Het werd eindelijk stil hierboven. Eva was duidelijk in slaap gevallen en ik vermoedde dat Elena en Matthias dat ook weldra zouden doen. Het was toen 20:40 uur.
En ineens, rond 20:50 uur, weer geroep (hoorden we via de babyfoon). Deze keer was het Matthias. Ik ging naar boven, vroeg de oudste kindjes stil te zijn om Eva niet wakker te maken (ze slapen met z'n drieën op de vroegere kamer van hun moeder) en Matthias fluisterde me toe: 'Ik kan nooit in slaap vallen. En als ik slaap, word ik altijd weer wakker. En dan moet ik praten.'
Ik zei iets in de trant van: 'Ook als je wakker wordt, hoef je niet iedereen wakker te maken hé, jongen. Denk dan aan plezierige dingen tot je weer in slaap valt! Moet ik misschien dit nachtlampje uitdoen?' (we laten een nachtlichtje branden op de kamer en ook het licht op de gang blijft aan voor het geval een van de kindjes echt naar beneden zou moeten). 'Nee!' riepen Matthias en Elena in koor. Daar werd Eva gelukkig niet wakker van!
Elena (die wakker was geworden van het gepraat van haar broer) zei dat zij ook aan aangename dingen dacht om in slaap te geraken, en in deze kamer zelfs in slaap viel terwijl ze keek naar de wijzers van de klok. 'En,' fluisterde ze verder, 'ik vind het heel eigenaardig dat de grote wijzer de kleine wijzer voorbijschoot ineens.'
Ik legde heel snel uit hoe dat kwam en beloofde er morgen meer uitleg over te geven. Elena bleek dat oké te vinden, Matthias bleef klagen dat hij zo moeilijk de slaap kan vatten, ook thuis.
Weer legde ik uit dat hij dan aan plezierige dingen moet denken, of... zoals Elena, een object moest in het oog houden.
En terwijl ik dat zei, viel mijn euro. Matthias heeft de neiging iets dat hij pas gekregen heeft en dat hem heel veel plezier heeft gedaan, een hele tijd mee naar bed te nemen. Het treintje dat zijn opa voor hem had uitgekozen als presentje na het voorlezen van zijn Nieuwjaarsbrief deed hem veel meer plezier dan ik had vermoed, zoveel zelfs dat hij mij gisteren al zei dat hij de "locomotief" mee naar bed wilde nemen. Omdat een locomotief, en zeker een dat je "automatisch" kunt laten rijden, mij een rare knuffel leek om mee naar bed te nemen, ben ik daar niet echt op ingegaan maar ik vrees dat ik ongelijk had toen ik hem daar niet aan herinnerde gisteren en vandaag bij het slapengaan. Volgende keer beter, Jessy!
Ik dacht er aan omdat er mij iets anders was opgevallen overdag. Elena, Matthias en Eva wisten dat de presentjes die ze kregen gisterenavond bedoeld waren om hier te blijven. Maar... vandaag heeft Matthias me verschillende keren gezegd dat hij (minstens) die locomotief mee naar huis wil nemen.
Hij vindt het dus een perfect cadeautje en misschien, inderdaad, was hij gemakkelijker in slaap gevallen als hij die (echt goedkope!) locomotief in zijn armen kon houden?
Vermits ik toch over de kleinkinderen bezig ben: ik heb vandaag weer de woordenschat van tweejarige Eva bewonderd. Op een zeker ogenblik zei ik: 'Ik vind dat wel leuk' (ik weet echt niet meer waarover het ging) en zij, spontaan: 'En ik ook!'.
Elena heeft me dan weer overdonderd met de uitdrukking "een optie hebben" die ze deze dagen heel vaak heeft gebruikt!
O ja, en... terwijl we naar Ikea reden, vertelde Elena ons dat een vriendinnetje van haar, een zekere Oona, haar had gezegd dat Sinterklaas niet bestaat. Dat vriendinnetje zou haar ouders erop betrapt hebben zelf voor die cadeaus te zorgen. Maar... Elena gelooft dat vriendinnetje niet: zijzelf heeft Sinterklaas al persoonlijk ontmoet, dus is ze zeker dat hij bestaat (wat een herinneringen komen er bij mij boven!).
