Elena-dag en slecht nieuws

Het was Elena-dag vandaag en ons meisje is heel druk bezig geweest: naar kinderliedjes geluisterd (en gedanst), op haar pianootje getokkeld, met haar dierentuin gespeeld, met haar poppenwagen rondgelopen en in boekjes “gelezen”. We zijn niet gaan wandelen: het vroor rond de -5°C en Elena was fel verkouden.

Ze had geen dutje willen doen en rond 16 uur, nadat ze wat fruit en yoghurt had gegeten, deden we samen met haar mama boodschappen. In het terugkomen viel Elena in slaap in de auto. We legden haar in bed, en toen haar “nonkel” Zeger eraan kwam rond 18:30 uur, sliep ze nog steeds. Iets later heb ik haar toch gewekt: anders zou ze misschien ‘s nachts haar ouders wakker maken. Ze at (heel goed) samen met ons, maar het was duidelijk dat ze nog moe was. Ze vroeg trouwens zelf kort na het avondeten naar haar flesje en om haar pyjama aan te trekken. Daarna wilde ze nog eerst met Zeger naar een paar tekenfilmpjes kijken maar vroeg me al gauw zelf om het verhaaltje te vertellen dat bij haar slaapritueel hoort. Al tijdens het voorlezen, viel ze in slaap. Met een gelukzalige glimlach op haar gezicht.

Zeger en ik genoten nog van een paar afleveringen van “Friends”. Ondertussen kwam onze schoonzoon thuis en ging Roger onze dochter halen (normaal gaat ze op de fiets naar school, maar ten eerste wordt dat wat te zwaar voor haar en ten tweede was het echt te koud). Daarna zijn Roger, Zeger en ik vertrokken, want het was al heel laat…

In de loop van de middag kreeg ik zonder reden een eigenaardig intens droevig gevoel over mij. Dat gebeurt nog en vaak is dat de voorbode van slecht nieuws (maar niet elk slecht nieuws wordt voorafgegaan door dat gevoel). Het is heel onaangenaam, omdat ik niet weet waarom ik me zo voel, en er dikwijls, net zoals vandaag,  absoluut geen reden voor lijkt te zijn, integendeel. Even dacht ik nog aan onze familiezieke, of dat ik misschien naar Nany moest bellen, want wie weet wat er ondertussen was gebeurd in mijn familie?  Dat leek me echter niet zo’n goed idee: andere mensen alarmeren als ik zelf niet weet waarom ik dat doe? Zelfs tegen Roger zei ik niets, om dezelfde reden. Maar dan bliepte mijn GSM: een door Edith (bestuurster van de KVLS) doorgestuurd bericht van de vrouw van een bestuurslid. Ik wist dat hij al jaren ziek was… Maar wat ik las, had ik niet verwacht: hij vecht op dit ogenblik voor zijn leven! Zoals altijd als ik dat onbestemd gevoel heb, verdween het meteen nadat ik dacht er de reden voor gevonden te hebben. Niet dat ik dit nieuws niet vreselijk vind, integendeel. Ik voelde me zelfs nog droeviger, maar het vervelende idee dat ik niet wist aan wat dat lag, was op slag verdwenen. 

Sneeuw op Rogers 69ste verjaardag!

Deze dag was volledig in het teken van Roger en ik had mijn klanten gewaarschuwd dat ik geen enkele vertaling zou aannemen. Roger mocht beslissen over onze bezigheden.
Dat werd eerst de spullen, waar Zeger gisteren (soms met veel moeite) afstand van deed, naar het containerpark in Opheers (deelgemeente van Heers) brengen. Eigenaardige keuze misschien, maar Roger is eigenlijk graag op het containerpark (in de hoop daar iets te vinden dat onze rommel kan aanvullen?)

Het was al lichtjes aan het sneeuwen toen we vertrokken, maar de vlokken werden steeds dikker en ze bleven liggen. We zouden normaal gezien daarna in Sint-Truiden onze boodschappen doen, maar om geen risico’s te nemen, besloten we toch maar in Heers de meest nodige spullen te kopen. Veel hadden we niet nodig, want Roger wilde graag het vlees (rest van vorige zondag) dat we van onze dochter meekregen, vandaag eten. We kochten dus wat groenten en een paar flessen wijn.

