Over dagboeken onder andere

Ik heb deze avond verder vroegere dagboeken van mij zitten overtypen en nalezen.
Ik vind het zelf heel verwonderlijk maar ik herlees (en overtyp) die dagboeken graag, al doen de herinneringen dikwijls pijn.

Ik heb het bijvoorbeeld in die dagboeken heel vaak over mijn "Nononc" (nu zaliger), veel vaker dan over de jongens die "achter mij liepen" zoals we toen zeiden (én waar ik me toen helemaal niet bewust van was).

Ja, voor mij was die oom als een grote broer! En wat mis ik hem! Uiteraard hadden we niet meer elke dag contact met elkaar nadat hij, samen met (tante) Françoise naar de andere kant van het land verhuisde, maar hij was er nog via internet als je wilde communiceren!
Nu is dat niet meer mogelijk, want hij zit aan de overkant!

Wat mis ik je, mijn lieve Nononc!

Elena, Matthias, Eva en Sinterklaas

Om 15:15 uur haalden we de kindjes af aan de school. Onderweg naar "huis" hadden ze me van alles te vertellen, onder andere dat Sinterklaas volgende zaterdag in het land aankomt.
Elena vertelde me ook dat Eva tijdens de middagspeeltijd in slaap was gevallen op de speelplaats en dat ze nadien door een leerkracht naar de klas moest worden gedragen!

Thuis deed Elena haar danstenue aan, pakte ik fruitsap, koekjes en gezelschapsspelletjes in, gingen de kindjes snel naar toilet en daarna vertrokken we naar de dansles.

Terwijl Elena danste, kregen wij het gezelschap van Warre die blijkt een goede vriend geworden te zijn van Matthias. De koekjes werden verdeeld maar de gezelschapsspelen werden niet uitgehaald. De kindjes verkozen de hele tijd naar de  dansende meisjes te kijken (we hadden dan ook een heel strategische plek daarvoor gevonden). Af en toe riep schattige Eva wel heel luid: 'Ik hou van jou, oma!'

Na de les reden we terug naar "huis" waar Elena haar huiswerk maakte terwijl de anderen even speelden en naar televisie keken. Matthias had zich uiteraard weer verkleed in Sinterklaas.

Goed gevonden, dat "gedichtje" over "ei". Ik herinner me niet dat onze eigen kinderen ooit zoiets hebben gehad 

En... Eva had zich comfortabel geïnstalleerd in haar poppenwagen.

Dochterlief kwam thuis nadat de kindjes, hun papa en wij al hadden gegeten... en bleek een verrassing voor mij te hebben genaaid: een vroeg verjaardagscadeau, namelijk een prachtige, praktische, grote tas vol onderverdelingen.

Eigen foto's

We verlieten de kindjes nadat ik hen had beloofd te proberen via het internet de aankomst van de Sint bij te wonen volgende zaterdag.

Afspraak in het Leuvense met vriend Karel

We haalden Karel rond 12 uur af en gingen samen iets eten in The Lodge (Heverlee). Lekker, niet te duur maar weer te veel voor mij (ik had een menu à 17 euro genomen, kwestie van voldoende groenten te krijgen).

Daarna hadden we veel geluk: de regen hield een dik uur op en wij konden een lange wandeling maken in het park van het kasteel van Arenberg. Roger en ik waren vroeger al vaak in dat park maar ik wist niet dat het zo groot was.

Het was niet koud en de herfstkleuren waren prachtig: ik heb echt genoten van onze wandeling!

Ik word binnen 10 dagen 69 jaar en dat merk je! (Foto's Roger)

Daarna praatten we nog een paar uur bij in de "Oude Kantien" bij twee consumpties.

Een heel aangename dag... maar we hebben wel een vergadering van de werkgroep WO I gemist: onze afspraak met Karel lag immers al lang vast toen we een bericht kregen over de vergadering.

Non worden?

Meer dan 50 jaar geleden, hoewel ik een vriendje had (maar dat mocht niet van mijn ouders, dus ontmoetten we elkaar in het geheim en heel zelden), enkele pretendenten (van wie er één thuis welkom was... omdat hij Frans sprak en mijn ouders zijn franskiljonse ouders kenden), veel vrienden en vriendinnen, vroeg ik me soms af of ik niet beter non zou worden.

Het kloosterleven heeft me immers altijd aangetrokken (eigenaardig genoeg, want daar zou het voor goed gedaan zijn geweest met roken, bier of wijn en seks).

Ik was deze avond laat nog mijn vroegere dagboeken aan het overtypen maar na een poosje werd het weer te confronterend. Het was te laat geworden om nog iets zinnigs te beginnen lezen maar ik zocht op YouTube naar iets kort en ontspannend.

Raad eens wat ik voorgesteld kreeg? Dit. Toeval? Het lijkt wel of Google weet aan wat ik denk!
Het filmpje was wel heel ontroerend!

