Le baron de l'écluse

Nadat ik om middernacht Nany en onze kinderen een gelukkig 2016 had gewenst (via telefoon), keken Roger en ik nog samen naar "Le baron de l'écluse".

Een heel mooie film! Ik herinnerde me praktisch bij elke scène dat ik die film ooit aan mijn leerlingen heb voorgeschoteld toen ik nog Franse les gaf en dat ik daar uren voorbereiding in heb gestoken: de leerlingen moesten immers elk woord begrijpen. En dat we daarna uren hebben besteed aan het ontleden van de film. Uiteraard in het Frans: we spraken alleen Frans tijdens de lessen.

Vlak voor middernacht kreeg ik een mail van een van mijn neven (in de betekenis van "cousin") die me vertelde dat zijn vrouw al twee jaar weg is van hem. Zeggen dat ik dacht dat zij een voorbeeldig huwelijk hadden!

Het is eigenlijk mijn fout: toen zijn (ex, maar dat wist ik toen niet) vrouw ons uitnodigde op een verjaardagsfeest voor hem waren wij niet vrij wegens een feestje voor Nany. En toen had ik echt de indruk dat zij nog een stel waren.

Ik vroeg hem (via e-mail) wat er is gebeurd en hij antwoordde dat de uitleg van zijn vrouw (over haar vertrek) nergens op sloeg! En, zo vervolgde hij: 'Zo is het leven'. Hij heeft natuurlijk gelijk.

Toch een gelukkig jaar gewenst, vrienden!

Een dag als een andere of niet?

Tijdens onze brunch hoorden we dat een goede vriend van Dirk Lambrechts zaliger pas is overleden: Zjef is "maar" 70 jaar geworden. Hij is de zoveelste uit onze vroegere vrienden- en kennissenkring die overgaat. Een beetje akelig, dat oud worden!

We deden boodschappen bij Colruyt. Ons eerste werk daar is altijd van de aangeboden wijn proeven. Een dame die ook aan het proeven was, sprak mij aan: 'Ik zou het niet mogen doen, want ik krijg dan altijd meteen gezwollen voeten en handen'. 'Een allergie misschien?', vroeg ik haar. ' Daar zeg je iets! Ik heb hetzelfde met melk en gluten en daar ben ik inderdaad allergisch voor. Maar mijn dokter heeft nog nooit aan allergie gedacht in verband met wijn'. Eigenaardig!

Nadat we het poortgebouw hadden onder handen genomen en lege flessen hadden weggebracht, begon ik aan ons avondmaal. Terwijl we soep aten, stond de radio op: "Van Peel overleeft 2015". Het was de eerste keer dat Roger en ik naar de blijkbaar toch fel geapprecieerde Michaël Van Peel luisterden. Wijzelf vonden het maar niets: de radio ging snel uit!

Op dit moment zijn Nany en de kinderen oudjaar aan het vieren (niet samen). Wij niet: voor ons is dit een dag als een andere!

Bureau en KVLS

Vandaag was onder andere ons bureau aan de beurt en dat gaf me voldoende gymnastiek met alles wat daar opgestapeld wordt!

Ik besloot trouwens deze avond voort te werken aan het archief van de KVLS: heel veel van de "rommel" in onze werkkamer bestaat uit documenten van die vereniging.
Twee uur heb ik gearchiveerd na het avondeten, de achtenvijftigste archiefdoos is bijna vol maar er wacht nog het equivalent van twee bananendozen. Ach, in het begin waren het er heel wat meer... en uiteraard komt er elke maand wat bij.

Ook even eten gaan kopen voor de schapen vandaag. Ongelooflijk hoe zacht het blijft voor de tijd van het jaar. Als het, zoals beloofd, binnenkort echt zal winteren (hopelijk niet zoals in 2010!) zullen we afzien!

Ik zou mails moeten beantwoorden maar ik ga daar een dag of zo mee wachten. Ik vind dat ik nu wat ontspanning heb verdiend. Een filmpje?

En vrienden, "nee" is het antwoord op een van de vragen in al jullie mails: we hebben geen speciale plannen voor morgen!

Over de Limburgse monografieën en het openbaar vervoer

We hadden vandaag om 14 uur een afspraak met Jan Gerits en Jo Corstjens in het Cultureel Centrum van Hasselt. Om te praten over de Limburgse monografieën en meer bepaald over een mail dienaangaande die we alle drie hadden gekregen van Edith, de voorzitster van de KVLS.

