Angeltjes, weer een blog die verdwijnt!

Ik ging geregeld naar Angeltjes, en, hoewel ik niet altijd akkoord ging met hen,  vond ik volgend bericht deze avond triest. Waarom dat einde?

“Sommige vrienden waren al langer op de hoogte dat ik de blog Angeltjes wenste stop te zetten om diverse redenen.  Ik wil zeker niet de aanleiding vormen van een tweedeling en mijn scherpe pen veroorzaakt te vaak ongewenste kwetsuren.

Maandag 5 september zal Angeltjes verdwenen zijn van Seniorennet en van internet. Met mijn dank aan de vele betuigingen van steun en waardering in de loop van ons bestaan.  Het is nu tijd voor anderen en beteren.

Mijn levensideaal : de Republiek Vlaanderen die een open en democratische maatschappij herbergt, vrij van godsdienstfanatici die de staat willen ombuigen, blijft ongewijzigd overeind, net als mijn steun voor de leiding van de enige Vlaams-nationalistische partij, Vlaams Belang.

Het ga u allen goed.

Ray”

Hierbij een link, maar ik weet natuurlijk niet hoe lang die nog zal werken: http://blog.seniorennet.be/angeltjes/

Misverstanden, geheugen en egocentrisme

Hoe vaak heb ik al te maken gehad met misverstanden! En meestal ligt dat volgens mij aan het feit dat mensen niet echt naar elkaar luisteren. Of aan een slecht geheugen?

Onlangs legde iemand mij aan telefoon in het lang en het breed uit hoe we naar een bepaalde kerk moesten rijden voor een herdenkingsdienst waar binnenkort zoveel mogelijk familieleden worden verwacht. Ik bedacht dat onze GPS ons wel ter plaatse zou brengen en vroeg: ‘Geef me toch maar vooral de naam van de straat waar we naartoe moeten!’. Er volgde weer een hele uitleg, maar ik had de indruk dat die niets te maken had met de straatnaam waar ik naar vroeg. Later heb ik gezocht op Google Maps en inderdaad, er werden toen straatnamen genoemd die pasten bij de route die eerder in het breed en het lang werd uitgelegd.

In een volgend telefoongesprek zei ik dat ik dacht dat we het allebei over iets anders hadden. En die persoon werd zowaar even boos: ‘Nee, nee, ik heb je uitgelegd hoe Elvira en Geert naar die kerk moeten rijden’.
Inderdaad, dat was uitgelegd, in het lang en in het breed. Maar op mijn vraag naar de naam van de straat van de eindelijke bestemming had ik geen antwoord gekregen!

Zulke zaken maak ik wel vaker mee. Ik heb (al heel lang) de indruk dat mensen niet naar elkaar luisteren (oké, er zijn uitzonderingen, en ik probeer bewust daarbij te horen).  Ik heb bijvoorbeeld al enkele keren meegemaakt dat ik aan iemand – zelfs aan heel goede vrienden - iets vertelde en dat ik enkele weken later, als ik daar weer een allusie op maakte, moest vaststellen dat die persoon niets onthouden had van mijn verhaal (met als gevolg dat ik weinig zin heb nog veel te spreken natuurlijk: als toch niemand “luistert”)! 

Ligt dat probleem aan egocentrisme of aan een slecht geheugen? Ik denk dat het soort geheugen hier geen invloed heeft. Zelf heb ik een geheugen als een zeef, maar als iemand mij spreekt over persoonlijke problemen of herinneringen, zullen mijn grijze cellen toch snel de verbinding maken met zaken die me eerder werden verteld door diezelfde persoon.

Hoewel… Misschien werkt het geheugen van sommige mensen zo dat het  helemaal abstractie maakt van wat ze “triviale gegevens” vinden om alleen “belangrijke gegevens” op te slaan?

En dan moet ik daaruit concluderen dat de enkele zaken die ik héél af en toe in een gesprek vertel voor die mensen weinig belangrijk zijn!

Sprookjes van Andersen

Gisteren bracht ik iets naar wat wij de bibliotheek noemen, de kamer waar Roger druk aan het werken is om ze te voorzien van plafondhoge boekenrekken, en ik graaide in een van de dozen vol boeken die daar wachten om in de rekken te worden gerangschikt.