Terwijl we aan de kassa stonden aan te schuiven, hoorden we de uitbater zijn beste Frans ten toon spreiden ten overstaande van een leverancier. Zulke zaken zijn, denk ik, alleen hier mogelijk! Als een Nederlandstalige iets in Wallonië levert, zal hij wel zorgen dat hij een beetje Frans spreekt!

De sneeuw bleef neerdwarrelen, alles werd wit (Roger maakte enkele foto’s maar heeft ze nog niet geüpload) en ik kreeg zin in een wandeling in de sneeuw. Roger echter niet, vandaag was zijn dag, dus…

Ik had later nog even Hendrik en Nany aan telefoon. De eerste behelpt zich nu met zijn krukken, de tweede vroeg of Roger nu 66 of 67 jaar werd! Mama toch! Roger vertoeft sinds 23:30 uur deze avond welgeteld 69 jaren op deze wereld!

We aperitiefeden (naar het schijnt moet je dat zo schrijven!) met Oloroso, olijven met look, en maatjes, daarna aten we een rijke groentesoep met spruitjes én de balletjes die Roger normaal niet krijgt van mij in het kader van zijn dieet, gevolgd door dus dat lekkere vlees, witloofsla, latuw, tomaat, komkommer… en weer frietjes! Ik weet het, deze maand is niet bevorderlijk voor onze lijn! Roger, die de laatste weken rustig aan het vermageren was, merkte deze ochtend op de weegschaal dat hij een kilo was verdikt. Ikzelf heb me niet durven wegen: ik voel aan mijn spijkerbroeken dat er ook wat vet is bijgekomen!

Voor een dessert had ik niet gezorgd: noch Roger noch ik hunkeren daarnaar. Wel heb ik, terwijl Roger nog even op zijn pc bezig was, liggen lezen in de relax, met uiteraard een blokje bittere chocolade. Op dat moment kregen we een telefoontje van onze dochter, uiteraard om haar papa geluk te wensen. Ook Elena kwam even aan de lijn en daarna mocht ik nog even praten met onze grote meid. Wat had ze veel te vertellen: ze had blijkbaar in de sneeuw gespeeld met haar Vake (Vake en Moeke kwamen vandaag babysitten) en had “boempats” gedaan (ze was dus gevallen). Maar het deed geen pijn!

En nu staat er Flamenco op: ik word nostalgisch tot en met. En ik vermoed Roger ook.

Elena wordt vandaag 2 jaar, Roger morgen 69!

Vandaag werd Elena 2 jaar en dat werd gisteren gevierd. Even hadden we sneeuw gevreesd, maar de dag bleef droog. In het naar Leuven rijden zagen we wel dat het over de taalgrens wel een beetje gesneeuwd had.

Om 5 voor 13 uur kwam mijn moeder Nany aan in het station van Leuven. We hadden afgesproken aan de achterkant van het station, in Kessel-Lo dus. Tot kort geleden was dat het gemakkelijkst omdat je daar een ruime parkeermogelijkheid hebt, maar nu bleek daar alles veranderd. Terwijl Roger aarzelde of hij die nieuwe betalende stationsparking zou binnenrijden, belde Nany op mijn mobieltje: ze vond deze keer niet zo direct de weg naar die achterkant van het station. Uiteindelijk troffen we elkaar toch, terwijl wij een voor mij duizelingwekkende hoge trap vanuit de parking afdaalden en zij daar beneden op ons stond te wachten.  Daarna gingen we Zeger oppikken.

Toen we bij onze dochter aankwamen, bleek Elena nog haar dutje te doen. Ik was niet de enige die dat een goed idee vond: zo zou ze daarna fris wakker zijn en niet te snel moe worden van al het feestelijke dat op haar wachtte!

Toen ze opstond leek ze een beetje overrompeld: al dat volk (haar 4 grootouders, haar overgrootmoeder Nany, Zeger, haar oom en tante Dominique en Hilde en  haar 2 neefjes)! Moemoe (haar andere overgrootmoeder) kon er jammer genoeg niet bij zijn, evenmin als haar nonkel Hendrik en Anneke.

Nadat Elena door al die mensen werd geknuffeld en iedereen haar mooi kroontje had bewonderd – die haar mama voor haar had gemaakt en waar ze heel fier op was - werd ze onder de cadeautjes bedolven. Je merkte wel dat Elena genoot van de drukte en de aandacht, dat ze besefte dat alles rond haar draaide maar ik vermoed dat ze niet begreep aan wat dat allemaal te wijten was!

