Halloween

Vandaag had Roger een afspraak met iemand van Heemkunde Groot Heers. Tijdens zijn afwezigheid wilde ik eigenlijk ons salon onder handen nemen... maar uiteindelijk deed ik het (weer!) niet heel grondig omdat ik op een heel interessant artikel viel online en bleef lezen (het ging over bijna-doodervaringen, een wetenschappelijk artikel, in een of andere krant online maar ik weet niet meer welke en ik vind het niet terug, dus kan ik er geen link naar plaatsen). 

Het was dus heel interessant en het viel me op dat de auteur (ik weet dus echt niet meer wie, maar het was een wetenschapper) leek te geloven dat men ooit een wetenschappelijke uitleg zou vinden voor die ervaringen maar grif toegaf dat men op dit moment nog helemaal geen uitleg heeft. 

Toen Roger terugkwam, was ons salon dus niet echt schoongemaakt (maar voldoende opgeruimd en zo opdat het hem niet zou opvallen - grapje 😄: hij leest dit immers ook en uiteraard weet hij al dat ik vandaag weer eens geen "goede huisvrouw" ben geweest!). 

Terwijl ik later onze "ajuinstoemp met zoete patat en speklapjes" klaarmaakte, bedacht ik dat het gelezen artikel misschien van ver iets te maken had met wat men vandaag viert! Het is vandaag immers "Halloween" en blijkbaar (zo las ik in de media) wordt dat tegenwoordig al serieus gevierd in onze contreien! Eigenaardig, een angstaanjagend feest bouwen rondom iets dat ons op zich al angstig maakt! Maar misschien vinden veel mensen die adrenalinestoot "plezant"?

Deze avond viel ik (toeval?) op een voor mij veel rustgevender uitleg over wat met overlijden te maken heeft. 

Afspraak met Karel

Om 12 uur haalden we Karel af aan zijn flat in Leuven (eigenlijk woont hij aan de rand van Leuven: gelukkig, want Roger rijdt niet meer graag de stad in). De Brug in Herent was weer open en we hebben er zoals steeds heel lekker gegeten. Mijn konijn met zilveruitjes en champignons was gewoon heerlijk!

Deze keer was er wat meer volk dan gewoonlijk in het restaurant, maar gelukkig nog niet echt veel, zodat Karel niet hoefde te klagen over het lawaai. We praatten bij, Karel vertelde over zijn recent verblijf bij zijn zoon in Frankrijk, we hadden het over het noodweer in Spanje (nee, er wonen gelukkig geen familieleden in die streek), hadden het over onze lectuur en over politiek en we haalden herinneringen op aan verdwenen vrienden. 

Na nog een kopje koffie, thee of een "coupe brésilienne" voor Karel, brachten we hem terug naar zijn flat en reden wij naar Haspengouw: hier wachtte immers nog wat werk op mij (nog een paar zaken die Jan had gevraagd aan te passen in de jongste monografie). 

'Zo kan ik nog even dutten voor het avondmaal,' zei Karel toen we afscheid van hem namen. Tja, hij zal de jaren ook wel beginnen te voelen (Karel is deze maand 83 jaar geworden).

Boodschappenritueel

Boodschappen vandaag. Uiteraard had ik weer eerst een weekmenu opgesteld en een boodschappenlijst klaargemaakt. In de eerste winkel, waar we maar een paar zaken moeten kopen, laat ik Roger alleen binnengaan. Met de boodschappenlijst waarop ik heb aangekruist wat hij daar moet kopen. Als hij na enkele minuten terugkomt, heeft hij het nodige gekocht... maar ook de boodschappenlijst verloren.

Echt: ik was helemaal niet goed gezind, want ik steek elke week vrij veel tijd in die lijst. Ik heb een heel slecht geheugen en probeerde me hopeloos te herinneren wat ik allemaal had opgeschreven. In de volgende winkel kochten we dus de zaken waarvan we weten dat we ze elke week nodig hebben, probeerde ik mijn "weekmenu" te reconstrueren, me te herinneren wat we nog in huis hebben (allemaal zaken waar ik dus mee rekening hou bij het opstellen van die aankooplijst). Roger stelde enkele aankopen voor en ik probeerde die te passen in het in mijn hoofd min of meer gereconstrueerde menu, vroeg me ineens af wat ik wel voor volgende zondag had voorzien en meende me te herinneren dat ik dan een beroep wilde doen op diepvrieswaren die we nog in huis hadden.

