Na een opgeruimd terras toch geen opgeruimd gevoel!

Ik klaag geregeld over de rommel in en rondom ons huis maar Roger kan het blijkbaar niet laten: een lege plek moet opgevuld worden. Binnen lukt het me nog om de rommel een beetje in toom te houden (behalve in de kamers die Roger zich helemaal heeft toegeëigend). Maar het poortgebouw is een ramp sinds ik me er niet meer mee bemoei (uit schrik te struikelen over een van de spullen die Roger er opstapelt).

Ik heb ook nooit opgehouden te klagen over ons terras dat maar niet opgeruimd geraakt. Hoewel Roger geregeld herhaalt dat gewoon op het gras gaan zitten "even gezellig" is, bleef ik aandringen en zagen. En  onlangs eiste ik dat we tegen volgende zomer opnieuw van dat terras kunnen genieten. Daarom sprak Roger enkele dagen geleden af met de aannemer die ons vandaag eindelijk kwam verlossen van dat afbraakmateriaal. 

Ondertussen keek ik dat schoolwerk van L. na, zette ik koffie en maakte ik al plannen om het terras opnieuw te gebruiken. 

Ik was blij... tot de aannemer en zijn kompaan na het werk even koffie kwamen drinken in de keuken. Ik vernam toen dat de aannemer bij een vorige opdracht een spier had bezeerd en ik merkte dat het vrijmaken van ons terras die spier helemaal geen deugd had gedaan. En toen voelde ik me schuldig!

Taalonderwijs vandaag?

Vandaag heb ik nog maar eens de keuken schoongemaakt (bijna drie uur heb ik daaraan besteed, weliswaar met om het uur een vrij lange rustpauze voor mijn rug; en opnieuw zonder de binnenkant van de kasten onder handen te nemen). Wat heb ik toch een hekel aan dat soort werk! En zeker nu al die karweien nog langer duren dan enkele jaren geleden! 

Deze avond (nadat we nog eens spinazie met kikkererwten en zalm aten - heel lekker!) wilde ik nog enkele bladzijden uit mijn dagboeken overtypen toen er een mail van buurjongen L. aankwam. Of ik nog eens zijn schooltaak wilde nakijken.

Dat bleek een hele boterham te zijn! Ik antwoordde hem dat ik daar morgen zal voor zorgen, maar ik bekeek toch al een deel van de opgave. En daar las ik onder andere: 

"Lees de zinnen hieronder en plaats ze bij de juiste categorie van het armoedeweb (...)

- Liam heeft geen plaats op zijn kamer om te studeren (...) waardoor hij soms slechte punten behaald"

Zulke fouten vanwege een leerkracht maken me telkens toch zo kwaad!

Onder de scanner

Vergadering van de werkgroep WO I-II vandaag. Er waren twee leden afwezig wegens ziekte, en Ludo D. had voor ieder van ons een exemplaar van de Erfgoedkrant bij, met een artikel over onze werking: "WO II onder de scanner". Hij had ook voor mij zijn tweede laptop bij, zodat ik iets meer actief kon meewerken. Soms vind ik het jammer dat Roger zijn oude laptop niet meer online kan.

We hebben goed gewerkt maar er ligt nog veel werk voor de boeg: soms bevatten de steekkaarten die we controleren echt te weinig gegevens (en ik vrees dat we ons zullen moeten verontschuldigen voor de volgende vergadering die gepland is in een voor ons al heel drukke week). 

Vandaag hebben we de vergadering ook al een halfuurtje voor het einde moeten verlaten: Roger moest immers een nieuwe koptelefoon kopen nadat zijn vorige gisteren plotseling de geest gaf! 

Anesthesie

Eigenaardig: ik zoek al lang en vaak naar een heel verstaanbare en volledige uitleg over anesthesie (twee keer heb ik daar een heel slechte herinnering aan overgehouden) maar nooit vond ik een uitleg die me voldeed. 

Deze avond laat echter, viel ik heel toevallig (?) op een heel duidelijke video over dat onderwerp!

Ik kijk dus nog even verder voor het slapengaan!

"Onverwachte gedachten"

Vandaag vonden we weer een geschenk in de brievenbus. Een zeer poëtisch geschenk: een bundel van Ivo Hermans, "Onverwachte gedachten". 

Buiten onze deze week bijzonder uitgebreide boodschappen had ik nog enkele klusjes op mijn programma staan maar daar is niets van in huis gekomen. Mijn enkel deed te fel pijn (reuma) en ik heb dus, na het beantwoorden van een paar mails, mijn tijd verder besteed aan het lezen van Ivo's gedichten. Ze spraken mij heel fel aan, ze voelden zelfs als voedsel voor mijn nostalgische aard!

Les pipelettes

Vandaag is het al twee jaar geleden dat Rogers nicht Jeannine voor euthanasie koos! Weer heb ik de indruk dat het nog maar pas geleden is! 

Over vandaag valt verder niets speciaals te vertellen, behalve misschien dat ik een heel plezant kanaal heb gevonden op YouTube: Les Pipelettes (de kletskousen). En dat ik viel op een interview met dokter Charbonnier over NDE. En dat was geen geklets!  

Filmavond

Het was een vrij druk weekend voor mij. Nee, we hadden geen enkele afspraak. Maar buiten een paar aangename taken zoals een lang telefoongesprek met Hendrik die Roger hielp met een computerprobleem, het beantwoorden van enkele mailtjes van Eva, het overtikken van enkele bladzijden uit mijn vroegere dagboeken en het koken, heb ik mijn tijd vooral besteed aan huishoudelijke taken. Ik moest zoveel werk inhalen dat ik zelfs vandaag (op een zondag - dus tegen mijn gewoonte in!) enkele uren heb besteed aan de was.

Maar nu is het tijd voor een filmavond. Ik ga kijken naar "Mon fils, cet inconnu". De film (met Engelse ondertitels) werd me voorgesteld door YouTube en ik denk dat ik ervan zal genieten!

P.S. Voor het slapengaan. De film was heel goed maar echt genoten heb ik er niet van: ik vond hem akelig! Het ging onder andere over opvoeding, de rol van ouders (en de problematiek waar ik vroeger al eens over schreef). Wij hebben - gelukkig - nooit te maken gehad met dat soort gedrag bij onze kinderen (maar tijdens mijn studies heb ik wel vrienden gehad met drugsproblemen - en inderdaad, hun ouders waren telkens druk bezig met hun eigen "carrière"). Hoewel, ik weet het, je mag nooit veralgemenen!