Ikzelf probeerde de conversatie op een ander onderwerp te brengen (en dat is me gelukt, denk ik), want dat probleem moeten dochter en schoonzoon oplossen!
zaterdag 6 januari 2018
De kindjes liggen in bed...
... en ik ben moe!
Al om 7:30 uur werden ze wakker. Ik kon ze in bed houden tot 8:30 uur maar van slapen kwam niets meer. Gelachen hebben we des te meer.
Na het ontbijt en veel spelen, reden we naar Ikea waar we het middagmaal gebruikten. Een kindermenu voor de kleintjes: gehaktballetjes met groenten en frietjes en een vanille-ijsje.
Uiteraard liepen we daarna nog een poosje rond in de speelgoedafdeling (maar Roger had gewaarschuwd: we kopen niets).
Thuis werd er nog gespeeld, getekend, naar filmpjes gekeken (bedankt, Lieven en Diane!), genoten van druiven en appels en uiteindelijk het avondmaal gebruikt.
Rond 19:30 uur was het tijd voor het avondritueel maar, hoewel Eva heel moe leek, hoor ik ze nu (om 8:15 uur) nog steeds vrolijk kraaien!
Al om 7:30 uur werden ze wakker. Ik kon ze in bed houden tot 8:30 uur maar van slapen kwam niets meer. Gelachen hebben we des te meer.
Na het ontbijt en veel spelen, reden we naar Ikea waar we het middagmaal gebruikten. Een kindermenu voor de kleintjes: gehaktballetjes met groenten en frietjes en een vanille-ijsje.
Uiteraard liepen we daarna nog een poosje rond in de speelgoedafdeling (maar Roger had gewaarschuwd: we kopen niets).
Thuis werd er nog gespeeld, getekend, naar filmpjes gekeken (bedankt, Lieven en Diane!), genoten van druiven en appels en uiteindelijk het avondmaal gebruikt.
Rond 19:30 uur was het tijd voor het avondritueel maar, hoewel Eva heel moe leek, hoor ik ze nu (om 8:15 uur) nog steeds vrolijk kraaien!
 |
| Eigen foto's |
vrijdag 5 januari 2018
Nieuwjaarsbrieven
Deze avond kregen we bezoek van dochter, schoonzoon en de kleintjes. Elena en Matthias kwamen hun nieuwjaarsbrief voorlezen.
In plaats van een centje had ik gezorgd voor een presentje (ook voor Eva, uiteraard) en het werd dus volop spelen na het avondeten (bestaande uit soep met zelf getrokken bouillon, spinaziepuree, hamburgers én een waterijsje voor de kindjes). Eva weende even toen haar ouders vertrokken maar lang duurde het verdriet niet: ze heeft nog volop getekend en gespeeld, en later, in bed, gelachen en gegiecheld met broer en zus... tot iets over 22 uur!
Nu zijn de kindjes stil. Ik ga wat opruimen en daarna lezen.
 |
| Eva tekent een slak (zo vertelde ze me en inderdaad, eerst begon ze mooie spiralen te tekenen waar je inderdaad een slakkenhuis kon in zien - geleerd van onthaalmoeder Lutti? ) maar toen ze merkte dat ik haar werk bewonderde, begon ze kriskras van alles toe te voegen aan haar tekening. Ze heeft wel al haar tekeningen van deze avond "geplooid" - ze bedoelt er een soort geschenk van gemaakt - om zondag cadeau te doen aan haar mama. |
 |
| Eigen foto's |
Nu zijn de kindjes stil. Ik ga wat opruimen en daarna lezen.
donderdag 4 januari 2018
Over "onze zieken" en vroeger
Vandaag eindelijk nog eens "onze familiezieke" bezocht. Ze leek heel blij ons te zien maar jammer genoeg verliep het contact nog steeds via gezichtsuitdrukkingen en handjes vasthouden. Natuurlijk hebben we ook gepraat, vooral ik (Roger is nog stiller dan ik) en haar echtgenoot die er ook was. Ik merkte dat ze alles begrijpt, ze probeert soms iets terug te zeggen, maar slaagt er enkel in altijd dezelfde woorden te zeggen. Hoewel, een paar keer probeerde ze een woord dat iemand van ons zei, na te zeggen.
