Wat een rustige zondag!

En ik ben er niet kwaad om, integendeel. Zondag = rustdag, of niet?

Een rustgevende wandeling van net geen uur in Manshoven (gehuchtje van Borgloon, al dacht ik eerst, omdat het aan Heks grenst, dat het bij Heers hoorde vermits Heks een deelgemeente is van Heers), perfecte temperatuur: rond de 23°C, en voor de rest lectuur en eenvoudig maar lekker gegeten. En deze avond de drukproeven van het volgend nummer van Oostland (uitgave van de KVLS) nagelezen en de foto’s van gisteren bekeken. Ik heb alleen een foto van het buffet “gepubliceerd” op mijn post van gisteren. Ik mag immers niet zomaar foto’s van eender welke mensen erop zetten hé!

Ik las op de blog van mijn tante-vriendin dat haar zoon Vincent (mijn “kozijn” dus) een lelijke insectenbeet heeft opgedaan tijdens het fietsen. Maar dat wist ik al uit Facebook. Dat zijn vrouwtje dan weer door een hond is gebeten, wist ik nog niet!

Deze avond ook gelezen dat ex-minister Michel Daerden overleden is. Ik had, in tegenstelling tot de meeste Vlamingen, wel sympathie voor die figuur!

Reünie van vroegere legermakkers

We waren deze middag uitgenodigd in het buitenhuis van joviale Antwerpenaars die ik helemaal niet kende. Roger had de man al sinds 1968 niet meer gezien. De gelegenheid was een reünie van vroegere legerkameraden. Een van die mannen heeft ze allemaal weer weten op te sporen!

We kwamen voor een keer als eersten aan om 13:15 uur (vind ik altijd een beetje onbeleefd, maar als je anderhalf uur rijdt om daarna vast te stellen dat er nog geen andere genodigde is, wat kun je dan anders doen dan aanbellen? Zeker als het al een kwartier voorbij het afgesproken uur is). Nu, aanbellen hoefde  niet: de gastheren zagen ons aankomen vanuit hun mooie tuin tussen de bossen.

Kort daarop arriveerden de andere makkers met hun echtgenoten en de sfeer zat er snel in!

Het weer was prachtig en we zaten dus in de tuin waar onder een tent twee lange tafels gedekt waren. Onze sympathieke gastheer en zijn (heel mooie) vrouw, hun kinderen en kleindochter zorgden in hun mooiste Antwerps dat we ons onmiddellijk op ons gemak voelden, dat iedereen aan iedereen werd voorgesteld, en offreerden ons Cava en chips à volonté.

Maar het werd 14 uur, 15 uur, 16 uur, en nog steeds gingen we niet aan tafel. Ik probeerde mijn honger te stillen met chips, maar daar word je dik van, en Roger heeft me niet graag dik, dus hield ik het gematigd. Het werd 16:30 uur en echt, ik begon scheel te zien (in het vooruitzicht van een barbecue rond 14 uur had ik heel licht ontbeten). Ondertussen waren de mannen druk herinneringen aan het ophalen en luisterde ik niet echt aandachtig  naar vrouwenpraatjes. Wat kunnen vrouwen toch soms over beuzelarijen spreken! Zoals over tv-soaps, huishoudelijke karweitjes,  over hun man die teveel bezig is op zijn pc, enzovoort. Er waren er zelfs weer bij die me bijna heel hun leven vertelden. Hoe komt het toch dat zoiets telkens opnieuw gebeurt?

Ik ving ergens op dat men in feite nog op twee mensen wachtte, en meende te begrijpen dat daarom het eten zo lang werd uitgesteld.

Iets voor 17 uur kwamen die laatste genodigden eindelijk aan en werd er gebarbecued. Terwijl ik al at van de vele slaatjes en wat brood van het buffet, hoorde ik de laatkomers zeggen dat ze wel hadden gelezen dat men vanaf 13:30 uur verwacht werd, maar dat ze dat, gezien de lange afstand die ze moesten rijden, wat vroeg vonden.

 Foto Roger

Ze waren dan maar rond 14 uur bij hen thuis vertrokken. En toen vroeg ik me af of Roger de uitnodiging wel goed had gelezen: stond er 13 uur of 13:30 uur? Of “vanaf 13:30 uur”? In het laatste geval waren wij veel te vroeg ter plaatse!

Het enige wat me deze middag en avond hinderde, was dat vrouwen en mannen aan een aparte tafel werden gezet. Ik had veel liever naar de herinneringen van de mannen geluisterd dan naar sommige vrouwenpraatjes. Wilden de mannen misschien net niet gehinderd worden door onze praatjes?

Naarmate de avond vorderde, mengden de twee gezelschappen zich wel natuurlijk (en gelukkig!). En dan, tegen dat wij wilden vertrekken, begon het ineens heel fel te donderen en te stortregenen. We hebben  nog meer dan een half uur moeten wachten op het einde van de wolkbreuk voor we eindelijk naar onze auto konden lopen. Nadat we onze gastheren hadden beloofd volgend jaar weer van de partij te zijn. Ik had immers gemerkt dat Roger echt heeft genoten van zijn dag!

O ja, nog één detail: onze gastheren wonen in Antwerpen echt heel dichtbij onze vroegere straat daar! We waren dus jaren bijna buren zonder het te weten!

De la pluie et du beau temps

Daar waar wij in het Nederlands  “praten over koetjes en kalfjes”, zei ik vroeger in het Frans “parler de la pluie et du beau temps”. En dat is eigenlijk bijna het enige waar ik vandaag iets over te vertellen heb.

Het was een doodgewone dag, maar we gingen toch een uurtje wandelen in het domein Nieuwenhoven (Sint-Truiden), nadat we mijn leesbril bij Pearle hadden binnen gebracht. Ik haalde die gisteren, na ons ziekenhuisbezoek, uit zijn brillendoos en hij bleek gebroken. Gelukkig heb ik nog een vorige bril liggen waarmee ik me nu behelp. Hoewel de garantieperiode voor de gebroken bril verlopen is, stelde men mij bij Pearle voor hem gratis te repareren tegen maandag. Wat een service!

Daarna volgde dus onze heel aangename wandeling. We hadden prachtig weer: rond de 24°C, met een mooie lichtbewolkte lucht, een licht briesje maar geen regen.

En dan bel ik deze avond met Hendrik en Anneke… En blijkt het in Antwerpen weer eens te regenen! Wat een rare klimaattoestanden in ons land toch! Zo’n verschillen op zo’n korte afstanden!

Met mijn vroegere bril is het echt behelpen: hij is niet zo sterk als degene die stuk is.  Dus maak ik dit postje kort.

Ik heb bewust nooit gesproken over de Olympische Spelen. Collega schrijver Martin Wings deed dat wel, zie link hieronder, en ga naar 2 augustus 2012: http://verhalen.jouwweb.nl/gedachten.

Mij werken ze eerlijk gezegd op de heupen. Je hoort over niets anders meer op de radio (hoe het met tv gesteld is, dat weet ik natuurlijk niet).

O ja, ik zou in dit blogje over “regen en mooi weer” nog iets belangrijks vergeten te vertellen: Roger kreeg een mail van zijn achter-achter-achternicht Joyce uit de Keys. Heel waarschijnlijk komt ze binnenkort op bezoek!

Telefoneren met Elena

Ik kreeg vandaag een telefoontje van onze dochter. Na een poosje eiste onze “grote meid” het toestel op, en ik werd bedolven onder een spraakwaterval. Sommige woorden herkende ik, naar de betekenis van de andere moest ik raden. Ze hield maar niet op, onze Elena: blijkbaar was ze iets heel interessants aan het vertellen!

Nadat ik eindelijk haar mama weer aan het toestel kreeg (telkens als ik vroeg: ‘Meisje, kun je me je mama eens doorgeven?’, antwoordde Elena heel kordaat ‘Nee!’. Ik weet niet of dat toeval was. Of zou ze echt begrepen hebben wat ik vroeg?), vertelde die me dat Elena de hele tijd dat ze me van alles vertelde, wees naar wat ze me wilde duidelijk maken: de bomen in hun tuin, de lucht, de vogels, een vliegtuig, enzovoort. En, naar het schijnt stapte ze ondertussen zelfbewust door de tuin, net zoals de meeste mensen die een gesprek voeren via hun GSM. Grappig hoe een peuter grote mensen nabootst!

Na afloop van dat lange “gesprek” deden we onze boodschappen en daarna gingen we op ziekenhuisbezoek.

Geen wandeling dus vandaag, hoewel de temperatuur ideaal was (rond de 25°C)

Xanax

We gingen vandaag op ziekenbezoek. De zieke heeft er echter niet veel aan gehad: ze sliep constant. Dat was, zei haar echtgenoot, het geval sinds deze ochtend. Daarvoor leek ze de goede weg op te gaan. Ze was deze ochtend ook misselijk geweest, klaagde over hoofdpijn en at slecht. Die laatste symptomen vond ik verontrustender dan dat slapen, want dat deed me terugdenken aan toen Roger in 1997 was opgenomen in het ziekenhuis, daar (en later thuis) ook constant sliep; en ik, door het lezen van de bijsluiter van een van de medicijnen die hem werden toegediend, namelijk Xanax, tot de ontdekking kwam dat het gewoon ging om een bijwerking van het medicament. Ik vroeg dus aan de echtgenoot welke medicijnen zijn vrouw kreeg toegediend. Jawel, Xanax was er bij, sinds gisteren, toen ze van afdeling veranderde. Wordt dat middel op die afdeling misschien automatisch toegediend? Feit is wel dat de patiënten dan heel tam en dus gemakkelijk worden!