Toen we thuiskwamen, vergeleek ik onze aankopen met het geplande weekmenu en ik stelde vast dat we niet zoveel verkeerd hadden gekocht, dat we maar één zaak vergeten waren (maar niets dat we echt niet kunnen missen) en dat ik maar twee gerechten uit mijn weekmenu enigszins moest aanpassen om praktisch al onze aankopen te kunnen gebruiken, dat we slechts één "overtollige spitskool" hadden gekocht - maar daar passen we wel een mouw aan (in het ergste geval verdwijnt die in de soep). 

Ik denk dat Roger opgelucht was (omdat hij zich minder "schuldig" voelde😕), want al tijdens de boodschappen zelf voelde ik me veel blijer gezind:  eigenlijk was het wel "plezant" op die manier boodschappen doen (maar nee, ik ga daar daarom geen gewoonte van maken).

En ik herinnerde me tijdens die boodschappen plotseling dat de enkele keren dat wij de laatste jaren samen met Nany boodschappen deden, ik haar op die manier zag tewerk gaan: zonder plan, kopend wat haar ineens inviel en dat ze achteraf pas nadacht over wat ze met die zaken zou klaarmaken. En dat ik dat telkens heel eigenaardig vond omdat ik nog goed wist dat ze vroeger, heel lang geleden, toen we nog in Schoten woonden, ook een weekmenu opstelde (omdat ze toen ook telkens boodschappen deed voor een hele week).

Boeiende dag

Buiten de gewone dagelijkse karweitjes, besteedde ik vandaag al enkele uren aan het nalezen van de drukproeven van de volgende Limburgse monografie, gewijd aan de dit jaar overleden auteur Piet Severijns. Weer geschreven door Jan Gerits, wat betekent dat er bijzonder weinig te verbeteren valt! En heel boeiende lectuur.

Ik viel vandaag ook op een heel interessant gesprek over Bill Gates, waarbij ik veel vernam dat ik nog niet wist. 

En deze avond laat, nog een lang telefoongesprek met Hendrik (die Roger hielp met een computerprobleem maar toch tijd had voor een gezellige babbel)!

Boeiend, vind ik zulke dagen!

Op bezoek in Medina

Het werd inderdaad een luie zondag met veel lectuur. Maar ik ging ook even (toch 48 uur) virtueel op bezoek bij een familie uit Medina. Je hoort vooral de vrouw des huizes (en wat een huis, waar blijkbaar ook de heerlijkste gerechten worden geserveerd!) uitleg geven over de positie van de vrouw tegenwoordig. Heel interessant! 

Rust na de inspanning

Het was gisteren prachtig nazomerweer. Roger had gevraagd aan achterbuur P. (vader van L.) of hij onze haag wilde scheren. Tegen betaling uiteraard en daarom zei ik tegen Roger dat ik niet vond dat hij daarbij moest helpen. Ik vreesde immers dat al dat zeulen met zware takken te belastend zou zijn voor zijn hart. Roger wilde echter absoluut een handje toesteken en urenlang heeft hij over en weer gelopen met afgezaagde takken. Ik merkte dat hij er steeds meer uitgeput uitzag. Een paar keer heb ik hem stilletjes gesmeekt niet te overdrijven maar hij bleef maar zwoegen, ook toen P. hulp kreeg van L. 

Toen P. en L. afscheid namen, was Roger duidelijk doodop (maar gelukkig nog in leven😀). Ik was echt bang geweest dat zijn hart het plotseling zou begeven. Voor mij werd het gisteren alles behalve een aangename nazomerdag: de angst maakte dat ik mij op niets kon concentreren! Hoewel ik blij was dat de haag eindelijk gesnoeid werd, voelde het aan als een verloren dag!

Deze nacht keerden we terug naar de wintertijd (eindelijk!) en van dat uur extra slaap heeft Roger na al die inspanningen volop gebruikgemaakt! 

Het is vandaag veel koeler dan gisteren maar dat is niet erg: we maken er een rustige zondag van met veel lectuur!

Lingala leren

Kijk eens waar ik vandaag (weer heel toevallig) op viel: lessen Lingala voor Brusselse kinderen met Congolese roots. Had zoiets maar bestaan voor Europese kinderen in Matadi destijds (daar is de inheemse taal wel Kikongo maar naar het schijnt lijken de twee heel fel op elkaar). Ik denk dat ik zulke lessen heel graag had gevolgd (maar de vraag is natuurlijk of mijn ouders mij daar naartoe zouden gestuurd hebben?).

De evolutie van Lingala zoals ze wordt verteld in de video doet mij een beetje denken aan de geschiedenis van Vlaams in België. Komt er misschien nog een tijd dat men gewoon in het Lingala kan studeren?