Eigenaardig: het boek dat ik vastgreep was een Franse vertaling van de sprookjes van Andersen. Eigenaardig omdat ik onlangs, ik denk aan Elvira en Geert, het echte verhaal vertelde van de kleine zeemeermin. En dat echte verhaal stemt je minder optimistisch dan wat Walt Disney ervan gemaakt heeft (al vond ik die tekenfilm echt te genieten). Ik herinnerde me dat ik als kind in Congo het echte verhaal had gelezen (ook in het Frans natuurlijk) maar met veel mooiere afbeeldingen dan wat in dit boek staat. De tekst echter lijkt me dezelfde en toen ik deze avond tijdens mijn leesuurtje in de “zetel” met een stukje bittere chocola die op mijn tong smolt, onder andere dat verhaal herlas, voelde ik me ineens weer een kind!

Maar… Wat ik niet zag als kind, is me nu opgevallen: Andersen had echt zin voor humor.

Foto’s van Berlingen

Korte wandeling in Berlingen vandaag. Eerst langs de “Oude Molen'” (en dat is een andere molen dan degene die we onlangs tijdens een wandeling hadden ontdekt). Deze lijkt nog bewoond.

 Foto Roger

Roger maakte vrij veel foto’s, ik publiceer er enkele hieronder:

 Foto’s Roger

En daarna langs een straatje dat we nog nooit hadden gevolgd. Vlak nadat de straat overging in een wandelpad (dat we niet verder hebben bewandeld: de lucht begon te betrekken en, aangezien het al de hele middag drukkend warm was geweest, waren we bang voor onweer) zagen we een bouwvallig huis dat leek als kippenren dienst te doen.

 Foto’s Roger

Uiteindelijk heeft het vandaag toch niet geregend noch geonweerd. Dat wordt ons wel beloofd voor zondag!

Familie, Beringen en Helshoven

Vandaag brachten we eindelijk de tekst van de volgende Limburgse monografie naar de drukker in Paal (Beringen). Eigenlijk moest dat nummer al verschenen zijn, en het eigenaardige is dat de tekst al lang geleden klaar was. Het zijn de foto’s die op zich lieten wachten.

Daarvoor had ik even met Elvira gebeld. Elena was voor de eerste keer alleen bij de onthaalmoeder gebleven en heeft dat “goed gedaan”: een beetje gespeeld, een beetje geslapen, een beetje (met de nadruk op “een beetje”) gegeten, en heel aandachtig rondgekeken. Ik krijg steeds meer de indruk dat ze een kleine eetster zal worden, net zoals zoveel mensen in mijn familie van vaders kant. Heb ik trouwens al gezegd dat ze me soms aan mijn zus Bie doet denken toen die nog een baby was?

Nadat we de tekst van de monografie hadden afgeleverd, stelde ik aan Roger voor even langs zijn broer te gaan. Hij en zijn vrouw wonen immers in een deelgemeente van Beringen. Maar ze gaven niet thuis, wat ik in feite normaal vond met het heel zachte en mooie weer dat we vandaag kregen.

Dus deden we maar meteen onze boodschappen, en kochten onder andere mosselen voor deze avond. Roger heeft die klaargemaakt (als we mosselen eten, is hij de kok: ik heb opgemerkt dat ik, na zelf mosselen te hebben bereid, er niet meer kan van eten) en ze waren lekker… Maar niet zoals de vorige keer. Vandaag hadden we ze in de Lidl gekocht, maar meestal kopen we ze in de Aldi: de mosselen uit die laatste winkel blijken toch van betere kwaliteit.

Vlak voor het avondeten gingen we nog een goed uur wandelen. In de buurt van de kapel van Helshoven. We hebben een poosje geploeterd in een beemd, in de vallei van de Herk. We zochten de Geitenbron, maar hebben ze niet gevonden (hebben wel een opgedroogde en afgeschermde poel gezien, en vroegen ons af of dat die bron was).

Het was daar wel enorm rustig en het geurde heerlijk naar hooi!

