzakelijkste, maar omdat dat werk mij helemaal niet ligt, durf ik het soms weken na elkaar uit te stellen. Met als gevolg dat als ik er mij uiteindelijk toch aan zet, ik uren nodig heb om de job te klaren.

Daarna een groot deel van mijn Word-documenten omgezet in PDF-documenten. Ik leerde gisteren immers dat dit de beste manier is om te garanderen dat ze binnen pakweg 50 jaar (misschien) nog leesbaar zullen zijn. Al mijn afgesloten dagboeken, droomboeken (een relaas van mijn frequente dromen), en mijn brieven zijn al omgezet. Maar er blijven nog heel veel andere bestanden over te zetten.

Even naar Nany gebeld. Ze was zaterdag naar een toneelstuk gaan kijken waarvan eerdere toeschouwers haar hadden gezegd dat het op niets trok. Zij vond het wel goed. Heeft me enkele verhaallijnen verteld (want blijkbaar bestond het stuk  uit verschillende korte verhaaltjes. En misschien was het dat waardoor de meeste vrienden van haar het niet goed vonden: echt traditioneel was het niet).

En deze avond, na het eten,  genoten van ‘Congo’. Het boek (non fictie) leest echt als een roman. Natuurlijk ben ik nog niet heel ver in dat boek van 680 bladzijden, maar er  borrelden al geregeld herinneringen op. Soms aan heel triviale dingen, maar ook dat was heel plezant.
Zo vergelijkt de auteur, David Van Reybroeck, de kaart van Congo met een ballon. In onze kamer in Matadi hing tegenover mijn bed de kaart van Congo. Op klare avonden viel ik dus in slaap terwijl ik naar die kaart keek. Een ballon heb ik er nooit in gezien als kind, wel twee profielen. Eentje van een man met een heel dunne nek, open mond en prominente neus, en eentje van een behaagzieke vrouw met een vooruitstekend kapsel. Ik herinnerde me dat ik dikwijls in slaap viel terwijl ik probeerde, door mijn gezichtspunt te veranderen, van het ene profiel naar het andere over te stappen. Heel oude herinneringen!

Cursus digitaliseren en de eerste sneeuw

Roger en ik hadden ons ingeschreven voor een cursus ‘Digitaliseren en digitaal archiveren voor heemkundigen’ die deze avond door Heemkunde Vlaanderen vzw werd ingericht in Tessenderlo.

Kort na de middag begon het hier te sneeuwen. Tegen dat we moesten vertrekken, lag er al een laagje van enkele centimeters, ook op straat. Er was duidelijk nog niet gestrooid en ik vroeg me af of we niet beter thuis zouden blijven. Maar Roger wilde het riskeren, hoewel op de radio werd gewaarschuwd voor mogelijke gladde wegen.

Tijdens de hele rit naar Tessenderlo heb ik dus met angst in de auto gezeten (ik ben vaak heel bang in de auto, een van de redenen waarom ik destijds, toen dat zo maar kon, niet mijn rijbewijs ben gaan halen – hoewel ik wel degelijk rijlessen had gekregen).

De cursus, gegeven door Francis Vlieghe,  was heel interessant, zeer duidelijk gestructureerd, goed gestoffeerd met interessante voorbeelden, en duurde niet te lang. Ik heb op korte tijd vrij veel bijgeleerd dat ik ook voor andere zaken dan heemkunde kan gebruiken. Ik was dus wel blij dat Roger toch had willen gaan.

En in het terugkomen voelde ik me veel geruster. Hoewel de radio nog steeds waarschuwde voor gladde wegen bleek er overal gestrooid te zijn, zelfs in onze straat.

O ja, gisteren zagen we weer een grote bonte specht op de stam van de moerbeiboom. De winter, het seizoen waar ik het minst van hou, lijkt aangebroken!

Feest

Hendrik verjaart in oktober, Elvira en ik in november, Zeger in december en Roger in januari. Sinds de ‘kindjes’ volwassen zijn, geef ik geen verjaardagsfeestje meer voor hun vrienden: daar zorgen ze nu wel zelf voor. Maar ergens in november probeer ik toch elk jaar een weekend vrij te houden om onze verjaardagen te vieren.  De vorige jaren werd Roger zijn ‘ jaartje ouder worden’ die dag niet bedacht, want dat gaf me de kans om in januari, na de nieuwjaardrukte, nog eens iedereen te verzamelen. Dit jaar heb ik gezegd dat we ‘deden alsof Roger ook verjaarde’, want in januari hebben we wel wat anders te vieren!

Dit jaar vierden we gisteren ‘onze verjaardagen’. Hendrik kwam met de trein in Tongeren aan rond 17 uur. Ik ging hem niet mee afhalen, want toen was ik al een uurtje druk aan het koken.

Terwijl we op de andere kinderen wachtten, hebben we gezellig bijgepraat. Anneke (ja, ja, ze hoort weer bij ons!) kon Hendrik niet vergezellen, want ze moest werken.