 Foto’s Roger en Zeger (ik weet niet wie welke foto’s heeft gemaakt)

Af en toe moest een cadeautje nog in elkaar gestoken worden, zoals de poppenwagen die Nany gaf, maar Elena oefende voldoende geduld: er was zoveel te ontdekken!

 Foto Roger of Zeger

Daarna (na een aperitief terwijl Elena alles ontdekte) gingen we aan tafel voor wat onze dochter had bedoeld als een heel eenvoudig maal. Het werd een heerlijke fondue, met heel mals vlees, en slaatjes. De papa van Elena had gezorgd voor versgebakken frieten. Elena zat naast haar neefjes en ik vond het ontroerend hoe ze haar van alles probeerden aan te leren! Ze heeft gesmuld van het vlees, van “haar” appelmoes, en daarna van de taarten. Ze begreep wel niet waarom die mooie vlammen van de kaarsjes erop door te blazen moesten gedoofd worden en nog minder waarom vlak daarna, net toen zij een ontgoochelde gezichtsuitdrukking vertoonde, iedereen begon te zingen voor haar!

Dus ging ze maar aan het spelen!

 Foto Roger of Zeger

Toch draaide niet echt alles rond Elena. Ik vond het heel prettig haar andere grootouders, tante, oom en neefjes weer te ontmoeten, en ik heb heel veel zin om in te gaan op hun voorstel: elkaar in de zomer in Denia (Spanje) ontmoeten!

Rond 19 uur zijn wij vertrokken, met Nany en Zeger (die vandaag een vrije dag had). We hebben eerst  Nany naar huis gebracht (anders moesten we haar al heel vroeg naar de trein brengen) en daar ben ik Roger heel dankbaar voor, want die omweg betekende voor hem in totaal toch bijna drie uur rijden! Ik kreeg vandaag trouwens een mail van mijn zus Bie: Nany bleek Roger ook enorm dankbaar te zijn!

Thuis praatten we nog een poosje met Zeger, terwijl we genoten van een paar biertjes (jaja, Zeger heeft leren bier drinken! Liefst donker bier, en zeker geen Pils!). Zeer aangename en leerrijke gesprekken. Zo had Zeger kritiek op Oostland (waarvan toevallig een exemplaar op de salontafel lag) en ik denk dat hij op alle gebied gelijk heeft. Ik heb alles genoteerd en op de volgende vergadering van de KVLS, spreek ik erover.

Vandaag ging Zeger zijn kamer opruimen. Ik had hem daarvoor zijn hulp gevraagd, want hij is zoals Roger: hij stapelde zoveel op dat het schoonmaken echt niet meer te doen was. Eerst wilde ik hem helpen, maar ik kreeg deze ochtend weer vier kleine vertalingen aan, waar ik dus eerst aan werkte. Ondertussen heeft Zeger prachtig werk geleverd… En heel veel weggesmeten. Sommige dingen na jaren bijhouden omwille van de sentimentele waarde en nu toch inzien dat het eigenlijk weg mag, is echt niet gemakkelijk! Maar dat lukte niet met alles: zo moet ik een van de volgende dagen de “visknuffel” waar hij zo van hield als peuter een wasbeurt geven!

Kort na onze linzensoep van deze avond brachten we Zeger naar het station van Sint-Truiden, van waar hij naar Leuven zou sporen.

En ik voelde me een beetje droevig: het was zo goed Zeger nog eens thuis te hebben (meestal ontmoeten we elkaar de laatste tijd bij zijn zus, wat voor hem inderdaad veel gemakkelijker is).

Het is zo jammer dat jullie er deze dagen niet bij konden zijn, Anneke en Hendrik!

Ziekenbezoek, lectuur en Star Trek

Nadat we hadden gestofzuigd (ik zei gisteren wel dat de werken ongelooflijk weinig vuil hadden opgeleverd, maar dat betekent niet dat er helemaal geen stof werd geproduceerd), stelde ik voor nog eens op bezoek te gaan bij onze familiezieke. We zijn er lang gebleven. Haar broer was er al voor ons en kort daarop kwam haar echtgenoot er ook aan. De zieke stelde zelf voor iets te gaan drinken in de cafetaria. Daar zijn we heel lang blijven keuvelen. Ik merk vooruitgang bij haar maar het gaat heel traag. En daar is zij zich ook van bewust! Heel frustrerend allemaal, niet alleen voor haar, maar ook voor haar man die ik echt bewonder!

