Feest bij Debby en Hendrik

Na de middag haalden we Zeger af in Leuven, reden daarna naar Nany die we ook oppikten om samen naar Hendrik en Debby te gaan.
Daar wachtten de ouders en de broer van Debby al op ons (en ik merkte dat mijn hoogtevrees verminderd is op de steile trap).

Bij heel lekkere hapjes en drankjes, en afwisselende muziek (Hendrik had rekening gehouden met al onze smaken: Roger en ik kregen zelfs The Dubliners, Georges Brassens en Jean-Jacques Goldman - die ik destijds mijn aan mijn leerlingen leerde kennen - voorgeschoteld) werd er gezellig gekeuveld, gelachen, gekeken naar een paar filmpjes van Zeger en zelfs vrolijk gerapt (door Debby) tot we aan tafel mochten.

Debby en Hendrik hadden een hele boel gerechten klaargemaakt: tortilla, vegetarische paella, erwtjes, patatas bravas, champignons met look, gebakken spekjes, vegetarische balletjes en nog veel meer. Dat heeft zo gesmaakt dat ik eigenlijk wat te veel at.
Daarna nog chocomousse of pannenkoeken!

Iets over 21 uur verlieten we onze kinderen (de ouders en broer van Debby waren al iets eerder vertrokken), brachten we Nany naar huis en reden we daarna via Leuven om Zeger af te zetten.Om 23:45 uur waren we thuis.

Nee, dochterlief, schoonzoon en hun kindjes waren er niet bij vandaag: die kwamen deze avond laat pas thuis van een reisje.

Boekenbeurs

Eigenlijk had ik er geen aandacht aan geschonken, maar het journaal op de radio herinnert me er elke dag aan: de boekenbeurs is bezig in Antwerpen.
Wij gaan daar dus niet meer naartoe en ik hoop echt dat ik daartoe nooit meer zal verplicht worden!

Ik merk dat ik jaren geleden al ongeveer hetzelfde schreef! Ik val dus weer in herhaling, sorry!

De vertaling is aangekomen

Omdat we er volgende week weinig tijd zullen voor overhouden, deden we vandaag onze wekelijkse uitgebreide boodschappen.

Ondertussen kwam de beloofde vertaling al aan. Ik heb er, na enkele huishoudtaken (onder andere koken uiteraard) al ettelijke uren aan gewerkt. Het is een juridische tekst, niet een van mijn favoriete dus, maar kom, al is het niet echt héél boeiend, het is toch vrij interessante stof... en het zijn moeilijke zinnen (al van in de lagere school doe ik dat graag, zinnen ontleden).

Ik denk dat ik ongeveer het equivalent van een gewone (zeker voor vertalers in dienst bij de overheid) dag vertalen heb ingehaald: waarschijnlijk krijg ik de opdracht zonder al te veel moeite op tijd klaar, ondanks de vele verplichtingen van volgende week (al zal ik me voor sommige afspraken misschien toch moeten verontschuldigen).

Vlak voor ik dit begon te schrijven, wilde ik bij wijze van ontspanning naar de Facebook-pagina van mijn "Nononc" gaan. Ik ben zelf weinig actief op FB maar hij was dat wel.
Helaas, ik vind hem niet meer. Waarschijnlijk is zijn account afgesloten. Jammer, want daarmee zijn ineens ook al die herinneringen verdwenen!

Maar misschien redeneer ik verkeerd. Zijn plaats is nu niet meer hier en wij moeten hem leren loslaten. Wat ik zeker niet doe als ik naar zijn FB-pagina ga!

Woningsschaarste in Frankrijk

Nog net voor het slapengaan keek ik op mijn computerscherm naar dit.

Ik vermoed dat de titel van mijn post niet helemaal juist is. Woningen zijn er blijkbaar voldoende, alleen zijn ze te duur, waardoor bijvoorbeeld sommige mensen in Parijs moeten leven in een "studio" van  8 m²! "Studio" die ze veel meer betalen per maand dan wij hier een studio van pakweg 24 m².

Ik besef blijkbaar niet voldoende hoezeer we ons gelukkig mogen prijzen dat we een (weliswaar heel oud) huis hebben dat meer dan groot genoeg is!

Zorgen opgelost na een "wandeling" in Ikea

Ik had vandaag zin om nog eens te "wandelen" in Ikea en Roger ging akkoord.

Heel lang geleden had ik plannen gemaakt voor de herinrichting van onze slaapkamer op het gelijkvloers maar Roger verkoos toen te verhuizen naar een van de kinderkamers die nu toch leegstaan op de verdieping.

Wel, ik trof bij Ikea een kamerinrichting die identiek was met die plannen van mij. Jammer genoeg heeft Roger nu helemaal geen zin meer om die eerste kamer (die ondertussen een rommelkamer is geworden) nog in orde te brengen.

We dronken bij Ikea uiteraard onze gratis koffie/thee voor we terug naar huis reden onder een beloftevolle zonsondergang.

Eigen foto

Onderweg maakte ik me wat zorgen: er komen nog zoveel uitgaven tegen het einde van het jaar... en als gepensioneerden hebben we het echt niet zo breed meer als vroeger.

En dan, na het avondeten, krijg ik een bericht van een klant: of ik volgende week tijd heb om 58 A4-bladzijden te vertalen.

Volgende week wordt erg druk en toch heb ik de job aanvaard. Desnoods gaat Roger zonder mij naar bepaalde afspraken!

Luie dag...

... althans voor mij, want Roger heeft hard gewerkt (aan die deuren nog steeds: in dit oude huis kan hij immers geen kant en klare deuren of omlijstingen plaatsen: alle muren staan schots en scheef) en  dus ook voor elk detail "op maat" gewerkt.

Geen wandeling (ook al omdat het heel regenachtig was) maar ik vermoed dat Roger voldoende beweging heeft gekregen.

Ik echter niet echt (hoewel, huishoudtaken vergen ook wat beweging), want ik heb vooral veel gelezen.... en verder gekeken/geluisterd naar dit. Ik vind het ontzettend boeiend!

Ik weet, het is Allerheiligen en we zijn naar geen enkele begraafplaats gegaan. Te veel regen, te veel werk voor Roger en vooral de vrees dat het overal te druk zou zijn.
Maar aan "onze" overledenen denk ik elke dag, dus...

Jammer

Roger is naar bed (hij was doodmoe na al zijn werk en dat is een goed teken), ik trek nog enkele keren aan mijn damptoestel (nog niet zo lang geleden zou ik een nieuwe sigaret hebben opgestoken), drink mijn laatste glas (volgens de niet-wijnkenner die ik ben) heel lekkere Chileense wijn uit.

Ondertussen keek ik verder naar die documentaire over armoede in Frankrijk.
Hoewel ik me er niet goed bij voelde, bleef ik maar kijken (waarschijnlijk omdat ik sommige omstandigheden herkende uit mijn eigen heel moeilijke en armoedige periode toen ik op eigen kosten mijn studies had hervat).

Ikzelf echter viel toen constant op mensen die ongeveer in dezelfde situatie zaten en nooit heb ik meer solidariteit ervaren dan in die tijd.

Eigenlijk kreeg ik deze avond zelfs een soort nostalgie naar die (toch echt heel moeilijke) tijd.

Toen ik dat even zei tegen Roger voor hij naar bed trok, vroeg hij me of ik hem verweet zulke situaties zelf nooit te hebben meegemaakt. Natuurlijk niet!

Maar toch... eigenlijk vind ik het wel jammer dat hij nooit heeft ervaren wat echte armoede is.