Interview met Eben Alexander

Weer veel regen vandaag.

Na een lang telefoongesprek met Nany maakten we tussen twee buien door een korte wandeling in Sint-Truiden en dronken we een biertje in "ons" cafeetje.
Toen was het tijd om voor het avondeten (linzensoep) te komen zorgen.

Daarna wilde ik nog zoeken naar filmpjes van Zeger (die ik ook vond) maar ineens viel ik op dit.
Een interview met Eben Alexander (waar ik dus helemaal niet naar zocht).

Interessant (al vind ik dat de interviewster hem wat minder vaak mocht onderbreken): kijk zelf maar!

Wat hij vertelt over ons bewustzijn en het "hiernamaals" staat heel dicht bij mijn eigen overtuiging.

Uiteraard is me vandaag niet ontgaan dat het 11 november is, honderd jaar na 1918!

Regen...

Iets over 14 uur was de vertaling geleverd, had ik de wasmachine laten draaien en was te drogen gehangen. We wilden even gaan wandelen maar geregeld viel er regen uit de lucht. Dus zijn we maar thuis gebleven. Wat gelezen, wat gegrasduind op You Tube en weer gevallen op enkele filmpjes van Zeger.

We waren eerst van plan geweest vandaag in Hasselt een lezing (georganiseerd door de KVLS) van Jan Gerits over heemkunde bij te wonen maar een paar dagen geleden berichtte Jan me dat de lezing niet doorging. Eigenlijk kwam me dat goed uit: zo kon ik vandaag mijn tekst nalezen.

Deze avond las ik echter op Facebook dat Edith Oeyen zelf een lezing heeft gegeven, over "Hoe schrijf ik een gedicht". Was waarschijnlijk interessant geweest... hoewel ik vermoed dat het onderwerp Roger slechts matig zou hebben geboeid.

En... eigenlijk was dat wel gezellig, zo'n luie middag onder ons tweetjes.

Een lange pauze genomen vandaag

Ik ben dus klaar met de vertaling, op het nalezen (van het tweede deel dus) na, maar dat doe ik morgen (het is altijd beter even te wachten zodat je enige afstand hebt genomen van een zelf geredigeerde tekst en dus objectiever bent).

Dat betekent dat we vandaag tijd hadden voor een pauze en dus ook een wandeling vlak voor de schemering. Het werd weer eens een lus van het klooster van Colen naar de kerk van Kerniel en terug via de spoorwegzate.
Wat hebben we toch een mooie herfst dit jaar! Roger maakte enkele foto's:

Foto's Roger

Na de wandeling kreeg ik een telefoontje van mijn moeder Nany. Ze zei dat ze al heel de week wilde bellen maar het heeft uitgesteld omdat ze wist dat ik het heel druk zou hebben (ik had vorige zondag, bij Hendrik en Debby, verteld over de vertaling).

Weer had ze veel te vertellen, onder andere over haar vriendin van bijna 103 jaar!

Ik vertelde haar dat wijzelf deze ochtend het overlijden vernamen van de moeder van een van onze buren. Ze was 91 jaar en half (uiteraard plannen we naar de uitvaart te gaan: we lijken de laatste tijd wel een abonnement op uitvaarten te hebben!).

Nany vroeg zich af of het aangenaam is "zo oud te worden" (ze voelt zich, ondanks haar 87 jaar, amper een klein beetje ouder worden de laatste tijd😉).

Wat dat betreft, stel ik me heel andere vragen. Als ik gelijk heb wanneer ik denk dat ons bewustzijn slechts een deel is van een "algemeen" bewustzijn, "verliezen" we na onze overgang ons "ik-gevoel" om op te gaan in dat "hele bewustzijn".
En... is het niet dat "ik-gevoel" of "zelfbewustzijn" dat we in dit leven zoveel mogelijk koesteren?

De enkele keren dat ik een "mystieke" ervaring had (en dus het gevoel op te gaan in een "algemeen" bewustzijn), vond ik dat echter ongelooflijk aangenaam. En, al voelde ik me boom, grassprietje, kikker, koe, hond, kat, paard, mensen in oorloggebieden, mijn eigen ouders, kinderen, Roger, enzovoort, toch bleef ik bewust van mezelf.
Echter op een andere manier dan in gewone tijden. Ik was bewust van mezelf maar die "ik" maakte maar een heel klein deel uit van mijn bewustzijn.
Die "mystieke" momenten duurden telkens heel kort maar waren heel intens: waarschijnlijk omdat het met ons beperkt bewustzijn (nog steeds volgens mijn theorie) niet mogelijk is zoveel te vatten.

Deze avond had ik ook meer tijd om te koken: na een tomaten-groentesoep aten we nog eens "coliflor rebosada" met zalm. Heel lekker!