Wat heel raar is: als ik naar haar gezichtsuitdrukking kijk, herinner ik me zaken die ze vroeger zei en waarbij ze dezelfde uitdrukking had. En... die herinnering doet pijn!
Voor de rest vandaag vooral weer bladzijden uit mijn vroegere dagboeken overgetypt. Het is echt heel zwaar werk (omwille van de emoties die vrijkomen).
Ook gebeld met de echtgenote van onze zieke Matadi-vriend. Het zou niet zo goed gaan met hem. Zijzelf herstelt van een kleine operatie: geen gemakkelijke toestanden voor die vrienden.
Ook een mail gekregen van Matadi-vriendin Sabine: met haar moeder Rachel gaat het ook niet zo goed!
En dan nog dit. Mijn vriendin Martine D. schreef op haar Facebook-pagina over Congo dat Canvas een reeks "De kinderen van de kolonie" voorbereidt en of ik me niet kandidaat zou stellen als getuige. Ik herinnerde (Mar)Tine eraan dat ik geen prater ben. 'Stuur dan gewoon jouw eerste boek op,' stelde Tine voor. Zou ik het doen?
Wat heel raar is: als ik naar haar gezichtsuitdrukking kijk, herinner ik me zaken die ze vroeger zei en waarbij ze dezelfde uitdrukking had. En... die herinnering doet pijn!
Voor de rest vandaag vooral weer bladzijden uit mijn vroegere dagboeken overgetypt. Het is echt heel zwaar werk (omwille van de emoties die vrijkomen).
Ook gebeld met de echtgenote van onze zieke Matadi-vriend. Het zou niet zo goed gaan met hem. Zijzelf herstelt van een kleine operatie: geen gemakkelijke toestanden voor die vrienden.
Ook een mail gekregen van Matadi-vriendin Sabine: met haar moeder Rachel gaat het ook niet zo goed!
En dan nog dit. Mijn vriendin Martine D. schreef op haar Facebook-pagina over Congo dat Canvas een reeks "De kinderen van de kolonie" voorbereidt en of ik me niet kandidaat zou stellen als getuige. Ik herinnerde (Mar)Tine eraan dat ik geen prater ben. 'Stuur dan gewoon jouw eerste boek op,' stelde Tine voor. Zou ik het doen?
woensdag 3 januari 2018
Oei, oppassen dat ik niet te veel verdien bovenop mijn 50 euro pensioen per maand!
Ja, ondertussen krijg ik al 50 euro pensioengeld per maand!
Vandaag weer een vertaling waar ik een paar uurtjes mee zoet was (en waardoor er na onze uitgebreide boodschappen amper tijd was voor het huishouden😉).
En... ik bedacht hoe heerlijk het zou zijn als ik voortaan opnieuw elke week een viertal dagen (niet meer, want ik wil ook af en toe babysitten, iemand bezoeken, wat - hoewel tegen mijn "goesting" - doen in het huishouden, zorgen dat Roger wat beweging krijgt...) enkele uren kon vertalen. En toen begon ik te rekenen: ik zou veel te veel bijverdienen en Roger zou een deel van zijn gezinspensioen moeten inleveren.
Dat moeten we zeker vermijden: van het (uiteraard veel te laag) bedrag van ons gezinspensioen zijn we zeker, wat vertalingen zullen opbrengen is altijd afwachten.
Dus toch best niet dromen van vier dagen per week een paar uur te mogen vertalen! Dan zouden we wel eens heel veel geld mogen afgeven aan de "roverheid"!
En nee, vertalen in het "zwart" is onmogelijk!
Vandaag weer een vertaling waar ik een paar uurtjes mee zoet was (en waardoor er na onze uitgebreide boodschappen amper tijd was voor het huishouden😉).
En... ik bedacht hoe heerlijk het zou zijn als ik voortaan opnieuw elke week een viertal dagen (niet meer, want ik wil ook af en toe babysitten, iemand bezoeken, wat - hoewel tegen mijn "goesting" - doen in het huishouden, zorgen dat Roger wat beweging krijgt...) enkele uren kon vertalen. En toen begon ik te rekenen: ik zou veel te veel bijverdienen en Roger zou een deel van zijn gezinspensioen moeten inleveren.