Rond kwart voor acht kwamen Zeger, Elvira en Geert aan . Zeger had immers gewerkt tot 18:30 uur.

Dat jaarlijks feestje gaat niet gepaard met toeters of bellen. Het komt er gewoon op neer dat we samen gezellig aperitieven, lekker eten en drinken, bijpraten, kortom het gaat gewoon om het samenzijn.

 (Foto’s Roger)

Roger en Zeger, allebei  bezig met fotografie, vergeleken hun toestellen, en soms werd er echt over en weer geflitst.
En uiteraard werden er weer veel herinneringen opgehaald aan de tijd toen onze ‘volwassenen’ nog ‘kindjes’ waren, aan ons huis in Antwerpen. Zeger is een model van het huis aan het renderen, heb ik gehoord. Waar je virtueel zou in kunnen rondlopen. Volgens Hendrik wordt het heel realistisch. Ik ben  benieuwd!

Roger zocht na het eten nog naar een audio-opname die we van Zeger hebben gemaakt op zijn 3 jaar. Hij vond die niet terug op zijn pc. Hendrik, Elvira en Zeger hebben helpen zoeken, vonden wel andere ‘kindjes’-opnames die ons deden schateren, maar niet diegene die we eigenlijk zochten.

Iets over 1 uur deze nacht, zijn Geert, Elvira en Zeger weer richting Leuven vertrokken (Zeger moest vandaag werken). Ik heb echt genoten van de avond en ik hoop jullie ook, ‘kindjes’!

Hendrik bleef hier slapen, en uiteraard wilde die nog even ‘filosoferen’ bij een laatste drankje en wat muziek.

Deze ochtend zijn we vrij laat opgestaan. Na de brunch wilde ik even een bezoekje brengen aan de tentoonstelling in de mooi gerestaureerde hoeve van Gerda Steegmans. We waren daar onlangs uitgenodigd op de vernissage, maar die dag had ik te veel werk. En voor of na ons bezoekje zouden we even wandelen, stelde ik voor. Helaas, om te wandelen bleef er geen tijd over. Het was trouwens vreselijk koud!

Ons bezoek heeft vrij lang geduurd: we kregen deskundige uitleg bij alle kunstwerken die geëxposeerd waren, resultaten van het verblijf van Gerda en 10 andere landgenoten in China. En we mochten ook een filmpje bekijken over dat verblijf.

Enkele kunstwerken spraken me heel fel aan, onder andere eentje van Gerda dat bij mij een herinnering teweegbracht aan bepaalde nachtmerries van kleine Hendrik: ‘alle mama’s veranderen met de tijd in een boom’. Hijzelf vond datzelfde werk maar niets: misschien om dezelfde reden?

Na nog een lekker avondmaal (maar deze keer bereid door de microgolfoven: ik wist immers op voorhand dat ik deze avond niet heel veel tijd zou hebben), hebben we Hendrik naar het station in Tongeren gebracht.

Toen we weer thuis kwamen, heb ik even ‘Congo’ van David Van Reybrouck ingekeken (Boek gekregen van Elvira en Geert). Heel eigenaardig toeval weer. Onlangs, toen we naar een vergadering van de KVLS  reden, gaf Boudewijn Knevels mij een krantenknipsel: een interview met die David over dat boek. Nadat ik dat gelezen had, bedacht ik dat ik het boek misschien eens moest gaan halen in de bibliotheek. En nu krijg ik het van ons meisje en Geert. Ik heb alleen nog maar de inleiding gelezen, maar die vond ik prachtig geschreven! Dus, dat belooft!

Ik had pas Mary-Anne van Daphne du Maurier uitgelezen en vroeg me eergisteren af welk boek ik nu ging beginnen lezen tijdens mijn dagelijks ‘op papier’-leesuurtje, vlak na het eten, in een relax terwijl een stukje bittere chocola op mijn tong smelt. Met deze pil van een boek heb ik weer leesvoer voor enkele maanden.

Sint-Truiden, verdwenen museum en oude fruitsoorten

Vandaag wilde Roger nog eens naar het landbouwmuseum in Sint-Truiden. Het heette in feite  ‘Hoevemuseum’. We hadden het terloops bezocht twee jaar en half geleden, en toen had hij amper drie foto’s gemaakt (we dachten immers dat we er wel heel gauw opnieuw zouden komen).

 

(Foto’s Roger, van maart  2008)

Voor mij was dat oké. Een wandeling, ook in een stad, blijft een wandeling (hoewel ik toch liever op de buiten ben). Hij zou dus zijn dagelijkse beweging hebben. En die hadden we inderdaad! Sint-Truiden vind ik een aangename stad, vrij levendig en toch niet te druk. Maar het parkeerprobleem wordt telkens erger: we moesten onze auto nogal ver van dat museum achterlaten.

