Vertaling, Vechmaal, lectuur en Dropbox

Vandaag weer een boeiende vertaling (waar ik jammer genoeg niets mag over schrijven). Daarom zouden we slechts een korte wandeling maken in het mooie Vechmaal.

 Foto Roger

De wind maakte het echter zo koud dat het een super korte wandeling werd: amper iets langer dan een half uur! Onder weg zagen we in een wei een eigenaardige “contraptie” (het woord leen ik van de “kindjes”) waar we ons van afvroegen waarvoor die dient:

 Foto Roger

Is dat een schurkmachine? Of een toestel dat de koeien en stieren “wast en schrobt”?

Wat verder ontmoetten we in een verlaten boomgaard sterappeltjes aan een boom. Tegen de grijze lucht leek het wel op een Kerstversiering!

 Foto Roger

Jammer dat we niet aan de vruchten geraakten! Hoewel, we hebben hier zoveel eigen ijzerappelen liggen (de vogels komen er zelfs op af) dat we ze zeker niet zullen op krijgen. En niemand wil er van hebben: in een fruitstreek heeft iedereen immers voldoende fruit!

Thuis, na het avondeten en nog een stukje vertaling, heb ik “Extension du domaine de la lutte” van Houellebecq eindelijk uitgelezen. Ik heb er gemengde gevoelens bij.

En daarna heb ik nog eens gekeken naar Dropbox, dat onze vrienden van zaterdag ons hadden aanbevolen, en doorgemaild. Het lijkt op Google documents, maar misschien is het nog beter? Ik moet het nog even beter onderzoeken.

Fallais

We waren er in maart van dit jaar geweest, nadat we een aantal andere dorpen in de buurt hadden bezocht (veel te veel achter elkaar op één dag voor mijn doen). Maar Fallais herinnerde ik me heel goed en ik wilde nog eens daar rondwandelen. We vertrokken onder een mooie zon en reden dus richting Borgworm. Naarmate we meer zuidwaarts reden, begon de lucht te betrekken en toen we ons doel bereikt hadden, regende het. Even was het zelfs een stortregen. Met mijn verkoudheid had ik helemaal geen zin om daarin rond te lopen. Het werd dus een weerzien vanuit de auto. En… Deze keer ontdekten we iets dat we vorige keer niet hadden gezien (dankzij mijn smartphone vonden we het): het middeleeuwse kasteel. Indrukwekkend! Ik heb even gezocht op Google: het zou van de 13de eeuw zijn.

 Foto’s Roger

In het naar huis rijden, hoorden we op de radio over de nieuwe regering. Eigenaardig genoeg lijkt Caroline Gennez geen postje te hebben gekregen? Zij was het toch die Di Rupo had ingefluisterd dat hij van de NVA moest zien af te geraken?

Man over woord

De vrienden die we gisteren op bezoek hadden, kijken wel geregeld tv en spraken ons over dat programma op Canvas, dat mij, denk ik, wel zou interesseren. Maar ja, in m’n eentje voor de tv gaan zitten in een kamer die voor het ogenblik volledig overhoop ligt (omdat Roger daar bezig is aan onze boekenrekken) zegt me niet veel. Met Roger als gezelschap zou ik het kijken wel overwegen, maar hij heeft beslist dat ongeveer alles van de VRT voor hem (voorlopig?) taboe is.

Dus zocht ik even op Google. En ja, het lijkt wel boeiend! Hopelijk wordt het programma eens herhaald als onze “bibliotheek” klaar is.
Ik vond op de website van Canvas ook een “dialecten app” dat je kunt downloaden op de Smartphone: “Met de dialectenapp van Man over woord tover je je smartphone om tot een survivalkit en kun je jouw dialect vereeuwigen. Download de app gratis via de App Store of de Android Market (…)”.

Je dialect vereeuwigen vind ik wel een goed idee, nu het eigenlijk aan het verdwijnen is. Maar het dialectgebruik nog promoten, vind ik helemaal uit den boze! En toch is dat wat ik een beetje verder lees:

“Behalve een dialectendatabank is het ook een echte survivalapp. Alle zinnen zijn immers opgedeeld per stad en per categorie. Zo vind je makkelijk die ene zin die je maar niet uitgesproken krijgt. Vanaf nu kun je je perfect verstaanbaar maken in elke uithoek van Vlaanderen, of je nu een verdwaalde Limburger in Antwerpen bent of een Brusselaar op bezoek in de Westhoek. Een pintje bestellen of een lokale schone het hof maken: deze app doet dat gewoon voor jou… en dat gratis en voor niets”.