We waren rond 18:30 uur thuis en ik heb echt in een recordtempo een lekker en gezond etentje op tafel getoverd!

Ook nog even gebeld met onze jongens. Hendrik klaagt nog steeds over wat pijn, maar heeft eindelijk krukken die hem een beetje meer bewegingsvrijheid geven. Het telefoontje met Zeger ging dan weer over bepaalde afspraken. Ik heb ook een aantal mails beantwoord (maar niet allemaal, waarvoor ik me hier verontschuldig) en daarna nog even verder gelezen in “Het vreemde van de aarde” van Bodifée. Ik weet het, ik doe ongelooflijk lang over dat boek (maar ik heb tussendoor al wel twee romans verorberd). Ik heb het al gezegd: hoewel het boek mij ontzettend boeit, blijkt mijn wetenschappelijke bagage echt te licht om alles te begrijpen!

Ik heb de avond beëindigd met een van de ons door Hendrik geleende afleveringen van Star Trek. Ik had vroeger nooit vermoed dat ik daar zo fel zou van genieten! En hetzelfde geldt voor “Friends” waar ik geregeld met Zeger naar kijk. Eigenlijk zou een moeder reeds vroeger moeten luisteren naar de smaak van haar kinderen…

Hoewel… We kijken met Elena soms naar “Bumba”, en hoewel ik onze grote meid daar echt zie in opgaan (en het haar gun), begrijp ik de waarde ervan echt  niet! En dat ligt volgens mij niet aan het feit dat ik te volwassen ben! Of toch? 

Een typisch Bumba-voorbeeld

Luie dag terwijl anderen werkten

Terwijl die werken aan ons huis aan de gang waren, heb ik lui in de relax zitten lezen. Ik had immers geen vertaling te maken, verder schoonmaken had geen zin, gaan wandelen was onmogelijk, en in administratief werk had ik helemaal geen zin. Ik had wel een plaid over mij getrokken, want het was koud met de voordeur die  openbleef omdat die mannen constant binnen en buiten liepen. Ze hebben mooi werk geleverd (maar er volgen nog werkzaamheden, na de vrieskou – het vriest eindelijk!) en hebben de boel opvallend proper achtergelaten.

Nu, om eerlijk te zijn, ik heb genoten van deze luie dag! Ik heb ook oude foto’s van Roger zitten bekijken en viel onder andere op dit schattig filmpje dat hij op 6 december maakte van Elena:

 

Elena maakt van zichzelf een “mooi meisje”

 

Ik weet niet van wie Elena die uitdrukking “mooi meisje maken” heeft! Zeker niet van mij. Van Lutti, de onthaalmoeder? Of van Moeke, haar andere grootmoeder?

“Ik zag twee beren”… en een voetblessure

Vandaag zou mijn vader 84 jaar zijn geworden!

Gisteren gingen Roger en ik nog eens Elenasitten. Toen we bij Lutti, de onthaalmoeder, aankwamen, zat onze meid fier op het potje! Dat herinnerde me aan ons laatste bezoek aan onze familiezieke. Haar kleindochter (ongeveer een half jaar ouder dan Elena) was toen haar gevoeg op een echt toilet gaan doen en werd daar tot en met voor geprezen. Roger opperde lachend dat hij daar niet meer werd voor geprezen, waarop ik antwoordde dat ik dat in het vervolg wel zou doen als hij daar echt op stond!