Ik vertelde haar man wat ik wist van Xanax, en deed hetzelfde tegen enkele verpleegsters (maar waarschijnlijk, bedenk ik achteraf, waren het slechts verzorgsters: hun respectievelijk uniform onderscheid je niet zo gemakkelijk als bezoeker). Deze antwoordden mij dat Xanax geen slaapmiddel is, gewoon een kalmeermiddel. Oké, maar wel een heel verslavend, met heel vervelende (mogelijke) bijwerkingen!

Deze avond heb ik nog even gezocht naar Xanax op het Internet. En, wat ik niet wist: ook de andere symptomen die onze slapende zieke vertoonde, kunnen aan dat middel te wijten zijn!

Hoe is het mogelijk dat dokters (want ze zal toch af en toe een dokter op bezoek krijgen in haar ziekenhuiskamer?) niet denken aan de mogelijke bijwerkingen van de medicijnen die ze voorschrijven?

Ondertussen maken de gezinsleden zich zorgen (zoals ik destijds ook deed om Roger) omdat hun zieke blijkbaar achteruit gaat in plaats van vooruit. Ik begrijp het echt niet. Of zit daar geld achter? Een afspraak met een of andere farmaceutisch bedrijf?

En ik weet pertinent dat mensen als Roger en onze slapende gastvrouw geen nood hebben aan een kalmeerpil! Integendeel!

Elena-sitten en “Friends" kijken met Zeger

Vandaag was het precies drie jaar geleden dat de ouders van Elena elkaar hun ja-woord gaven in het stadhuis van Leuven. En dat wilden ze onder elkaar vieren: of wij wilden babysitten? Natuurlijk!

We kwamen daar al na de middag aan. Elena en haar moeder zaten te genieten van het mooie weer op het terras (en daarvoor in de tuin, merkte ik aan het badje en het waterspeelgoed dat overal rondslingerde). Elena begon heel enthousiast van alles te vertellen terwijl wij van een fris biertje genoten (het was echt heel warm). En Elena at ondertussen massa’s fruit. Ongelooflijk hoeveel fruit dat meisje verorbert! Maar des te beter natuurlijk (behalve voor de portemonnee, want fruit kost heel veel geld tegenwoordig).

Iets voor 18 uur kwam onze schoonzoon aan, met een enorme ruiker voor zijn vrouw. Wat een liefde!

We babbelden nog even en rond 19 uur vertrokken zij naar een restaurant in Leuven. Elena begon eventjes te wenen toen ze merkte dat haar ouders de avond niet met haar zouden doorbrengen… Maar ondertussen was haar “nonkel” Zeger aangekomen en samen hebben we gezorgd dat ze heel snel getroost was. Spelletjes, pizza gegeten, naar “Bumba” gekeken, flesje melk gedronken. Daarna was het bedtijd voor onze grote meid: ze leek doodmoe. Ze liet zich heel gewillig in bed leggen na haar toilet en nog een verhaaltje.

Ze heeft nu een “potje” gekregen, maar ik vond het niet aangewezen haar daar deze avond nog even een les in zindelijkheid op te geven.

Terwijl buiten een onweer naderde, maakte Zeger alles klaar voor onze “Friends”-avond. Wat was dat lang geleden! Ik heb er van genoten, en ik denk Roger ook, die na een poosje mee kwam kijken naar een paar afleveringen.
Rond 23:30 uur kwamen onze dochter en schoonzoon thuis en zijn wij naar huis gereden, waar we werden verwelkomd  door een kort maar heel hevig onweer.

En toen kregen we nog een telefoontje van Hendrik. Hij had deze avond een klapband gehad. Gelukkig reed hij op dat moment heel traag zodat hij de auto rustig aan de kant heeft kunnen zetten! Maar dat zijn weer zoveel kosten voor hem en Anneke: alles behalve leuk! Het toppunt is dat de banden van de Ford pas vervangen waren voor de auto naar hen ging!

Zoek de fout!

Ik kreeg vandaag weer een stukje uit de “Libre Belgique” toegestuurd door mijn “bewonderaar”. Interessant, maar ik vond er een grove fout in. Hier kun je het stukje zelf lezen. En de fout? Wel, als in het Frans de  “se”  bij een wederkerig werkwoord een “complément d’objet indirect” is, dus het antwoord op de vraag (in dit concrete geval) “ont succédé à qui?”, moet de “participe passé” onveranderd blijven. Dus niet zoals er staat: “Les missions Apollo se sont succédées” maar “Les missions Apollo se sont succédé”. Mij lijkt dat heel logisch, maar blijkbaar kennen Franstalige journalisten hun spraakkunst ook niet meer!

Dit was het laatste wat ik las (en trouwens deed) vandaag, want ik ga nu naar bed! Hoewel… Een relaas over onze mooie, lange en welgevulde dag volgt nog.