Alsof  je dat allemaal in deze tijd nog in het dialect moet doen! Nu, voor wie het wil downloaden, besef dat Franstaligen jouw taal nog meer een “langue locale” zullen vinden als je weer dialect gaat spreken!

Prettig bezoek op een regenachtige zaterdag

Toen we deze ochtend opstonden, regende het. ‘Daar gaat onze wandeling straks met onze vrienden uit Ronse’, dachten we. Maar we vergisten ons. Tegen dat ze aankwamen, had het opgehouden te regenen.

Ik had het naar gewoonte heel eenvoudig gehouden: een aperitiefje terwijl de soep opwarmde, en een simpel etentje. Maar we hebben wel heel gezellig bijgepraat. Onder andere herinneringen opgehaald aan de tijd dat we allemaal nog in Antwerpen woonden (en noch zij, noch ik – van Roger ben ik er niet zeker van – zouden graag opnieuw daar wonen), herinneringen opgehaald aan onze kinderen die destijds met elkaar speelden (Hendrik en hun oudste zoon waren klasgenoten). Mijn vriendin vertelt me dat zij minder dan ik  heimwee heeft naar die tijd. Natuurlijk, zij is de hele tijd blijven les geven, terwijl ik pas toen Zeger naar de lagere school ging opnieuw ben begonnen. Voor haar was het dus extra druk met haar vier kleine kinderen, voor mij was het “gewoon” druk.

Omdat het nog steeds niet regende na onze maaltijd, en niet echt koud was, wilden we wel even onze benen strekken. De regen zou de landwegen wel drassig hebben gemaakt, daarom stelde ik voor naar Sint-Truiden te rijden, even de kerk van het Begijnhof te bezoeken en daarna te wandelen naar het Speelhof.

De kerk bleek gesloten. En dat is al de tweede keer dat we dat meemaken! We zijn vergeten te kijken naar de openingsuren: misschien is die alleen open tijdens de zomer?
Maar kom, we wandelden dan maar naar het Speelhof, niet zonder eerst het “bewegingspark voor senioren”, wat ik altijd een “speelplein voor ouderen” noem, aan onze vrienden te tonen. Weer waren er geen senioren te bespeuren!

De wandeling maakten we iets langer dan anders, en daarna gingen we iets drinken in het café op het “Speelhof”. We waren op dat uur de enige gasten in dat café, terwijl het terras ervan in de zomer altijd overvol zit! Het was Roger die voorstelde er iets te gebruiken. Voor mij hoeft dat niet in de winter: ik miste mijn sigaretje bij mijn “Bink”!

Thuis aten we nog kaas en brood bij een fles wijn. En daarna vertrokken onze vrienden voor een tocht van 2 uur.  Zeggen dat we in Antwerpen op een boogscheut van elkaar woonden!

Que pasa?

Roger liet me dit satirisch stukje lezen deze avond. Ik denk dat ik geen goede leerling zou geweest zijn van Van Overtveldt! 

Maar terwijl ik het las, en nu gruwelde van de inrichter van Pukkelpop, dacht ik terug aan een detail uit mijn onderwijsperiode dat me altijd is bijgebleven.

Ik gaf toen conversatielessen Frans. En we hadden het over religie en geloof. Ineens zei een van mijn leerlingen: ‘dat is nu allemaal overbodig! Economie is in de plaats gekomen!’

Thys

Nadat we vandaag verder hadden schoongemaakt, reden we naar Thys, deelgemeente van Crisnée in “de Walen” (Crisnée heet Gerstekoven in het Nederlands).

Wat als eerste opvalt in dat wat rommelige Thys omringd door weiden is de hoger gelegen kerk, geflankeerd door een enorme boerderij. De “binnenkoer” van de hoeve grenst zelfs aan de zijgevel van de kerk. Dat heeft me altijd (want dit was zeker niet de eerste keer dat we er waren) geïntrigeerd. Jammer dat de kerk nooit open is: ik zou graag eens onderzoeken of die ook op dat binnenplein uitgeeft middels een deur!

