Gisterennacht daalde de buitentemperatuur voor de eerste keer sinds lang onder de kamertemperatuur vóór we gingen slapen. Voor we naar bed gingen, opende ik dus het raam. Net toen ik voelde dat ik weggleed in een zalige, frisse slaap, sloeg een felle windstoot ons raam even dicht en weer open. Roger besliste om het raam weer te sluiten.
En terwijl ik even later luisterde naar het getokkel van de regen en een paar donderslagen, voelde ik me toch weer een beetje teleurgesteld: ik heb als kind leren houden van onweer.
Maar waarschijnlijk had Roger gelijk en nam hij een veilige beslissing. En vandaag was het inderdaad iets frisser (maar nog niet fris genoeg om te koken: we aten nog eens gazpacho, gevolgd door een salade van linzen, tomaten, uien en tonijn uit blik).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten