Hasselt

Onze auto moest naar de garage voor een onderhoud. Vermits de garage aan de rand van Hasselt is gelegen, besloten we nog eens in die stad rond te lopen. Terwijl ik Hasselt vroeger niet zo sympathiek vond, merk ik, sinds de vorige keer dat we er langer waren, dat ik van die  stad begin te houden. Een gezellige drukte, maar niet zo dat ik mij er door ongemakkelijk voel.

 Foto’s Roger

Een beetje regen vandaag, oké, maar die kregen we terwijl wij – tegen mijn gewoonte in – net in een winkel waren waar ik aan halve prijs (tja, het is “solden” hé!) een paar schoenen vond zoals ik er al lang (nogal passief, gezien mijn shopfobie) zocht. Dus, ja, Françoise, Jessy heeft er weer een paar schoenen bij!

Het regende ook weer eventjes terwijl wij op een overdekt terras respectievelijk genoten van een Trippel Trappist en van een donkere (eigenlijk meer amberachtige)  Herkenrode. De ober was niet die hyperkinetische van vorige keer. Deze had het moeilijker om het talrijke volk te bedienen. Roger en ik vonden wel dat hij heel fel leek op een van onze Leuvense vrienden. Zijn zoon misschien? Voor zover onze vrienden kinderen hebben (en de man in kwestie heeft zeker een zoon), kennen wij die niet: het is in de periode van wel of niet kinderen krijgen dat we elkaar allemaal een beetje uit het oog waren verloren!

 Foto Roger

We hebben daar zeker een uur zitten genieten van onze pint, en ik natuurlijk van mijn hobby. De voorbijgangers waren niet allemaal  opgedirkt en arrogant zoals ik vroeger (waarom?) de indruk had gekregen in Hasselt. Integendeel, er kwamen verschillende  pluimages voorbij!

 Foto Roger

Op de hoek van dat plein (waar we dus onder een afdak zaten) werden ijsjes verkocht, en die bleken veel succes te hebben! Wij echter vonden ze een nogal plastic-achtige uitzicht hebben!

 Foto’s Roger

Er kwam nog een accordeonspeler-bedelaar langs. Roger had wat geld voor hem over: waarschijnlijk voelde hij zich ook eventjes met vakantie?

Rond 17 uur wandelden we terug naar de bushalte.

 Foto Roger

Ik weet niet of Roger onder weg bovenstaande foto maakte omdat hij al honger had? Mogelijk, want hij had zoals gewoonlijk niets meer gegeten sinds onze brunch (ik integendeel heb altijd wat brood bij me).

Aan de overdekte bushalte moesten we nogal lang wachten. Er lag een man te slapen op de bank. Een clochard? Roger stelde vast dat hij heel de tijd dat we daar stonden niet bewoog: we vroegen ons even af of we niet moesten nagaan of hij niet dood was. Maar andere wachtenden leken hem te kennen, die indruk had ik toch. Gewoon een bekende dronken landloper?

Toen we moesten betalen in de garage verdween mijn vakantiegevoel! Weer zoveel geld!

Thuis aten we zuurkool, en terwijl ik na het eten even in de relax aan het lezen was met een stukje bittere chocolade op mijn tong, belde onze dochter om voor morgen af te spreken.
Morgen komt Elena even logeren!

Zijn rokers te duur voor de gezondheidszorg?

Iets in die aard moest ik onlangs horen bij vrienden. Nee, lieve lezers, jullie krijgen niet te weten bij wie, en het was niet bij Paul en Liliane of bij Marie-Claire (van wie de man ook rookt)!

