Natte drukte vlak voor Kerstmis en lectuur

Weer regen vandaag, deze keer echt onophoudelijk. Koud was het  niet, integendeel. We moesten nog een paar boodschappen doen voor Kerstmis. In feite had ik die gisteren willen doen omdat ik de drukte van dit weekend vreesde, maar daar bleef toen geen tijd voor over. Dus moesten we de massa wel trotseren.

Het was niet te doen! Wat een volk! Winkelkarretjes hadden alle moeite om niet tegen elkaar te botsen in de supermarkten, overal ellenlange files, vreselijk dus voor ons! Op een zeker ogenblik was het manoeuvreren met dat karretje zo moeilijk geworden dat Roger mij op een beetje kalmere plek liet wachten terwijl hij zelf uit de rekken haalde wat we nodig hadden (we hebben de inkopen echt beperkt tot het hoogstnodige). Ondertussen bekeek ik de mensen rondom mij: allemaal al even druipend nat, drukdoende en nerveus. En het wriemelde allemaal zoals in een mierennest! Op dat ogenblik zag ik een man, die me vaag bekend voorkwam, naar mij lachen. Jawel, ik kende hem, maar van waar? Hij zag me twijfelen en stelde zich voor: een journalist die me lang geleden is komen interviewen. Terwijl ik hem herkende, herinnerde ik me ook zijn naam (die ik hier niet ga prijsgeven natuurlijk).  Ik kreeg de indruk dat hij en zijn vrouw dezelfde strategie volgden als Roger en ik om een beetje aan de drukte te ontkomen (maar in zijn geval stonden hij en zijn dochtertje bij het karretje te wachten).

Eigenlijk was het onze eigen fout dat we in die massa zijn terechtgekomen: we hadden die boodschappen donderdag moeten doen (hoewel, sommige zaken wilde ik echt niet te lang op voorhand kopen). Ik heb echt te doen met mensen die niet anders kunnen dan op zulke dagen hun inkopen doen! Wat een hel!

Eindelijk thuis heb ik nog even gebeld met mijn moeder (die ook net  van haar boodschappen terugkwam, samen met Roger en Lily Beeckman). En daarna hebben Roger en ik  nog enkel zitten lezen… aan onze pc.
Roger verwees me naar dit stukje. Van daaruit voerde een link (in een reactie van Johan Sanctorum) mij naar dit. En van daaruit voerde een andere link mij naar dit stukje. En zo ging dat maar door met mijn lectuur, die me weer eens bewees dat om in de Vlaamse literaire wereld door te breken, je de juiste personen moet kennen, en vooral heel politiek correct moet zijn*: iets wat veel leden van de KVLS niet lijken te beseffen (tijdens de laatste vergadering merkte ik bij sommigen een soort bewondering voor Kristien Emmerrechts). Ikzelf heb van enkele van haar boeken genoten (ja, ze kan schrijven)… tot aan een bepaalde bladzijde en dan legde ik haar boek meestal opzij omdat het te banaal werd.

Eigenlijk is lezen op het scherm vaak veel boeiender dan op papier… en ik begrijp dus wel dat, als ik niet aandring op bijvoorbeeld een wandeling, Roger aan zijn pc wil blijven zitten! 

Op een bepaald uur moest ik echter voor eten zorgen, en na de maaltijd en mijn uurtje lezen “op papier” (tja, toch heb ik nog die geur van papier soms nodig) in de relax, heb ik nog naar een aflevering van Star Trek gekeken. Ik geniet er eigenaardig genoeg heel fel van!

Ondertussen regent het nog steeds: ik voel me helemaal niet schuldig omdat we vandaag niet gewandeld hebben!