Swissroombox

Een vriend stuurde me een filmpje ‘pour les pigeons voyageurs’. Over de Swissroombox. Ik vond het concept zo leuk dat ik het doorstuurde naar Roger. Die mij zei: ‘Je zou dat zo kopen!’.
Waarop ik dan weer zocht naar de webpagina van die Swissroombox… en merkte dat we daar alleen konden van dromen. Veel te duur! En er ontbreekt toch iets belangrijks aan (of wordt dat niet getoond?): namelijk een toilet. Dat is soms het grootste probleem bij het reizen.

Grootmoeder versus onthaalmoeder

Vandaag gingen Roger en ik nog eens babysitten. Elena heeft veel gespeeld, veel gekraaid, met de handjes gezwaaid (dat doet ze tegenwoordig vaak), gelachen, maar kreeg ook om een voor ons onbekende reden geregeld hevige huilbuien. Krampen? Last van groeiende tandjes? Het is zo zielig als je niet weet wat zo’n baby mankeert. Het huilen duurde nooit heel lang, dus erg kan het niet geweest zijn, maar toch…

Omdat Elvira van 16:30 uur tot 20:30 uur in de school moest zijn, heb ik voor het eten gezorgd (in feite alleen sla en tomaten klaargemaakt en aardappelen geschild – Geert zou het vlees bakken). Toen Zeger aankwam, was het eerste wat hij vroeg, na een kusje, of ik echt zelf voor de aardappelen zou zorgen. Hij vindt immers dat ik die niet voldoende laat garen. Ik beloofde hem dat ik ze pas zou op het vuur zetten op het moment dat ik wist dat Elvira zelf een klein half uurtje later zou kunnen oordelen of ze gaar waren. En dat is me gelukt… Maar ikzelf vond de aardappelen iets te bloemig!

Zeger is bezig ons vroeger Antwerps huis te renderen. Hij toonde ons het begin van zijn werk, en het is echt indrukwekkend. Daarna hield hij zich een poosje bezig met zijn nichtje. Ach, Hendrik en Anneke, waarom wonen jullie zo ver van ons? En zeg weer niet dat jullie de enigen zijn die trouw bleven aan Antwerpen hé! Vandaag hebben Hendrik en wij wel even met elkaar gebeld terwijl wij bij Elena waren, en dat was leuk… Maar toch, het zou fijn zijn als jullie er soms bij konden zijn.

Elvira kwam thuis, prikte enkele keren in de aardappelen en toen ze besliste dat ze voldoende gaar waren, gingen we aan tafel. En ik heb echt genoten van het eten (ondanks de wat bloemige aardappelen) en van de wijn die Geert ons serveerde.  Ondertussen speelde Elena voort, als ze weer niet een van haar mysterieuze huilbuien kreeg.

Elvira vertelde me dat ze gisteren met Elena voor de eerste keer naar de onthaalmoeder was gegaan en daar een paar uurtjes samen met haar dochtertje  had doorgebracht. Binnenkort gaat Elena immers een paar dagen per week naar die vrouw.

En allebei bewonderden we die onthaalmoeder. Wij vinden het al zo druk om voor een (in mijn geval destijds voor drie) baby’s te zorgen: zij heeft er geregeld 7 bij zich. Elvira heeft wel een werkvrouw, maar vindt zelf niet de tijd om tussen twee bezoeken van die werkvrouw nog eens het huis schoon te maken. Ikzelf had geen werkvrouw, en kreeg met moeite ons groot huis in Antwerpen elke week een beetje schoon. Wel, die onthaalmoeder maakt haar huis elke dag schoon. Ik heb vandaag met veel liefde en plezier enkele uren met Elena gespeeld, haar getroost, haar eten gegeven, haar verschoond, haar in bed gestopt en zitten luisteren of ze niet wakker werd. Zulke onthaalmoeder moet elke dag hetzelfde doen voor een vijftal à zevental kinderen. En volgens Elvira – daar twijfel ik trouwens niet aan – doet ze dat met evenveel liefde en plezier!
En daarbij heeft  ze nog een hele administratie te beredderen!

Als ik alle activiteiten van zulke onthaalmoeder optel, denk ik dat ze aan een werkdag van minstens 12 uur komt. Voor niet eens zo’n hoge bezoldiging.  En  dat alles goed wetende dat ze die kindjes aan wie ze zich toch wel hecht, geloof ik, helemaal moet afstaan eens ze naar school gaan!

Chapeau!