Ik heb toen geantwoord dat ik, als roker, voor het laatst bij een geneesheer ben geweest omwille van een hinderende knobbel op mijn hand. Ik kreeg immers te veel pijn bij bepaalde vingerbewegingen. Die arts schreef op goed geluk antibiotica voor (want in feite wist hij ook niet wat er aan de hand was) en ik heb dat medicijn zelfs niet gekocht. Ik bedacht toen (ik had er eerder moeten aan denken!) dat als een dokter niet precies wist hoe hij mij kon helpen, ik misschien beter nog eens mijn homeopathische korreltjes innam. Drie dagen later had ik helemaal geen last meer van mijn hand.
Dat is meer dan zes jaar geleden, en daarvoor was ik voor mezelf nooit naar een geneesheer gestapt sinds we in Limburg wonen. In Antwerpen gebeurde dat iets (met de nadruk op “iets”) vaker: de “kindjes” waren nog klein, en dan heb je soms wel het advies van een arts nodig.

‘Ja, maar,’  werd mij geantwoord door onze gastheren, ‘je weet niet hoeveel dokters je nog zult nodig hebben de volgende jaren!’. Inderdaad, en zij weten dat ook niet, zij die nu al, hoewel ze niet roken, al zeker vijf keer per jaar in een wachtzaal moeten zitten tobben over wat de dokter nu weer zal ontdekken! Of niet zal ontdekken natuurlijk, maar ook daarvoor moeten ze natuurlijk betalen, en de gezondheidszorg dus ook!

‘Tja, dan sterf ik waarschijnlijk vroeger dan al die niet rokende patiënten, en kost ik dus alles bij elkaar veel minder aan de gezondheidszorg’, antwoordde ik. En daarmee had ik onze gastheren schaakmat gezet!

Nu is het wel zo dat ik niet helemaal eerlijk was: ik moet om de zes maanden naar de oogarts omdat ik een neiging heb tot glaucoom en ik wil natuurlijk niet blind worden. Maar het probleem met mijn ogen heeft niets te maken met mijn sigaretten!

Soms vraag ik me af wat men de mensen allemaal wijsmaakt? Vandaag heb ik nog gelezen dat veel van die dikwijls opgedrongen onderzoeken niet zonder risico zijn. En ze zouden dan nog extra geld opleveren aan ziekenhuizen!

Alles lijkt in deze wereld wel rond geld te draaien!

Van Otrange (Wouteringen) naar Oreye (Oerle) en terug

Heel aangenaam weer vandaag: rond de 25°C in de schaduw en een zacht briesje. We reden nog eens naar Otrange. Daar wandelden we een landweg in. Zachtjes in de wind wiegende akkers, een tastbare stilte (we hoorden alleen de bladeren ruisen en af en toe een vogel), een mooie lucht die werd doorkliefd door een paar roofvogels en in de verte het kasteel van Otrange. Zalig!

Na een klein half uurtje stappen kwamen we in Oreye aan, aan de grote hoeve langs de “sentier des Princes”. Daarna staken we de Jeker over waarin groene algen voor mooie effecten zorgden en langs de “rue des Combattants” die het park van het kasteel van Otrange volgt, liepen we terug naar Otrange. 

Roger maakte natuurlijk enkele foto’s:

 een stuk boomstronk

 Foto’s Roger

Aanschuiven om een overledene een laatste keer te groeten?

Na een vrij drukke dag (boodschappen vooral, voor een hele week, rekening houdend met de mogelijkheid dat alle “kindjes” hier binnenkort op visite zullen zijn, en dus heel doordacht zodat we, als ze er zijn, voldoende eten hebben, en als ze er niet allemaal zijn, we geen overschotjes hoeven weg te smijten: ik wil liefst geen eten weggooien) gingen we na het avondmaal even wandelen in Borgloon.   

Nadat we het hele stadje weer eens hadden verkend (en ja, we merkten veranderingen op, maar we hebben geen foto’s gemaakt), zagen we aan het funerarium van Borgloon zowat de helft van onze dorpsgenoten aanschuiven. Ik weet het, er is onlangs weer een dorpeling overgegaan, op 86 jaar. En deze avond vond in onze kerk de traditionele gebedswake plaats, gevolgd door een laatste groet in dat funerarium. Wij kenden de man niet en hadden dus geen reden om ons aan te sluiten bij al die mensen die ons toewuifden. Wat ik me wel afvroeg: waarom stonden ze daar aan te schuiven? Heeft die overgegane daar iets aan? Of was het daar gewon plezant tateren met vrienden, buren en kennissen?  En… vooral, waarom stonden ze daar te wachten? Was het funerarium nog niet open?