'We zullen met de bus gaan', stelde Roger voor tijdens onze brunch. Daar ging ik volledig mee akkoord: ik rijd graag met het openbaar vervoer en, vermits we als 65-plussers een goedkoop abonnement hebben, is het geen slecht idee daar zoveel mogelijk gebruik van te maken. 'Ik ga dan wel pas daarna zorgen voor mijn dagelijkse portie schoonmaak,' antwoordde ik, 'anders kan ik opnieuw een douche nemen voor we vertrekken'.

We namen de bus van 12:24 uur, die van 13:24 uur zou immers te laat in Hasselt aankomen. Wij kwamen in die stad aan om 13:05 uur en hadden dus nog 55 minuten voor ons. Die hebben we gebruikt om wat rond te wandelen, op vraag van Roger de Mediamarkt binnen te gaan en uiteindelijk naar het Cultureel Centrum te stappen: Roger heeft zijn beweging gekregen vandaag. Stipt om 14 uur kwamen Jan en Jo daar ook aan en gedurende 2 uur wisselden we gedachten uit, bij een soepje voor Roger en mij, een koffie voor Jo en een Grimbergen voor Jan.

Ik ga het hier niet hebben over de details van onze vergadering, maar rond 16:10 uur namen we afscheid van elkaar na de belofte van Jan dat hij Edith op de hoogte zou brengen van onze bevindingen.

Roger en ik liepen naar de dichtstbijzijnde bushalte en hadden pas een bus naar Heers rond 16:45 uur. We waren thuis rond 17:30 uur. Ik genoot van de rit (en van de prachtige oranje-rode zonsondergang) maar besefte al snel dat er vandaag geen tijd zou overblijven om die ene kamer grondig schoon te maken.

Terwijl ik voor het avondeten zorgde, moest ik in mezelf Roger gelijk geven die altijd beweert dat je met het openbaar vervoer veel tijd verliest.

Die kamer schoonmaken wordt dus naar morgen verschoven (en Roger beloofde mij het voor zijn rekening te nemen terwijl ikzelf zorg voor ons bureau dat ik van plan was morgen onder handen te nemen).

Geen tijd voor lectuur in de relax na het avondeten: ondertussen is de volgende Limburgse monografie aangekomen  (deze keer nog eens geschreven door Roger Janssen) en ik wilde die deze avond in orde brengen (nalees- en zetwerk). Daar ben ik net mee klaar.

Bedankt tante Izzy!

Ik besloot vandaag dat ik de schoonmaak zou beginnen met de keuken een oppervlakkige beurt te geven. Normaal gezien eindig ik met die kamer (aan het ritme van een plaats per dag) maar ze was zo vuil geworden van al dat bezoek en dat gemors van de voorbije week dat er zich iets meer dan een dagelijkse opruimbeurt opdrong. Het grondiger schoonmaken van de keuken zal voor binnen  een kleine twee weken zijn ('en ondertussen zullen de andere kamers alweer aan een nieuwe beurt toe zijn', antwoordde Roger mij maar daar is niets aan te doen: mijn rug kan echt maar een kamer per dag aan).

En toen werd er gebeld. Vriendin Liliane met een pakje van haar dochter, tante Izzy, voor Eva: een schattig, prachtig zelfgemaakt muzikaal uiltje! Heel fel bedankt, tante Izzy! Hopelijk geniet Eva daar even fel van als Elena en Matthias van het hunne (dat trouwens nog steeds in hun kamer hangt).

Nadat die keuken haar beurtje had gekregen, maakten we een wandeling van een klein uurtje in Borgloon. Roger hield even halt bij de begrafenisondernemer en daar geraakten we in gesprek met een man van 80 jaar die ons over zijn leven vertelde en filosofeerde dat de dood het enige rechtvaardige is in het leven: rijk en arm moeten er door.

Na de wandeling heb ik nog een dik uur staan strijken (dat had ook al veel eerder moeten gebeuren) voor ik aan het avondeten begon. Met het lenteweer dat we tegenwoordig hebben smaakte mijn koud schoteltje (sla, tomaten, boontjes, koude aardappelen en een restje varkensgebraad en/of kabeljauwlever) voortreffelijk.