Zicht op de vallei van bij de kerk (foto’s Roger)

Er staan vrij veel U-vormige hoeves, waarvan een nog met een goed zichtbare mesthoop:

 Foto Roger

De huizen liggen wat rommelig door elkaar, soms zie je zelfs een huis gebouwd vlak achter een andere huis.

 Foto Roger

We wandelden eerst wat door het dorp, vertrekkende van de kerk.

 Foto Roger

Daarna verwijderden we ons even van de kern, in de richting van een veldkapel: de “Chapelle Saint-Pierre”.

 Foto’s Roger

We liepen niet verder de velden in: ik had zin om in het dorp rond te lopen. En we kwamen in een uitbreiding ervan terecht, een soort villawijkje met meestal lelijke en pronkerige huizen. Via het rustige “sentier de la Champenotte” keerden we terug naar ons vertrekpunt.

 Foto’s Roger

Het werd een aangename, koude maar rustgevende wandeling van net geen uur. We hebben een paar mensen ontmoet. Dorpsbewoners. En die zeiden allemaal heel vriendelijk en heel luid “bonjour!” Walen zijn inderdaad over het algemeen jovialer dan Vlamingen, dat moest Roger ook toegeven… Hoewel, al ontmoeten we tijdens onze wandelingen in Limburg soms norse mensen die liever wegkijken dan even te groeten, de overgrote meerderheid knikt minstens “goeiendag”. Minder uitbundig dan die Walen zijn ze wel.

Jan “Moustache”, de boormeester

Die Jan was de grootvader van Martin en Boudewijn Knevels. Martin, de oudste broer van Boudewijn, heeft de dagboek-cahiers van zijn grootvader verzameld in een familiekroniekje dat hij heeft uitgegeven, in feite alleen voor familieleden.

 Martin Knevels (foto Roger)

Deze avond kwam hij voor Heemkunde Groot Heers vertellen over die schriftjes. Het werd een boeiend verhaal over het leven in de Kempen in het begin van vorige eeuw.

 

 Foto’s Roger

Die grootvader van Martin en Boudewijn was dus “boormeester”: dat betekent dat hij de ondergrond van de Kempen peilde naar steenkool en andere ertsen (want volgens Martin zijn grootvader zaten er veel andere ertsen die ongebruikt zijn gebleven).

Ondanks het feit dat die kroniek oorspronkelijk alleen voor de nakomelingen  van Jan “Moustache” was bedoeld, hebben we toch een boekje kunnen kopen voor 10 euro. En deze avond, na de vergadering, heb ik er een beetje diagonaal in gelezen.

Eigenaardig genoeg viel mijn oog meteen op een stukje uit 1911. Het ging over vreemdelingen die naar de Kempense mijnen  kwamen, en over de Walen die als enigen niet geneigd waren Nederlands (of, in die tijd het lokale dialect? ) te leren om zo met de mensen uit de Kempen te kunnen praten. Nee, ze eisten van die Limburgers dat ze Frans zouden leren, en noemden hen onder elkaar toen al “sales Flamins”. Jan “Moustache” was, ondanks het feit dat hij maar tot 12 jaar naar school was geweest, wel bekend met vreemde talen, en  heeft de belediging dus heel goed begrepen… En onthouden!

Jan werd “Moustache” genoemd omdat hij een opvallende snor had. Zijn kleinzoon Boudewijn Knevels heeft ook een knevel! En Vlamingen zullen al gauw doorhebben dat een “moustache”  een “snor” betekent!  

Deze middag, nog voor de lezing, maar na nog een beetje samen te hebben schoongemaakt (hoewel, heeft dat veel zin met die werken in de straat die maar niet ophouden?) zijn we nog drie kwartier gaan wandelen, van Borgloon naar Kuttekoven en terug.
Het was koud, grijs en heel winderig! Toen we langs het kasteeltje De Klee stapten, zei Roger mij dat hij het geen mooi kasteel vond. Ik integendeel begon natuurlijk weer te dromen over hoe het zou zijn als ik daarin woonde! En natuurlijk kwamen er in mijn droom (vriendelijke en niet door mij uit de hoogte bekeken) hulpjes aan te pas om “mijn kasteel” te helpen onderhouden!

Had Roger dat door?

 Foto’s Roger