* Vaak zijn het de grote uitgeverijen die eisen dat je politiek correct bent, zodat ze hun entree zouden hebben bij bepaalde kranten en radiozenders. Onze vriend Dirk Lambrechts zaliger bijvoorbeeld hemelt in zijn eerste boek “Fado, de tranen van de Taag”, uitgegeven bij Epo,  de fadozangeres Amalia Rodrigues op als beste fadovertolkster, terwijl hij daarvoor altijd verkondigde dat ze absoluut niet de beste fado’s zong. De laatste keer dat we Dirk ontmoetten, stelden we hem een vraag daarover en hij gaf toe dat de redactie van de uitgeverij dat had geëist: ‘Wiens brood men eet, diens woord men spreekt’.

Huishoudwerkjes terwijl Roger een vroegere cursist van mij helpt

Deze ochtend leek mijn rug weer helemaal in orde. Roger vertrok iets over twaalven naar Tongeren, waar hij een vroegere cursist van mij (uit de tijd dat ik nog lessen initiatie Nederlands gaf op de gemeente) zou helpen puin naar het containerpark te brengen. Mijn ex-cursist, zijn vrouw en kinderen, die nu nog in Heers wonen, verhuizen inderdaad binnenkort. Mentor heeft in Tongeren maanden aan de renovatie van hun nieuwe huis gewerkt, en zocht nu iemand om hem te helpen al het puin, dat daar het resultaat van is, weg te brengen. En in zulke gevallen denken oud-leerlingen nog even aan hun oude lerares! Alleen kon ondergetekende hem echt niet helpen, dus sprong de lieve Roger in.

Ondertussen heb ik eindelijk ons bureau én de salon schoongemaakt (en mij nog maar eens geërgerd aan alle rommel die Roger en ik genereren!) en dat voelde ik daarna weer serieus in mijn rug!

Toen Roger rond 16:20 uur nog niet terug was, maakte ik me klaar om te voet naar het postkantoor (in het centrum van Heers, een half uur stappen) te lopen: ik moest immers dringend zaken versturen voor de KVLS. Ik schreef een briefje voor Roger, deed mijn oude wandelschoenen aan (degene die ik meestal draag lagen in onze auto) en toen… begon het weer eens te regenen. Niet heel fel, dus in feite was dat geen excuus om niet tot dat postkantoor te lopen. Maar… ineens kreeg ik toch weer zo’n felle rugpijn! En vroeg ik me af of Roger zijn sleutels wel bijhad (hij vergeet die nogal eens). Dat waren excuses genoeg om het pas geschreven briefje te verscheuren en verder op Roger te wachten. Achteraf gezien heel dom van mij: ik weet dat stappen de pijn verlicht, en als Roger voor een gesloten deur was komen te staan, had hij toch wel gewoon even gewacht?

Uiteindelijk was Roger toch op tijd terug zodat we net voor sluitingstijd op de post waren.

Deze avond, na het eten, terwijl ik in de relax lag te lezen met smeltende bittere chocolade op mijn tong, werd ik gestraft voor mijn luiheid: rugpijn tot en met!!!

Ik wilde verder lezen in dat boek van Adriaan Van Dis (ik weet het, ik schreef in de post waar de link naar voert “Dis”: dikke fout, en ik weet niet hoe dat gekomen is) maar, hoewel ik het begin ervan heel goed vond… begon ik het boek na een poosje langdradig te vinden! Ik stel vast dat ik met steeds minder “goesting” verder lees… en heb dus besloten die lectuur stop te zetten: er wachten hier immers nog honderden boeken!

Vertaling, KVLS, telefoontjes en… rugpijn

Eigenlijk stond vandaag onder andere op mijn programma ons bureau schoonmaken. Maar ik had zo’n felle rugpijn (Elena te vaak opgetild gisteren?) dat ik dat naar morgen heb verdaagd. Ik begon de dag dus met werk voor de KVLS (jawel, het soort werk dat ik liever aan een opvolger wil doorgeven). Dat was niet zo’n goed idee: door dat zitten aan de PC werd mijn rugpijn alleen maar erger. We moesten even naar de post en onder weg, in de auto,  dacht ik dat ik de pijn niet meer lang zou uithouden zonder een pijnstiller te slikken – die we wel niet in huis hebben, dus dan zouden we eerst nog langs een apotheker  moeten rijden.