En deze avond heb ik eindelijk enkele mails beantwoord.

Drukke kerstperiode

Vorige donderdag konden Elena en Matthias bijna niet wachten om naar huis te gaan na het  vieruurtje: ze wilden naar het kerstfeest.

Onze dochter heeft het inderdaad overgenomen van mijn broertje. En alleen de kinderen kregen nog pakjes.
We kwamen er dus al vrij vroeg aan. Terwijl de kindjes hun ouders en Eva begroetten, gingen wij Hendrik afhalen aan het station van Leuven en toen we terugkwamen, was Zeger net aangekomen. Iets later arriveerden mijn broertje met zijn gezin en Nany.

Het werd een heel lekkere en gezellige avond ondanks het feit dat mijn zusje en haar gezin er niet bij konden zijn en dat Zeger een beetje ziek was. En Nany maakte eindelijk kennis met Eva.

Nany en Eva (foto Roger)

Hendrik reed na afloop mee naar hier. 

De volgende dagen heb ik vooral gevuld met wassen, was te drogen hangen, koken en een korte wandeling en 's avonds keken we telkens samen naar een film en werd er vooral tot diep in de nacht gepraat en gefilosofeerd  

Elena en Matthias hadden van ons bijna vroege vogels gemaakt en nu veranderden we weer in nachtuilen. Best vermoeiend vond ik dat: ik zou niet goed zijn om in wisselende shiften te werken. 

De volgende dagen zullen ook vermoeiend worden maar veel minder boeiend: ons huis is echt aan een schoonmaakbeurt toe! O ja, en we hebben binnenkort een afspraak met Jan Gerits om te praten over de Limburgse monografieën van de KVLS.

Elena en Matthias op bezoek

Het was een drukke dag met Elena en Matthias. Ze hebben getekend, geknipt (vooral Elena), we hebben gespeeld en ze hebben naar een filmpje gekeken terwijl ik de rommel wat probeerde in toom te houden. Ik had voor 's middags pannenkoeken gebakken (de kinderen zijn niet echt gesteld op boterhammen: deze ochtend hadden ze er elk maar een gegeten bij hun eitje): te zoet, ik weet het, maar ze hebben gesmuld.

Kort na het middageten wilden we oude glazen naar de kringwinkel brengen. De kinderen zouden er een speeltje mogen kiezen.

Toen we in de winkel aankwamen, stelden we vast dat we de glazen waren vergeten mee te brengen! Wel kwamen we terug met een hoop (tweedehands) speelgoed (onder andere een pop voor Elena, een vliegtuig voor Matthias en een knuffel die ze voor Eva wilden kopen).
Daar werd nog druk mee gespeeld  maar vlak na het vieruurtje (dat Elena zelfs niet op kreeg: ze had buikpijn) werden ze moe. Elena legde zich neer op de sofa, Matthias daarna in de relax... En ineens wilde Elena perse zelf in de  relax. Uiteraard gaven we daar niet aan toe, met als gevolg bijna een half uur gehuil.

En dan gebeurde het: ineens zag ik vanuit de keuken, waar ik al aan het avondeten bezig was, Matthias uit de relax komen, hem aanbieden aan Elena en zelf in de sofa gaan liggen. Ongelooflijk lief, eigenlijk te vriendelijk, is die jongen!

Elena viel meteen in slaap. Ik was bang dat ze ziek zou worden maar tijdens het avondmaal (waarvoor we haar een dik uur later moesten wakker maken) heeft ze even goed gegeten als Matthias - die niet was in slaap gevallen op die sofa - en was ze weer heel goed gezind.

Na hun toilet volgde nog een filmpje waarna Matthias naar bed wilde. Elena niet: ze was bang we bezoek zouden krijgen van dieven (hoewel we haar verzekerden dat alle buitendeuren op slot waren). Ze probeerde in slaap te geraken op de sofa maar dat lukte niet en uiteindelijk vroeg ze ook om naar boven gebracht te worden.

Het is nu bijna 22 uur. Ik heb eindelijk wat opgeruimd en ben moe: het was een lange dag (we stonden veel vroeger op dan we gewend zijn) en een drukke dag. Heel gezellig ook maar ik vraag me soms af hoe ik dat vroeger deed met onze eigen kinderen: nu kreeg ik amper iets gedaan in het huishouden! Het ligt aan de leeftijd zeker?