28°C in de schaduw

Vandaag hadden we een bezoek aan schoonzus L. gepland en het was prachtig lenteweer! Terwijl we naar het Leuvense reden (weinig verkeer onderweg) zag ik ons al gezellig iets gebruiken op het terras van de cafetaria.

In het rusthuis bleek de lift al twee weken defect. We bereikten de kamer van L. via een lange omweg, en liepen terug naar een tweede lift aan de andere kant van het gebouw om vervolgens op het gelijkvloers dezelfde weg in omgekeerde richting af te leggen. Maar ach, dat gaf ons een beetje beweging en L. zat voor de zekerheid toch in haar rolstoel.

Ik was vergeten dat L. eigenlijk niet zo graag buiten zit en er was trouwens geen schaduw op dat zonovergoten terras. We installeerden ons dus aan een tafel aan het raam... waar het algauw onaangenaam warm werd. De temperatuur was ondertussen immers opgelopen tot 28°C in de schaduw en achter die grote vensterdeur schat ik dat we van een temperatuur boven de 30°C "genoten". Roger was eigenaardig genoeg de enige die (ondanks het vest dat hij aanhield) het niet te warm had.

We dronken wat, praatten wat bij maar eigenlijk was ik blij toen het tijd was om L. naar de eetkamer te brengen en we daarom terug moesten langs die lange frissere gangen van het rusthuis!

Mijn neef Yves zei het me al lang geleden: in België vergeten we vaak dat de grote ramen die we in onze woningen voorzien tijdens warmtegolven helemaal niet zo aangenaam zijn!

Lectuur en zo...

We hebben vandaag eindelijk samen het poortgebouw een beetje opgeruimd. Omdat Roger voorstelde die ruimte daarna zelf te vegen (er staat voor mij inderdaad nog te veel gerief van hem in de weg), hield ik me ondertussen met andere zaken bezig. 

Zoals enkele mails in verband met onze reünie in mei beantwoorden, mijn broertje feliciteren die vandaag 62 jaar wordt, en lectuur. Ik vond onder andere dit nog niet zo oude artikel over nicotine terug. (Denk eraan: een paar klikken en het is zo vertaald)! 

O ja, en terwijl Roger het poortgebouw een beetje onder handen nam, ook deze interessante video bekeken (een heel recent interview trouwens, maar over hetzelfde probleem als waar het artikel hierboven over gaat).

Nicht Chantal

Toen nicht Chantal me gisteren belde, was dat om me iets heel speciaals te vragen. 

Ze sukkelt al een tijdje met haar gezondheid en is zo goed als doof. Bovendien kan ze geen lange reünies meer aan. Ze vroeg me daarom of ik het oké vind dat ze zich toch niet inschrijft voor de reünie in mei maar die dag gewoon "langskomt" in De Horne, een drankje bestelt aan de bar (en dus ook niet gebruikmaakt van het aperitief dat bij het menu is inbegrepen) en weer vertrekt nadat ze met ons allemaal heel even heeft gesproken.  

Een beetje speciaal inderdaad maar voor mij is dat oké. Ik hoop voor De Horne ook.

Jureren

Om 13 uur hadden we vandaag een afspraak met heemkundeleden Michel M. en Ludo D. in de bibliotheek. Het was immers tijd om te jureren. De bibliothecaresse offreerde ons koffie of thee en we bespraken onze bevindingen over de ingediende opstellen. Na nog geen kwartier bleek dat we het allemaal roerend eens waren over de beste tekst!

We praatten nog wat na en namen afscheid van elkaar. Roger en ik waren van plan spinazie te gaan kopen: we hebben immers al een poosje zin om nog eens spinazie met kikkererwten te eten. Omdat het nog zo vroeg was, stelde ik voor meteen ook voor al onze andere boodschappen te zorgen.

Gisterenavond deden eerst mijn knieën pijn, daarna mijn heupen maar vandaag leek de pijn weer voorbij. Helaas, terwijl we de bibliotheek verlieten, kreeg ik ineens felle pijnscheuten in mijn enkels. Ik mankte nogal tijdens het boodschappen doen! 

Thuis heb ik, buiten koken (de "espinacas con garbanzos", geserveerd met worst en de rest van de erwtjes en wortelen van gisteren, waren heel lekker!) en afwassen, niets meer gedaan dan lezen. En de pijn in mijn enkels lijkt al fel verminderd. 

Alleen... is het poortgebouw weer niet opgeruimd, hoewel dat op mijn programma stond!

P.S. O ja, ik vernam van de bibliothecaresse dat valsspelen voor die schrijfwedstrijd inderdaad onmogelijk was.

