Laatste post van Guy

Deze avond heb ik de laatste post van Guy Missotten gelezen. Eigenaardig gevoel, want vlak nadat hij die geschreven had, was hij er dus niet meer! 

Vakantiegevoel

Normaal gezien zouden we vandaag nog eens schoonzus L. bezoeken maar er kwam langs haar kant iets tussen. Na de eerste ontgoocheling kreeg ik een eigenaardig vakantiegevoel: we hadden geen enkele andere verplichting en ik besloot dan ook vandaag niets anders "verplicht" te doen. Het werd een dag met veel lectuur, we reden even naar de Action waar ik nog een goedkope lange broek vond, en voor de rest waren we gewoon lekker lui! 😉

Dagje met vriend Karel

Gewoontegetrouw pikten we Karel op aan zijn flat, aten we samen in De Brug en eindigden we de middag in De Kantien.  In De Brug in Herent was het eten even lekker als altijd maar opvallend duurder dan de laatste keer (wat te verwachten was met de gestegen prijzen van voedsel en energie). Karel vertelde ons, terwijl we naar De Kantien reden, dat de man die we voor dood hielden vorige keer dat we daar waren, "enkel" in een diabetische coma lag.  De middag verliep in De Kantien verder met enkele kopjes koffie, thee of warme chocolademelk (voor Karel) en conversaties over vroeger, onze respectievelijke lectuur en (niet altijd leuke) nieuwtjes over gemeenschappelijke kennissen of vrienden. Roger en ik vertelden over Rogers recente ziekte en Karel gaf toe dat hij even had gedacht dat Roger "een vogel voor de kat was". Waarop hij verder klaagde over de achtereenvolgende verdwijning van verschillende kennissen van hem.  

Ik had aan Zeger voorgesteld deze avond af te spreken maar die had andere verplichtingen. Eigenlijk kwam me dat achteraf gezien goed uit, want thuis vond ik een na te lezen tekst en daar wilde ik het liefst deze avond nog voor zorgen. Morgen hebben wij immers ook een andere verplichting. 

Guy Missotten over onder andere Jacques Brel

Deze avond heel laat nog verder gelezen in die roman van Aspe én in de blog van Guy Missotten. Je voelt dat zijn einde hier op aarde nadert (eigenaardig merkte ik dat destijds niet op toen ik zijn schrijfsels bijna dagelijks volgde). De post die ik deze avond las ging onder andere over "Les vieux" van Jacques Brel. 

Ik sprak erover met Roger en prompt zette hij dat liedje op. En, terwijl ik daarnaar luister, weet ik dat ik  precies hetzelfde voel en denk als Guy zaliger! Ik kan het echter niet even mooi verwoorden als Guy maar luister even naar Jacques Brel en je weet wat ik bedoel:

"Les vieux ne parlent plus

Ou alors seulement parfois du bout des yeux
Même riches ils sont pauvres
Ils n'ont plus d'illusions et n'ont qu'un cœur pour deux
Chez eux ça sent le thym, le propre
La lavande et le verbe d'antan
Que l'on vive à Paris, on vit tous en province
Quand on vit trop longtemps
Est-ce d'avoir trop ri que leur voix se lézarde
Quand ils parlent d'hier
Et d'avoir trop pleuré que des larmes encore
Leur perlent aux paupières
Et s'ils tremblent un peu
Est-ce de voir vieillir la pendule d'argent
Qui ronronne au salon
Qui dit oui qui dit non, qui dit "je vous attends"

Les vieux ne rêvent plus
Leurs livres s'ensommeillent, leurs pianos sont fermés
Le petit chat est mort
Le muscat du dimanche ne les fait plus chanter
Les vieux ne bougent plus
Leurs gestes ont trop de rides leur monde est trop petit
Du lit à la fenêtre, puis du lit au fauteuil
Et puis du lit au lit
Et s'ils sortent encore
Bras dessus bras dessous tout habillés de raide
C'est pour suivre au soleil
L'enterrement d'un plus vieux, l'enterrement d'une plus laide
Et le temps d'un sanglot
Oublier toute une heure la pendule d'argent
Qui ronronne au salon
Qui dit oui qui dit non, et puis qui les attend

Les vieux ne meurent pas
Ils s'endorment un jour et dorment trop longtemps
Ils se tiennent la main
Ils ont peur de se perdre et se perdent pourtant
Et l'autre reste là
Le meilleur ou le pire, le doux ou le sévère
Cela n'importe pas
Celui des deux qui reste se retrouve en enfer
Vous le verrez peut-être
Vous la verrez parfois en pluie et en chagrin
Traverser le présent
En s'excusant déjà de n'être pas plus loin
Et fuir devant vous une dernière fois la pendule d'argent
Qui ronronne au salon
Qui dit oui qui dit non, qui leur dit "je t'attends"
Qui ronronne au salon
Qui dit oui qui dit non et puis qui nous attend."

"De afspraak"

Ik onderbrak daarstraks even het nalezen van de volgende monografie om te kijken naar "De afspraak" op mijn scherm. Maar ik gaf het kijken heel snel op: wat een "woke"-gedoe was me dat! 

Toen ik klaar was met nalezen, zei Roger me dat hij ook (op zijn scherm dus) had gekeken naar "De afspraak" en dat hij vooral het einde ervan heel interessant had gevonden. 

Ik werd nieuwsgierig en keek verder naar dat programma en inderdaad, er was daar ook een Mark Elchardus (misschien heel bekend, maar ik kende hem nog niet) die zaken vertelt waar ik zo goed als volledig mee akkoord ga. En... voor het eerst hoorde ik op de VRT (door die Elchardus) de vroegere censuur van de Kerk vergelijken met de "woke-toestanden" die we nu beleven!  

Jef Oris

Jan Gerits tekst over Jef Oris is aangekomen. Ik heb praktisch de hele avond besteed aan het herlezen ervan en het was inderdaad heel interessante lectuur! Dat wordt weer een boeiende Limburgse monografie. 

Terwijl ik het typoscript las, vroeg ik me wel af of iemand van buiten deze streek al over Jef Oris heeft gehoord (net zoals ik me soms afvraag of Guy Missotten, hoewel van deze streek afkomstig, hier even bekend is als in Leuven). Ik herinnerde me dat toen we hier in 2019 Koen, Maj, Charlie, Bernadette en Juan op bezoek hadden, Maj en Charlie bleken Koen helemaal niet te kennen, terwijl ik er van uitging dat, vermits ze Juan Masondo kenden, ze Koen ook wel zouden kennen. "Wereldberoemdheid" is vaak zo plaatselijk! 

Koude, rustige zondag

Voor mij veel lectuur op mijn pc-scherm vandaag, onder andere een nieuwe roman van Aspe begonnen maar ook nog steeds de blog van Guy Missotten. Een dik jaar voor zijn eigen overlijden heeft Guy al het heengaan van ettelijke vrienden (vaak ook vroegere kennissen van ons) betreurd: je merkt dat hij oud wordt (en wij met hem uiteraard: Guy was van hetzelfde jaar als Roger). 

Ik heb ook nog enkele dagen uit mijn vroegere dagboeken overgetypt en een paar mails beantwoord maar nog steeds geen na te lezen tekst gekregen van Jan Gerits...

En nu, na het journaal (weer geen opbeurend nieuws), ga ik (nog steeds op mijn scherm) kijken naar een nieuwe aflevering van "Het verhaal van Vlaanderen". Over de "Grote Oorlog" deze keer. Dat zal ook wel niet opbeurend zijn!