Dat moeten we zeker vermijden: van het (uiteraard veel te laag) bedrag van ons gezinspensioen zijn we zeker, wat vertalingen zullen opbrengen is altijd afwachten.
Dus toch best niet dromen van vier dagen per week een paar uur te mogen vertalen! Dan zouden we wel eens heel veel geld mogen afgeven aan de "roverheid"!
En nee, vertalen in het "zwart" is onmogelijk!
dinsdag 2 januari 2018
Het jaar begint goed!
Korte wandeling in Borgloon vandaag (kort, maar voldoende als dagelijkse beweging voor Roger) en daarna enkele uren besteed aan een interessante vertaling... komende van een klant die, na een hele poos niets meer van zich te hebben laten horen, sinds vorige maand geregeld opnieuw een vertaling vraagt.
Waarschijnlijk heeft die klant het met een andere vertaler geprobeerd (dat fenomeen is schering en inslag in ons beroep, én ik moet toegeven dat ik de laatste jaren vaak niet beschikbaar was - omwille van het babysitten en zo) en uiteindelijk beslist dat hij toch beter een beroep doet op mij.
Ach, ik zal nog vaak niet beschikbaar zijn, dat weet ik, maar ik heb opgemerkt dat die klant niet meer zegt dat de vertaling moet klaar zijn tegen een paar uurtjes later - wat onmogelijk is op dagen dat we bijvoorbeeld babysitten - maar wel gewoon dat het "asap" moet gebeuren. En daar zorg ik wel altijd voor.
Omwille van die vertaling heeft Roger vandaag de schoonmaak van de salon van mij overgenomen. Ik vond dat hij dat uitstekend deed!😊
Waarschijnlijk heeft die klant het met een andere vertaler geprobeerd (dat fenomeen is schering en inslag in ons beroep, én ik moet toegeven dat ik de laatste jaren vaak niet beschikbaar was - omwille van het babysitten en zo) en uiteindelijk beslist dat hij toch beter een beroep doet op mij.
Ach, ik zal nog vaak niet beschikbaar zijn, dat weet ik, maar ik heb opgemerkt dat die klant niet meer zegt dat de vertaling moet klaar zijn tegen een paar uurtjes later - wat onmogelijk is op dagen dat we bijvoorbeeld babysitten - maar wel gewoon dat het "asap" moet gebeuren. En daar zorg ik wel altijd voor.
Omwille van die vertaling heeft Roger vandaag de schoonmaak van de salon van mij overgenomen. Ik vond dat hij dat uitstekend deed!😊
maandag 1 januari 2018
Rustige dag om het jaar te beginnen
Zelfs geen wandeling: net toen we klaar waren om te vertrekken, na een regenbui met felle wind, begon het weer te regenen. Ik vroeg aan Roger: 'Heb jij zin om in de regen te lopen?'
'Eigenlijk niet', antwoordde hij terwijl hij terug naar binnen liep. 'Ik heb al wel hout gekliefd en mijn jas aangedaan, dus al een beetje beweging gekregen.'😇
'Ik heb ook helemaal geen zin om nat te worden,' zei ik terwijl ik hem naar binnen volgde.
En toen belde mijn moeder Nany.
Ze leek niet te begrijpen dat wij vandaag onze kinderen niet hadden uitgenodigd. Gaf voorbeelden van huisgezinnen waar dat wel gebeurt. Ik zei haar dat ik vermoed dat onze kinderen daar niet zouden van gediend zijn (als ik me vergis, "kindjes", zeg het me dan even hé, want jullie zijn uiteraard - bijna - altijd welkom!). Nany drong aan, leek echt niet te begrijpen dat wij deze dagen laten voorbijgaan alsof ze niet speciaal zijn.
Ach, denk ik dan: je kunt van elke dag een speciale dag maken, maar de kinderen precies vandaag opeisen, zou, denk ik echt (nogmaals, "kindjes", verbeter mij als jullie er anders over denken) opdringerig zijn. Die zijn immers moe van het feesten en/of van het vele werk rond de jaarwisseling.