Terwijl ik van onze geparkeerde auto naar het postgebouw liep, voelde ik echter de pijn verminderen. Ik heb al vaker opgemerkt dat lumbagopijn vervaagt bij het stappen. Helaas, het regende weer eens pijpenstelen, dus een wandeling zat er niet in!

Thuis wachtte weer een heel dringende vertaling. Toch heb ik eerst enkele mensen opgebeld, en tijdens dat telefoneren liep ik constant rond. Het stappen deed deugd aan mijn rug! Straks word  ik nog een telefoonadept, ik die eigenlijk niet zo graag telefoneer!

Nadat ik met mijn moeder Nany had gekeuveld en nog iemand uit Matadi had opgebeld, heb ik langer dan 3 kwartier met zuster Godwine gepraat. Ze had me zoveel te vertellen! 

Ik hoorde haar wel eerst vragen aan de aanwezige schoonmaakster of die haar zou helpen met weer recht te staan nadat ze zich comfortabel had neergezet om “even te praten met een heel goede vriendin”! Zuster Godwine wordt 90 jaar op 7 januari!

Daarna was mijn rugpijn zo goed als over en kon ik eindelijk aan die vertaling beginnen. Voor ons avondeten was een Vlaamse stoofschotel voorzien, wat me dus de kans gaf af en toe rond te lopen en ondertussen ook verder te werken aan de vertaling. Die op tijd geleverd werd!

Drukke dagen… en Zeger wordt 31 jaar vandaag!

Vandaag werd Zeger 31 jaar! Dikke proficiat, jongen! Wij waren deze dag nog eens bij Elena, maar Zeger kon deze avond niet komen eten: hij had een andere afspraak. Eigenlijk normaal… Elena heeft wel naar hem gevraagd en deze keer zei ze niet “Eger” maar weer iets dat veel meer op “Nonkel Zeger” leek! Ze bleek echt een beetje ontgoocheld toen ik haar zei dat Nonkel Zeger vandaag niet zou komen (en ik kon haar natuurlijk niet uitleggen waarom dat was, daarvoor is ze nog te klein).

Lutti, de onthaalmoeder, bleek praktisch zonder stem te zitten! Hoe is ze die kindjes dan de baas gebleven heel de voormiddag?

Toen Elena Roger en mij zag binnenkomen bij Lutti, liet ze deze keer al het speelgoed vallen, rende ze naar ons en sprong ze bijna in mijn armen. Ik smolt!

Het was druk met Elena: de laatste tijd is ze heel uitgelaten, lacht ze vaak, speelt en babbelt ze veel, en bewondert ze alles: ze lijkt het leven heel boeiend te vinden! We hebben voornamelijk met haar dierentuin gespeeld, maar ook gezongen, gedanst, en uiteraard gekookt: zij op haar kookvuurtje, ikzelf daar vlakbij op het grote fornuis. Elena heeft weer opvallend veel gegeten, en met veel smaak. Op een zeker ogenblik, tijdens de boodschappen, proefden Roger en ik van aangeboden pikante “snoepjes” op basis van onder andere gember. Ik gaf er een klein stukje van aan Elena die telkens om meer vroeg. Ze is duidelijk geen zoetekauw! Terwijl ik tegen Roger zei: ‘Nee, veel te pikant voor mij!’, smeekte onze grote meid om nog meer!

O ja, dat vergat ik bijna te vertellen: Lutti heeft het mysterie van het “klikhuisje” opgelost: het gaat over een speeltafel die bij haar staat, die je moet openklikken om daarboven een huisje te doen verschijnen.

Roger en ik kregen ook de kans nog eens onze zieke te gaan bezoeken. Ze maakt het weer opvallend beter, is zich nu goed bewust van hetgeen er allemaal gebeurd is, al beseft ze ook dat ze zich grote delen van de voorbije maanden niet meer herinnert! Ik hoop zo dat het eindelijk de goede weg opgaat!

Gisteren was al even druk: onder andere een flinke, koude wandeling in de velden rond Borgloon (waarbij we weer langs de mooie transparante kerk kwamen).

