Buiten, in de schaduw, haalden we vandaag even de 39°C en binnen, in de keuken, 30°C. Nauwelijks verdraaglijk. Ik ben eerlijk gezegd blij dat het vanaf overmorgen weer zal afkoelen.
Ik weet dat we eigenlijk niet mogen klagen, dat het bij onze drie kinderen binnen nog heter is. Ik weet ook nog goed dat we in 1976, in ons eerste flatje in Antwerpen, weken aan één stuk meer dan 30°C haalden. Ik herinner me hoe warm die lente en zomer waren in de ziekenhuiskamer van mijn vader, die in september van datzelfde jaar, net toen het weer wat frisser was geworden, overleed.
Ik herinner me ook heel goed de warme maand juli van 1994, die we hier doorbrachten (we woonden toen nog in Antwerpen en dit huis was ons “buitenverblijf”, dat Roger aan het opknappen was). Ik werkte die hele maand aan een vertaling, met binnentemperaturen van rond de 30°C en buiten zelfs enkele uitschieters tot 38°C. Ik weet nog hoe het zweet vaak van ons afdroop, hoe moe we soms waren, maar we kregen het huishoudelijke en andere werk toch nog gedaan.
Nu doen we bijna niets meer (behalve dat ik ’s avonds nog een paar kopjes, borden en glazen afwas en Roger de flesjes water in de koelkast aanvult). Koken doe ik niet en al het andere werk blijft liggen - werk dat we volgende week zullen moeten inhalen.
Het is overduidelijk: we verdragen de hitte veel minder goed dan vroeger. We zijn oud geworden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten