Niets speciaals te vertellen vandaag

Eigenlijk is dat niet helemaal waar maar ik ga jullie niet weer lastig vallen met huishoud- en containerparkverhaaltjes (ja, we reden eindelijk nog eens naar het containerpark en het was duidelijk dat we weer veel te lang hadden gewacht: ik hoop dat Roger voortaan akkoord gaat met mijn voorstel om er elke maand naartoe te gaan).

Voor de rest valt er dus echt niets speciaals te vertellen, tenzij ik het zou hebben over mijn e-mail verkeer vandaag met sommige vrienden en familieleden (wat ik uiteraard niet ga doen).

Ik heb wel de hele dag zitten denken aan een eigenaardige droom die ik had vorige nacht. Ik ontmoette Nany maar ze had niet veel tijd: ze moest zelf nog met zoveel vrienden afspreken (dat is al de tweede keer dat ik dat soort droom heb). Ze wees me er wel nog even op dat ik mijn haar "begin te verliezen" (wat ik inderdaad al jaren doe) en... dat mijn kruin al volledig kaal is! Ik herinner me dat ik in een spiegel probeerde te kijken maar toen besefte dat ik aan het dromen was!  

Fictie lezen

Roger legde deze middag zijn vierde roman van Jo Claes even opzij en zei: 'Eigenlijk zijn die romans veel te lang, soms denk ik: hou eens op met die uitleg en zeg nu eindelijk hoe het zit!' 

Ik was toen "mijn" vierde roman van dezelfde schrijver aan het lezen ("De blinde vlek", niet de vierde roman in de reeks dus, wel de vierde die ik las). Daardoor hechtte ik niet veel belang aan wat Roger pas had gezegd: ik wilde vooral verder lezen. 

Iets later werd het echt tijd voor mij om nog iets anders te doen dan lezen en kreeg ik hetzelfde gevoel als Roger: "wanneer houdt de auteur eindelijk op met "rond de pot te draaien" nu het echt duidelijk is wie de dader is?  Dan kan ik eindelijk ophouden met lezen (want ik moet echt aan het werk)".

En... toen begreep ik ineens waarom Roger en ik de laatste jaren geen fictie meer lazen. 

Fictie lezen betekende voor ons "ontspanning". Nu we oud en gepensioneerd zijn, willen we in onze "vrije tijd" echter zo veel mogelijk lezen over zaken waar we geen tijd voor hadden toen we jonger waren en het zo druk hadden dat onze weinige "vrije tijd" vooral werd gebruikt voor het lezen van fictie (voor ons toen de leukste "ontspanning").

Nu echter bestaat ons leven uit "ontspanning" - die we dus graag invullen met lectuur waar we vroeger geen tijd voor hadden - onderbroken door enkele verplichtingen.

Ik heb "mijn" vierde roman van Jo Claes uit, ik heb er echt van genoten, ik vond het boek opvallend goed geschreven maar... ik heb een heel klein beetje het gevoel dat ik "mijn tijd verdeed": dat ik heel passief was, dat ik niet veel anders heb gedaan, dat ik zelfs de nieuwsberichten maar half heb gehoord vandaag. 

Ik moet zorgen dat ik niet verslaafd geraak aan fictie! 😉

Over foto's van Nany en een overleden vriendin

Terwijl Roger vandaag druk in de wei bezig was, zorgde ik voor enkele huishoudtaken, las ik, tikte ik verder vroegere dagboeken over en klasseerde ik verder de foto's van Nany.

Ik viel op de foto, in feite het doodsprentje, van een Matadi-vriendin, Michèle B. Michèle is 1985 op 34 jaar overleden. 

En ik herinnerde me het eigenaardige verhaal dat haar moeder, Irene zaliger, me vertelde.

Irene had die dag een eigenaardig gevoel, alsof Michèle haar riep. Ze probeerde haar dochter tevergeefs telefonisch te bereiken, reed uiteindelijk naar haar (Michèle woonde in een andere stad) en stond voor een gesloten deur. Michèle kwam niet opendoen nadat ze verschillende keren gebeld had en, toen Irene merkte dat er op de verdieping een raam openstond, vroeg ze een ladder aan een buur.

Ze klom het huis binnen, kwam in de lege slaapkamer van Michèle terecht, liep verder naar de overloop en daar lag haar dochter dood op de vloer.

Wij hebben nooit geweten aan wat onze vriendin is overleden.

P.S.  (vlak voor het slapengaan) Ik herinner me wel dat in die periode praktisch alle "huisvrouwen" die ik kende elke dag een pilletje slikten om "rustig te worden" (Nany deed het ook). Als ik me niet vergis was dat "Temesta", maar ik ben er niet 100 % zeker van. Michèle had een job (in de sociale sector, meen ik me te herinneren) maar tegelijk probeerde ze ook haar huishoudentje elke dag helemaal op orde te hebben. En zij had dat medicijn ook heel lang geslikt, had haar moeder me verteld, maar was daar kort voor haar overlijden mee gestopt. Ik herinner me ook dat ik me toen heel even heb afgevraagd of (dat stoppen met) die medicatie iets met haar overlijden te maken had... maar in die tijd kon je zulke zaken niet zo gemakkelijk opzoeken als nu.  

Eindelijk nieuwe schoenen

Deze middag vonden we een brief van Matthias in de bus. Zo'n ontzettend lieve brief, tijdens de zeeklassen geschreven! Omdat ik wist dat vandaag zijn andere grootouders op hem en zijn zusjes pasten, wilde ik hem niet lastig vallen met een telefoontje maar stuurde ik hem een mail. 

En wij gingen onze wekelijkse boodschappen doen. Nog voor we naar de eerste winkel reden, parkeerde Roger de auto echter voor een schoenenwinkel. 

Je moet weten dat ik al langer dan 2 jaar zeg dat ik nieuwe, platte schoenen nodig heb... maar voor je mij een kleding- of schoenenwinkel binnen krijgt! En vooral schoenen wil ik graag eerst passen en dus liever niet online kopen.

Dus had Roger besloten dat hij mij voor een voldongen feit zou plaatsen: nadat hij de auto voor die winkel had geparkeerd, kon ik moeilijk nog weigeren de winkel binnen te gaan.

Het kon weer niet snel genoeg gaan voor mij. Hoewel ik voelde dat Roger liever de hele winkel door had gekuierd, liep ik zo snel mogelijk naar de damesschoenen in mijn maat. Net toen ik het zoeken begon beu  te worden (ook al omdat ik al een poosje serieus pijn had in een kniegewricht) vond ik mijn gading. De schoenen werden gepast, ze pasten en we konden beginnen aan onze eigenlijke boodschappen.

 

Toen we eindelijk thuiskwamen, vond ik een mail van Matthias. Volgende keer dat we elkaar zien, vertelt hij mij meer over de zeeklassen en toont hij mij Fred, de "knuffelkreeft" die hij heeft gekocht!

In de voetsporen van een schrijver

Kijk eens waar ik vandaag toevallig op terecht kwam: weer een documentaire over de jong overleden auteur Alain Fournier en zijn enige roman "Le grand Meaulnes". 

Mirakel?

Ik volg al een hele tijd een vlogster die terminale uitgezaaide kanker heeft, een vrij jonge Française. Toen ze onlangs in een vlog vertelde vanop haar ziekbed dat ze nog enkel op een mirakel wachtte, dacht ik bij mezelf: als ze nu eens in contact werd gebracht met "Cancer therapy", een zekere Guy in Florida die al meer dan 7 jaar een terminale prostaatkanker met uitzaaiingen overleeft dankzij zijn speciaal suikervrij dieet en zonder medicijnen!

Ik stelde zelf niets in die aard voor aan die vlogster. Om te beginnen omdat ik nooit had gereageerd op haar video's maar ook omdat ze al verschillende keren had gezegd dat ze niets wilde horen van alternatieve therapieën en alleen vertrouwen had in haar dokters.

Maar gisteren, heel laat, zag ik dat "het toeval" ervoor had gezorgd dat die zieke vlogster die Guy uit Florida had gevonden en zelfs met hem had getelefoneerd. 

Heel waarschijnlijk heeft een andere volger van "Ava Medusa" (de kankerpatiënte) haar wel over "Cancer Therapy" gesproken maar het eigenaardigste vond ik dat ze plotseling wel contact zocht met zo iemand. 

En ik dacht: daar heb je het "mirakel" waar ze op wachtte! Want als men spreekt over een "mirakel" gaat het meestal over zulke eigenaardige "toevalligheden" of zelfs plotselinge veranderingen in jezelf, en niet over iets dat zomaar ineens uit de hemel valt.

Vandaag (ik heb immers nog wat meer gedaan dan lezen deze dag 😉) hoorde ik helaas "Ava Medusa" zeggen dat ze zich niet in staat voelt het suikervrije "dieet" van die Guy uit Florida te volgen en dat ze toch maar verder zou doen wat haar dokters haar aanraden. 

Maar als je weet dat de dokters haar ouders hebben aangeraden die jonge vrouw te vragen of ze niet voor palliatieve sedatie wil gaan...

Lectuur (2)

Ik heb de twee boeken uit. Een beetje ontgoocheld door het eerste (omwille van de opbouw en dan vooral het verzwijgen van belangrijke details om die pas aan het einde te onthullen) en nog meer gecharmeerd dan vroeger door het tweede. Ik merkte dat ik heel belangrijke details was vergeten... maar herinnerde me wel dat mijn "liefde" voor Spanje in Congo, heel lang geleden dus, door het lezen van dat boek is ontstaan.