 Foto’s Roger

En ‘s avonds eindelijk nog eens een bestuursvergadering van de KVLS. Ik hoopte iemand te vinden die mij wil opvolgen als penningmeester. Ik heb die job destijds enkel aangenomen met de bedoeling alles te digitaliseren zodat mijn opvolger minder werk zou hebben. Aan de “omgang met geld” zelf heb ik immers een onverklaarbare hekel. Omdat ik het tegenwoordig veel te druk heb, hoopte ik dat iemand anders die nu fel vereenvoudigde taak zou willen overnemen (zodat ik zelf wat meer tijd zou overhouden voor andere zaken en dus ook om weer voor mezelf te schrijven). Maar niemand hapte toe!

Nu, we waren maar met vier  bestuursleden. Volgende keer lukt het misschien wel?

De vergadering verliep heel vlot, was gezellig en liep toch niet uit, hoewel Edith trakteerde met taart ter gelegenheid van Kerstmis. Boudewijn Knevels was mij komen oppikken en bleef nog even iets drinken nadat hij mij weer naar huis had gebracht.

Een van mijn boeken gaat tweedehands voor een ongelooflijke hoge prijs!

Weer praktisch de hele dag regen vandaag: ik word het beu!

Gelukkig moesten we in verschillende winkels zijn (maandag is voor ons immers boodschappendag) zodat Roger toch voldoende beweging heeft gehad. We winkelden onder andere in de  Lidl van Wellen, waar we onze vriendin Liliane tegenkwamen. Dat werd dus een poosje babbelen voor we eindelijk aan onze boodschappen toe waren. Liliane vroeg ons hoe het ging met zuster Godwine en daarmee besefte ik dat ik heb vergeten te vertellen dat ik onlangs in Sint-Truiden haar overste, zuster Emilia, heb ontmoet, dat die vertelde dat het met zuster Godwine soms goed, soms wat slechter gaat. En dat zuster Godwine vorige zaterdag naar mij belde. Ze viel echter op Roger: ik stond net onder de douche! Ik moet morgen echt proberen tijd te vinden om haar zelf nog eens op te bellen. Liliane en ik beloofden elkaar dat we begin 2013 samen onze “nonnetjes” zouden bezoeken. Dat hadden we eigenlijk al afgesproken in oktober, maar daarna werd het voor ons beiden zo druk: zieken in onze familie, onder andere kleinkinderen.

‘s Avonds heb ik uiteraard gekookt (onder andere een heel lekkere spinaziestamppot met kikkererwten), nog met veel plezier gekeken naar een aflevering van Star Trek, en daarna deed ik iets wat ik al jaren niet meer had gedaan: zoeken op Google waar mijn boeken zoal verkocht worden. Ik weet echt niet waarom ik het deed: een ingeving zeker? Maar ik kwam wel op iets heel eigenaardigs terecht. Op Bol.Com in Nederland vond ik mijn dun boekje “Een boom voel ik mij” te koop (tweedehands) voor 25 euro!!!

Zeggen dat ik voor dat boekje (dat oorspronkelijk veel goedkoper was!) nooit royalty's heb ontvangen, wegens “te weinig interesse voor dat schrijfsel van mij”!

Ik heb er hier nog enkele exemplaren van liggen! Zou ik ze voorstellen aan Bol.Com? En wat krijg ik er dan zelf voor???

“Klikhuisje”?

Deze avond, na ons Ikeawandeling, kregen we een telefoontje van onze dochter en al gauw nam Elena de hoorn over. Ze bleek me heel veel te vertellen hebben (maar sorry, grote meid  die dit later hopelijk zult lezen, ik had moeite om je te begrijpen! Je babbelde zo druk, zo heftig, en zoals je weet, sprak je op die leeftijd niet alle klanken uit. Niet gemakkelijk te begrijpen zonder beeld! ).

Ik hoorde onze dochter enkele keren vragen: ‘Geef je mij de telefoon even terug?’ en Elena antwoorden: ‘Nee, Elena (ver)tellen (aan) oma!’

Ik begreep wel dat het ging over haar poppenhuisje en een poes die moe was en daar nu in sliep, over iets dat ze “gekookt had”, over hun bezoek aan de dierentuin gisteren, en over papegaaien, over hun bezoek vandaag aan de ouders van haar papa waar ze heeft kunnen spelen met neven en achterneven (‘kindjes, oma!’, en die heeft ze jammer genoeg niet in onze familie) en over een “klikhuisje”.

Wat ze met dat “klikhuisje” bedoelde was me echt een raadsel! Ik herhaalde het woord, en ja, ze wilde echt “klikhuisje” zeggen, dat was duidelijk! (Gelukkig vond ze het niet erg toen ik een paar keer moest passen en zeggen: ‘Elena, ik begrijp het niet!’). Ze begon dan telkens heel fel te lachen. Weer een grapje? Nee, ik denk echt dat ze iets bedoelde dat ik niet begreep.

Toen ik uiteindelijk weer haar moeder aan de lijn kreeg, vroeg ik haar of ze wist wat “klikhuisje” kon betekenen. Zij wist het ook niet. Ik dacht nog even dat haar Duplohuisje (ook van de Sint gekregen) misschien weer in elkaar “geklikt” was (het lag vorige woensdag helemaal uit elkaar), maar onze (hoogzwangere: Roger en ik zijn ook in “blijde verwachting”!) dochter antwoordde me letterlijk: ‘Nee, dat is nog steeds een puinhoop!’.

“Klikhuisje” blijft dus voorlopig een mysterie!

Regen, Ikea en Star Trek

Het heeft deze zondag bijna onophoudelijk geregend! Toch zou ik willen dat Roger (praktisch) elke dag voldoende beweegt. Op het Internet had ik gelezen dat Ikea in Hognoul vandaag open was en ik stelde dus voor nog eens daar naartoe te rijden.  We waren wel even bang dat het er te druk zou zijn maar het viel erg mee. De Ikea van Hognoul vind ik veel aangenamer dan die in de buurt van Antwerpen destijds (men zegt me wel dat die in Antwerpen ook veel beter is geworden na de renovatie).

We hebben in Hognoul anderhalf uur goed doorgestapt (en ondertussen natuurlijk genoten van de vele tentoongestelde interieurs): dat volstaat ruimschoots. Vlak voor we de kassa zouden passeren, had ik vreselijk honger en ik stelde voor een kleinigheid te eten in het Ikea-restaurant. Het werd één Zweeds buffet en één gemengde sla (samen voor 4,95 euro) voor ons beiden. Wat een geluk dat we geen twee porties van elk hadden genomen, want die twee enkele porties waren zo copieus dat we er allebei voldoende mee gegeten hadden. Ik hoefde deze avond dus niet meer te koken! Dat gaf me de gelegenheid nog eens naar een paar afleveringen van Star Trek (the next generation) te kijken.

Hendrik had ons immers een poosje geleden een zeventiental afleveringen van Star Trek geleend: hij wil zo graag dat we die serie ook zouden bekijken. Roger heeft al bijna alle afleveringen gezien (tja, hij heeft meer vrije tijd dan ik):  ik ben nog maar aan aflevering 12. Als ik er een begin te bekijken, waarschuwt Roger meestal: ‘Die vond ik niet zo goed!’. Ik was trouwens ook een beetje bang dat ik er niets zou aan vinden: science fiction is niet bepaald mijn ding… En toch geniet ik er met volle teugen van, net zoals ik (nog steeds) van sprookjes kan genieten.

En het kijken ernaar herinnert me er ook aan hoe ik de laatste maanden dat we in Antwerpen woonden elke woensdag naar een of twee afleveringen van Blake’s 7 keek met de “kindjes”. Wat heb ik daar ook van genoten! En toch, eerlijk, Hendrik (ik weet dat je nog steeds een grote fan bent van Blake’s 7), deze serie vind ik nog veel beter!