Ik heb weer genoten van mijn middag met onze kleindochter. Ze gaf haar poppen te eten, zij en ik moesten weer “wandelen”, elk  met een tas (nee, deze keer geen koffertje/valiesje) én met een hoedje op, we hebben “gelezen” in prentenboeken en torens gebouwd met Duploblokjes. Elena zong geregeld van “’k Zag twee beren…” en heeft heel goed gegeten. Ook ging ze zonder probleem een dutje doen. Rond die tijd kreeg ik een telefoontje van Nany. Normaal gezien zou ze heel binnenkort met ons afspreken aan het station van Leuven om van daaruit samen naar Elena te gaan. En ze rekende op Hendrik die dezelfde dag ook vanuit het Antwerpse naar Leuven zou sporen (Nany wordt 82 in mei, en ik vind het normaal dat ze graag jonger gezelschap bij zich heeft op reis). Niet zozeer de rit Antwerpen-Leuven baarde haar zorgen, wel de terugreis. Vooral omdat ze in Antwerpen van het station naar de bushalte moet lopen langs niet al te fel verlichte straten die daarbij nog een vrij slechte reputatie hebben. Ze was dan ook heel blij toen Hendrik haar beloofde in Antwerpen mee tot aan die autobushalte te lopen. Helaas, ze vertelde me dat ze pas met Hendrik had gebeld: hij had zijn teen serieus geblesseerd en wist niet of hij zijn belofte kon nakomen. Uiteraard belde ik meteen naar onze oudste die inderdaad heel veel pijn had, amper kon stappen, en dus niet weet of hij op die afspraak zal kunnen zijn.

Gisteren avond kwam “nonkel Zeger” eten bij zijn zus (die toen al was gaan lesgeven). Natuurlijk speelde hij nog een poosje met Elena, onder andere (terwijl ik kookte) met plasticine. Dat was de eerste keer voor onze grote meid en ze leek enorm te genieten van de zeer eenvoudige dingetjes die hij haar leerde maken.

Elena speelt voor de eerste keer met plasticine, met haar “nonkel Zeger”

Na het eten, nadat Elena nog een paar keer enthousiast had gezongen van “’k Zag twee beren…”, stelde ik voor samen met haar naar een aflevering van “Friends” te kijken. Maar zij speelde liever verder met de plasticine terwijl deze keer Roger toezicht hield.

Na die ene aflevering voor Zeger en mij was het echt tijd voor haar nachtflesje, waarvan ze maar de helft opdronk. Ik had haar dan ook gezegd dat ze daarna naar bed moest en ze begon dus meteen na die halve fles krokodillentranen te wenen: ‘Elena slapen niet, Elena (film) kijken!’. Ze geeft de laatste tijd blijk een geheugen te hebben en het was  duidelijk dat ze zich herinnerde dat ik dat “filmpje” had “beloofd” maar dat ze (omwille van haar andere keuze) dat nog niet had gekregen. Ik legde echter rustig uit dat ze nu echt naar bed moest en eigenaardig genoeg werd ze daarna heel kalm. Ze viel zelfs bijna in slaap terwijl ik haar pyjama aantrok, en toen ik, na nog een verhaaltje en een kusje, haar kamer verliet, leek ze mij helemaal ingeslapen.

Zeger en ik keken met veel plezier naar nog een paar afleveringen van “Friends”… en hoorden ineens via de babyfoon Elena in haar bedje stilletjes zingen: ‘Ik zag twee beren…’

Vandaag stond op mijn programma: “verder schoonmaken” , maar dat heb ik niet gedaan!  Maanden geleden al hadden we immers enkele werken aan de gevel van ons huis besteld, en net gisteren (nadat ik eindelijk nog eens aan de schoonmaak was begonnen, typisch!) hoorden we dat er deze ochtend om 9 uur zou aan begonnen worden! Heel vroeg voor ons doen – zeker als we de avond ervoor zo laat pas thuis zijn -  maar die verdere schoonmaak wordt wel uitgesteld tot na de werken!

Morgen verwachten we al werklui om 8 uur: het is voor mij nu hoog tijd om te gaan slapen!

Natuurlijk heb ik vandaag nog even met Hendrik gebeld! Hij heeft pijn!

Het leven gaat zijn gewone gang

De twee laatste dagen heb ik besteed aan vertalen, boodschappen, schoonmaken, koken, lezen, administratief werk voor mezelf en de KVLS, en, elke dag als toetje, een aflevering van Start Trek.

Doodgewone dingen dus, en aan sommige ervan kan ik me toch zo ergeren! Het schoonmaken bijvoorbeeld: een echt Sisyfuswerk! Ik weet dat sommige vrouwen houden van die huishoudkarweien. Ik begrijp echter niet welke voldoening ze eruit halen! En dan was er weer de BTW-aangifte. Ik heb weer gesakkerd op die heel slechte (maar waarschijnlijk dik betaalde) site van de overheid.

Gelukkig gaven vertalingen, lectuur en “dagelijks toetje” meer voldoening! ‘Niet het koken?’ hoor ik jullie denken.  Nee, want de tijd ontbrak om daarin creatief te zijn!