Rijke erfgoeddag

Nadat ik deze middag nog snel een schooltaak van buurjongen L. had nagekeken, reden we naar Liliane en Paul (voor de afspraak die we onlangs maakten). Samen met hen en hun kleinzoon B. reden we door naar Borgloon.

Na een korte wandeling door het prachtige stadje kwamen we aan in het vroegere klooster om er een tentoonstelling van oud speelgoed te bezoeken. Aan de ingang van het klooster kwamen we onder anderen heemkunde- en jurylid Ludo D. tegen die me vertelde dat hij ook zoveel moeite heeft met de puntenverdeling voor de opstellen die deelnemen aan de schrijfwedstrijd. Hij zou gewoon elke tekst globaal op 10 quoteren. Hetzelfde als wat ik voorlopig ook heb gedaan (enkel rekening houdend met inhoud, stijl en spelling en niet met historiciteit en vermelding van bronnen). Ik besloot deze avond de teksten nog eens grondig door te nemen en ze toch maar een definitieve quotering te geven (dus nog steeds zonder rekening te houden met die twee laatste criteria). 

En we gingen de expositie bewonderen. Een prachtige tentoonstelling, heel veel herinneringen ook: het was echt nostalgie troef! Roger maakte enkele foto's:

Dan stelde Liliane voor bij hen thuis koffie of thee te komen drinken, wat we graag aanvaardden. En ik heb aan haar taart kunnen weerstaan deze keer! (Ik kreeg wel een peer te eten in de plaats) 😉. We hadden elkaar heel veel te vertellen, dus praatten we nog vrij lang bij! En net toen we vertrokken, kreeg ik een telefoontje van nicht Chantal in verband met onze reünie in mei. 

Thuis heb ik nog snel een mail van Jan Gerits beantwoord. Jan bleek ook al op de hoogte te zijn van het overlijden van Alex en is van plan een monografie over hem te schrijven. Daarna zorgde ik voor een snel en eenvoudig avondmaal (soep van bloemkoolbladeren en -steeltjes en zalm met wortelen en erwtjes) en de afwas.

En nu ga ik die deelnemende teksten nog eens lezen! 

Weer een overlijden!

Ik heb alle opstellen gelezen en geëvalueerd (behalve op "historiciteit", want daarvoor ken ik de geschiedenis van Heers niet goed genoeg). We zijn gaan "wandelen" in de Action, ik telefoneerde even met vriendin Liliane en ik heb verder gelezen in het cadeau van Ludo D.: een heel interessant boek over het kasteel van Heers en de familie de Stockhem.

Ik kreeg ook een mailtje van Luis Ruiz: Alex Marut, de vroegere secretaris van de KVLS is overleden, op 70 jaar!

Een doodgewone donderdag

'Het was gisteren superdepuper leuk', mailde Eva me deze ochtend. Ze heeft gelijk: we hebben veel gelachen, serieus gepraat, veel gewandeld (en zelfs in de regen die opnieuw blijft aanhouden), en zij heeft veel gedanst. In feite heb ik er ook volop van genoten en toch... ik zie me echt niet meer zo'n druk leven leiden!

Eigenlijk hebben we het druk genoeg voor onze leeftijd! 😀 Vandaag hebben we bijvoorbeeld nog eens onze werkkamer onder handen genomen (en een beetje gesukkeld met de stofzuiger) en de nodige gymnastiekoefeningen om die overvolle kamer in orde te krijgen gaven ons voldoende beweging! 

Ik vond in onze brievenbus ook nieuwe opstellen voor de schrijfwedstrijd van Heemkunde Groot Heers. Ik las ze deze avond diagonaal en ik vind ze nog beter dan de eerste teksten. Roger (aan wie ik één tekst liet lezen) vroeg zich zelfs af of iemand van ongeveer 12 jaar dat kon hebben geschreven, maar ik vermoed dat de opstellen in de klas zijn gemaakt en dat valsspelen dus uitgesloten was - ik moet er trouwens naar informeren als we binnenkort vergaderen daarover.

Voor de rest ben ik eindelijk het boekje over de familie de Stockhem en Heers beginnen lezen: heel interessant - eigenlijk had ik dat moeten gelezen hebben voor ik aan het documenteren van die foto's begon! 

En dan deze avond naar dit akelige nieuws gekeken. Die parkinsonpatiënt heeft uiteraard het recht om voor euthanasie te kiezen en daarvoor vandaag naar ons land te komen, vermits het in Frankrijk nog steeds niet is toegelaten, maar euthanasie "le soin ultime" noemen en hem die "ultieme zorg" beloven omdat hij bewezen heeft niet "suicidaal" te zijn?