Maar misschien moesten die mensen gewoon laten zien dat ze er waren? Ach, nu ben ik boosaardig aan het worden!

Het is een zekere Joseph Boden die overgegaan is. Joseph, hoewel ik je nooit gekend heb, hoewel ik daar aan het funerarium niet heb staan aanschuiven, ik heb wel even aan jou gedacht in wat ik mijn “bidden” noem!

Vrijdag komt Elena een poosje hier logeren! Ik kijk er echt naar uit. Roger heeft het schommelpaard (eigenlijk een eland dus – wat is het verschil tussen een eland en een rendier?) in elkaar gestoken, ik heb een dekentje, dat onze “kindjes” nog heeft toegedekt, hersteld, en ik heb uit wat wij de “stockkamer” noemen (maar dat is een verhaal apart, dat ik later wel eens vertel) kleurpotloodjes gehaald die bedoeld zijn voor peuters. Papier hebben we in overvloed.

Otrange (Wouteringen)

Straks ga ik ook toch nog klagen over het weer, zoals iedereen! Het heeft vandaag gewaaid, geregend, en de temperatuur is niet boven de 17°C gestegen. Echt herfstachtig!

Toch kregen we, tussen twee regenvlagen door, de gelegenheid om net geen uurtje te wandelen. In Otrange. Eerst in de buurt van de tumulus.

 Foto’s Roger

Daarna maakten we een lus langs en over de Jeker (eigenlijk een klein deel van de Camino naar Santiago in omgekeerde richting) . Heel stil en rustgevend! Als ik dat vergelijk met Hognoul! Daar hoorde we constant het geraas van de snelweg.

 Foto’s Roger

Ik verzoende me met het slechte weer. Als het dan toch niet echt wil zomeren, zal ik maar denken dat het herfst is. Van dat seizoen hou ik ook. Van de winter niet.

Voor de rest was het eigenlijk een vrij luie maar leerrijke dag. Veel gelezen, onder andere in een geschiedenis van Heks,  die Roger had meegebracht na zijn laatste vergadering met het bestuur van Heemkunde Groot Heers. Heel interessant, maar zou moeten herschreven worden in een meer leesbare stijl. En… Nadat ik op de radio had gehoord dat de VLD de NVA verwijt een platform te zijn voor extreem rechts (en mij afvroeg waarom, als ze bang zijn voor een overwinning van de NVA, ze er zelf zoveel reclame voor maken), stuurde Roger mij naar een tekst die ongeveer hetzelfde zei als wat ik dacht bij het beluisteren van dat nieuws.

Dorpsfeest in Gutschoven

Liliane en Paul hadden ons uitgenodigd op het dorpsfeest in Gutschoven. Na een korte wandeling in de velden rond het dorp, onder een dreigende lucht, bereikten Roger en ik het dorpsplein net toen onze vrienden uit hun huis (dat het geboortehuis van Roger is) kwamen. Terwijl het vlak daarvoor vrij koel was, scheen de zon nu krachtig en trok ik meteen mijn trui en jasje uit, die ik uit voorzorg had aangedaan.

We moesten eerst bij hen koffie en gebak gebruiken (Liliane bakt heel goed), samen met de moeder en het tweede kleinkind van Liliane (en Paul). Een pienter jongetje van 2 jaar, al zindelijk en rad van tong! Benieuwd of onze Elena het hem nadoet binnen zes maanden! Ik heb even met hem gespeeld, en echt, hij bleek heel aangenaam gezelschap!

Daarna mocht hij natuurlijk op het springkasteel terwijl wij iets dronken onder de feesttent.