Toen we eindelijk aankwamen aan het museum, bleek dat opgedoekt te zijn. Het had plaatsgemaakt voor 'het ‘Huis van Sinterklaas’.

We liepen daarna nog even naar het Toerismebureau en daar bevestigden ze ons dat het museum niet meer bestond. Echt jammer!

Maar waarom wordt de opening van een museum in alle kranten aangekondigd en de sluiting ervan niet?  Althans, ik had er nergens over gelezen!

In het terugstappen naar de auto kwamen we een kruidenierswinkel tegen die oude fruitsoorten verkoopt: kweeperen, ‘court-pendu’-appelen, grijze renetten, mispels, enzovoort.   

 

 

 

 (Foto’s Roger)

En wij hebben een overvolle kist kweeperen moeten wegsmijten! We hebben er zoveel mogelijk uitgedeeld, maar dan bleven er nog zoveel over van onze oogst. En zelf kweepeergelei maken zat er dit jaar niet in: we hebben nog héél veel bokalen van vorige jaren. Ik ben immers geen zoetebek. Ik gebruik die gelei alleen in mijn yoghurt  ‘s ochtends.

Verjaardag

Vandaag wordt Elvira 31 jaar. Proficiat, meisje!

Vergaderingen, talen en winter

Uiteraard is de vergadering doorgegaan deze avond. Gelukkig begon het pas echt te winteren in het terugkomen (in Borgloon zagen we de eerste strooiwagens, en auto’s bedekt met een laagje sneeuw).

We hebben geprobeerd om tijdens de redactievergadering bij ons onderwerp te blijven, maar af en toe lukte ons dat niet. Nederlands is dan ook zulke moeilijke taal. Ik begrijp bijvoorbeeld niet altijd waarom twee woorden soms aan elkaar en soms los van elkaar geschreven worden (bijvoorbeeld ‘van op’ versus ‘vanop’). Raymond probeerde het me uit te leggen, maar doordat ik in het Frans ben opgevoed, moet men bij mij niet afkomen met ‘Je voelt toch dat enzovoort’. Ik wil duidelijke regels. Nu, ik wist al langer dat die er niet echt zijn in het Nederlands, wat de taal dan ook zo moeilijk maakt om aan anderstaligen aan te leren.

Is het daarom dat veel Franstaligen hun taal zo superieur vinden? In hun taal zijn de regels wel heel duidelijk. Met de nodige uitzonderingen, oké, maar als je een beetje logisch kunt denken, valt het aanleren ervan heel goed mee.

Over dat superioriteitsgevoel van Franstaligen las ik vandaag trouwens een heel interessant stukje (en trouwens, heel die blog, die Roger me pas heeft leren kennen,  vond ik boeiend).

Uiteraard hebben Roger en ik, nog voor Boudewijn mij kwam afhalen (en niet ‘uithalen’, lieve Limburgers), onze dagelijkse wandeling gemaakt. Het werd maar een korte uitstap, in Borgloon. Het was immers berenkoud en de lucht was dreigend bewolkt. Na onze wandeling van een goed halfuurtje begon het trouwens te regenen.

Borgloon is een prachtig stadje. Maar wat rijden de auto’s daar snel in de toch vrij smalle straten!  Ze geven je bijna de kans niet om over te steken!

Vergaderingen

Soms zijn ze nodig, maar vaak kunnen ze tegenwoordig vervangen worden door allerlei communicatiemiddelen.

Deze avond ging Roger naar een bestuursvergadering van Heemkunde Groot Heers. Die begon om 19 uur en nu, om 23 uur is hij nog steeds niet terug. Ik weet dat die vergaderingen vaak uitlopen. Niet omdat er zoveel stof is om over te vergaderen, maar omdat er nogal eens wordt afgeweken van de agendapunten.

Morgen avond moet ik dan weer naar een redactievergadering van de KVLS. Elk redactielid heeft op voorhand de drukproeven van het volgend nummer van Oostland nagelezen, zijn correcties aangebracht en per e-mail doorgestuurd naar onze voorzitster. Behalve enkele twijfelgevallen (bijvoorbeeld zinswendingen die volgens mij niet correct zijn, maar die punten kunnen ook via e-mail, of zelfs telefonisch, besproken worden) vraag ik me telkens af waarom we daarover nog moeten vergaderen? Oké, samenkomen is op zich wel gezellig, maar daar gaat het op zulke bijeenkomst niet echt om.

Deze avond kreeg ik een mail van Boudewijn Knevels, die mij normaal gezien morgen zou komen afhalen voor de vergadering in Heusden. En hij uitte dezelfde bedenkingen. Heusden is niet bij de deur, en er worden winterse buien voorspeld voor morgen avond.

De mail was gericht aan alle leden van de redactieraad. Benieuwd wat het antwoord van onze voorzitster zal zijn.

Ten slotte vergaderen Jan Gerits en ik ook nooit voor de Limburgse monografieën. Alles gebeurt per e-mail of per telefoon.