Geen wandeling voor ons dus en veel vrije tijd. Ik heb verder vroegere dagboeken overgetypt en deze keer niet toegegeven telkens als het te confronterend wordt. Gewoon even diep geademd, even rondgelopen en dan herbegonnen. Ik moet immers nog duizenden bladzijden typen. Roger zei: 'Begin dan toch eerst met de jongste met de hand geschreven dagboeken.' maar dat lijkt me geen goed idee.
Ik heb immers, ook al tientallen jaren geleden, en toen beginnende met de jongste dagboeken, mijn ontboezemingen overgeschreven in "schoonschrift" omdat Roger van elk van die jaren een mooi gebundeld boekje wilde maken (Roger doet ook aan boekbinden). Wat nooit is gebeurd omdat hij zoveel andere bezigheden had.
Dus kan ik inderdaad beter eerst de oudste dagboeken overtypen, want die zijn soms alleen voor mezelf nog leesbaar.
O ja, deze avond hebben we toch niet de voor gisteren voorziene groenten gegeten. Roger wees mij erop dat we nog veel stiltonkaas hadden die binnenkort op moet. Dus bedacht ik een ander menu: na een groentesoep, bij het vlees dat voor gisteren was bedoeld, gestoofd witloof en een saus op basis van die stilton! Wat was dat lekker, zeg!
De andere groenten eten we dan wel morgen of overmorgen (we hebben een heel goede koelkast).
'Eigenlijk niet', antwoordde hij terwijl hij terug naar binnen liep. 'Ik heb al wel hout gekliefd en mijn jas aangedaan, dus al een beetje beweging gekregen.'😇
'Ik heb ook helemaal geen zin om nat te worden,' zei ik terwijl ik hem naar binnen volgde.
En toen belde mijn moeder Nany.
Ze leek niet te begrijpen dat wij vandaag onze kinderen niet hadden uitgenodigd. Gaf voorbeelden van huisgezinnen waar dat wel gebeurt. Ik zei haar dat ik vermoed dat onze kinderen daar niet zouden van gediend zijn (als ik me vergis, "kindjes", zeg het me dan even hé, want jullie zijn uiteraard - bijna - altijd welkom!). Nany drong aan, leek echt niet te begrijpen dat wij deze dagen laten voorbijgaan alsof ze niet speciaal zijn.
Ach, denk ik dan: je kunt van elke dag een speciale dag maken, maar de kinderen precies vandaag opeisen, zou, denk ik echt (nogmaals, "kindjes", verbeter mij als jullie er anders over denken) opdringerig zijn. Die zijn immers moe van het feesten en/of van het vele werk rond de jaarwisseling.
Geen wandeling voor ons dus en veel vrije tijd. Ik heb verder vroegere dagboeken overgetypt en deze keer niet toegegeven telkens als het te confronterend wordt. Gewoon even diep geademd, even rondgelopen en dan herbegonnen. Ik moet immers nog duizenden bladzijden typen. Roger zei: 'Begin dan toch eerst met de jongste met de hand geschreven dagboeken.' maar dat lijkt me geen goed idee.
Ik heb immers, ook al tientallen jaren geleden, en toen beginnende met de jongste dagboeken, mijn ontboezemingen overgeschreven in "schoonschrift" omdat Roger van elk van die jaren een mooi gebundeld boekje wilde maken (Roger doet ook aan boekbinden). Wat nooit is gebeurd omdat hij zoveel andere bezigheden had.
Dus kan ik inderdaad beter eerst de oudste dagboeken overtypen, want die zijn soms alleen voor mezelf nog leesbaar.
O ja, deze avond hebben we toch niet de voor gisteren voorziene groenten gegeten. Roger wees mij erop dat we nog veel stiltonkaas hadden die binnenkort op moet. Dus bedacht ik een ander menu: na een groentesoep, bij het vlees dat voor gisteren was bedoeld, gestoofd witloof en een saus op basis van die stilton! Wat was dat lekker, zeg!
De andere groenten eten we dan wel morgen of overmorgen (we hebben een heel goede koelkast).
Abonneren op:
Posts (Atom)