 Eigen foto

Veel volk, de meesten uit Gutschoven natuurlijk, waarvan wij maar enkele mensen kenden. Toch een prima sfeer, al klaagde Roger over de luide Vlaamse schlagers. Je kon elkaar inderdaad bijna niet verstaan, maar mensen hebben dat zeker nodig, luide muziek als het “feest” is?

 Eigen foto

 Foto Roger

Er zijn enkele keren enkele druppels gevallen, maar over het algemeen bleef het droog en was het helemaal niet koud.

De dochter en schoonzoon van Liliane en Paul kwamen hun zoontje afhalen, en Liliane die ervan was uitgegaan dat ze zouden blijven eten, merkte op dat ze nu veel te veel broodjes in huis had. Toen wij iets voor 19 uur naar huis wilden, om onder andere voor eten te zorgen, stelde ze dan ook voor dat we bij hen zouden blijven eten.
Ik heb het voorstel aanvaard en dat werd nog tot vrij laat lekker en gezellig samen eten en keuvelen. Ik echter heb voornamelijk geluisterd naar de interessante herinneringen aan Kerniel die Paul, Liliane, haar moeder en Roger ophaalden. Ze hebben daar immers allemaal gewoond toen  Roger nog een kind was.

Vorige zin vraagt misschien wat uitleg. Roger is inderdaad in Gutschoven geboren, maar is rond zijn vier jaar (als ik me niet vergis) met zijn ouders naar Kerniel verhuisd en van daar, rond zijn twaalf jaar, naar Heverlee bij Leuven. Toen Liliane en Paul het geboortehuis van Roger kochten, leerden ze zijn tante Laure kennen. Die woonde toen immers nog in Gutschoven (aan het einde van haar leven was dat in Wellen) en via haar, ons.

En natuurlijk hebben we nog eens Liliane ’s collectie metalen dozen bewonderd. Ze heeft er echt heel mooie (en zeldzame).

Campers

Ik vergat het te vermelden: toen we naar Hognoul reden, gingen we onderweg even een handel in campers binnen.
Ik weet niet of Roger het met opzet deed (normaal gezien spreken we Frans aan de andere kant van de taalgrens, wat mij niet meer dan normaal lijkt): hij begon deze keer in het Nederlands tegen de uitbater. En… Die deed echt zijn best om ons in onze taal te beantwoorden. Zo fel zelfs dat ik me een beetje schuldig voelde. We waren immers helemaal niet van plan een camper te kopen. We wilden alleen zien hoe die ingericht zijn. Soms zocht de man naar zijn woorden en had ik “goesting” om hem te helpen, maar telkens weerhield ik me daarvan. En echt, hij vond telkens het woord dat hij zocht. Een pluim voor de Walen!

We keken dus naar de inrichting van zulke campers en die leek me heel goed doordacht. Beter dan die van onze vroegere caravan! (We hadden, in 1982, een tweedehands caravan gekocht om met de kinderen, waaronder Zeger die amper 6 maand was, iets comfortabeler te kunnen kamperen. Maar Roger reed niet graag met dat gevaarte achter de auto, en zodra het enigszins mogelijk werd, gebruikten  we weer de tent. De caravan hebben we voor een spotprijs verkocht aan een fruitteler).

Ze stonden me dus wel aan, die campers, en nog het meest een omgebouwde camionette. Alleen waren ze veel te duur! Voor minder dan 50.000 euro koop je  ze niet. En je bent dan verplicht de hele tijd je “huisje” mee te slepen! Ik zie ons daarmee al bijvoorbeeld niet naar de Salto de Roldan rijden!

Oké, campersbewoners hebben meestal ook een motor of een kleinere auto bij. Vermits echter een camper voor ons al te veel kost, is nog een ander voertuig zeker uitgesloten.
En daarbij… Zou Roger daar graag mee rijden? Het blijft toch een heel gevaarte!

Of… zijn de druiven te zuur?