Op bezoek bij Nany

Vandaag reden we eindelijk naar het Antwerpse om Nany te bezoeken in het ziekenhuis.

Ze zat op ons te wachten. We leenden een rolstoel en gingen met haar naar de cafetaria waar kort daarop drie van haar vriendinnen arriveerden. Het waren twee zussen van (mijn niet echte) tante José en onze vroegere overbuurvrouw uit ‘s Gravenwezel (ja, daar heb ik ook nog gewoond). Die vrouwen zijn tussen de 80 en 88 jaar oud maar hun humor en relativeringsvermogen verzoenden mij met het ouder worden. Roger heeft mooie foto’s gemaakt van die pronte oude dames, jammer dat ik niet zomaar eender welke foto mag publiceren.

Bij een lekker biertje (Duvel of Trappist) vertelde Nany over alle testen die ze moet ondergaan. Omwille van haar leeftijd werd ze immers automatisch opgenomen op de dienst geriatrie waar al die testen (ook geheugen- en cognitieve testen) standaard worden uitgevoerd. Zijzelf vindt dat niet slecht maar Roger en ik – en met ons haar vriendinnen – dachten spontaan aan de boom waar volgens onze inbeelding binnenkort oudere mensen zullen worden ingejaagd om te zien of ze nog niet aan een lethaal spuitje toe zijn.

Het werd een gezellige middag, al werd ik weer belaagd door een wesp (nee, niet gestoken). Ik had geen voorzorgen genomen: wie verwacht er nu een wesp in een ziekenhuis? En roken om het monster te verjagen mocht ik natuurlijk niet (met trouwens als gevolg dat ik te veel van die ongezonde zoute koekjes at).

We waren terug thuis rond 19 uur. Ik zorgde snel voor een soepje gevolgd door de rest van de kalfsfricassee (die ik had ingevroren) van vorige week donderdag. Of was het vrijdag? Oei, oei als ik dezelfde testen als Nany zou moeten ondergaan!  

Daarna wilde ik een nieuwe Limburgse Monografie beginnen nalezen… En kwam tot de constatatie dat men mij een pdf-document had opgestuurd. Ik kan er dus niet in werken (en dat zal nodig zijn, want ik vond al meteen enkele fouten). Ik heb dus zopas de auteur gevraagd mij een word-document ervan op te sturen en ga ondertussen nog eens een Star Trek-aflevering bekijken.

Ontgoochelingen bij 31°C in de schaduw

Vandaag namen we de salon onder handen. Dat betekent: ik stofte, Roger stofzuigde daarna terwijl ik naar Nany belde en ik nam nat op. Nany vroeg: ‘Ben je rond met de schoonmaak?’. Ik moest haar weer uitleggen dat dit helemaal niet het geval is, dat we vandaag alleen de salon hebben aangepakt en dat ik maar één kamer per dag kan schoonmaken zonder dat mijn rug ervan afziet. Weer was ze opvallend optimistisch hoewel werd vastgesteld dat ze onlangs ook een rib heeft gebroken (en daar niets heeft van gevoeld!?).

De temperatuur binnenshuis liep stilaan op tot 26°C in de salon en 28°C in de leefkeuken: buiten ging het naar de 31°C toe. Toch wilde ik Roger doen bewegen, maar waar? Het is hier een prachtige streek maar we missen wel bossen. Uiteindelijk vond Roger de oplossing: we zouden wandelen van  Borgloon naar Kerniel via de vroegere spoorwegzate. Daar liepen we inderdaad meestal in de schaduw en dat deed deugd. In Kerniel zagen we dat er een nieuw huis wordt gebouwd op de plaats van de vroegere “Leemzaal”.

 Foto Roger

Via het klooster van Colen (wat een klim met deze warmte) wandelden we terug naar de schaduwrijke spoorwegzate en zo terug naar Borgloon. We zijn net geen uur onderweg geweest.

Ons avondeten bestond uit een rijke soep en restjes waar ik een koude schotel van maakte. Geen van ons beiden had echter veel honger. De hitte speelt ons zeker parten?

Deze avond wilde ik kijken naar een Star Trek-tekenfilm maar ik geraakte er niet in (en toch hou ik van mooie tekenfilms): de personages waren veel te statisch. Dan maar een beetje gelezen maar ook dat ontgoochelde me. Ik las een kinderboek (echt) van  Marcelle Vérité. Dat me niet echt aanstond: te belerend, te brave kinderen. En toch hou ik meestal van kinderboeken.

Ik bekeek enkele afleveringen van “De keuken van Sofie” (op mijn computerscherm). Ik hou van koken en bekijk graag kookprogramma’s. Maar weer was ik ontgoocheld. Sofie Dumont zegt vaak “voor te koken, voor te marineren” terwijl het moet zijn: “om”. Ik heb Nederlands al pratend en lezend geleerd en vind het dus belangrijk dat op tv of radio correct wordt gesproken. 

En ze gebruikt nogal vaak maïsolie. Mijn goeroe (zoals Roger hem noemt) leert me echter dat die veel te veel infectie bevorderende omega zes vetzuren bevat. Ik citeer uit de website waar de link hierboven naartoe voert:

“Nous n’avons pas parlé des oméga-6 car ils sont très abondants dans notre alimentation et il est quasiment impossible d’en être carencé aujourd’hui. Cela parce qu’ils sont présents dans les huiles de tournesol, de pépins de raisins, de maïs et de soja, massivement utilisées dans l’alimentation moderne, mais aussi dans les céréales, les viandes ou les produits laitiers.

Néanmoins, il faut savoir qu’il faut consommer des oméga-3 et des oméga-6 dans un rapport qui va de 1/1 à 1/4 environ. Mais la plupart des gens sont dans un rapport plus proche de 1/30. Si vous consommez beaucoup d’oméga-6, vous avez donc intérêt à augmenter d’autant votre consommation d’oméga-3”.

Iets later keek ik naar een aflevering met Piet Huysentruyt. Hij zou een kalfsfricassee klaarmaken voor een hartpatiënt. En hij maakte dezelfde fout als ik vroeger: sojaroom gebruiken in plaats van gewone room. In die sojaroom zit immers zonnebloemolie en (zie aanhaling hierboven) die bevat ook te veel omega zes vetzuren. (ik vervang nu gewone room door een soort zelfbedachte bechamelsaus met een heel klein beetje speltbloem en kookvocht).

Waarom houdt een kookprogramma geen rekening met de laatste bevindingen op gezondheidsgebied?

Over mijn wespenfobie en verzadigde vetten

Na een dik uur schoonmaken (uiteraard niet het hele huis, zoals Nany even dacht tijdens ons telefoongesprek: daar kan mijn rug immers niet meer tegen) wandelden we een hele poos in de schaduw van het bos in Rukkelingen. Aangenaam fris bij een teruggekeerde warmte. En rustig. Voor de eerste keer kwamen we daar twee andere wandelaars tegen en voor de rest: alleen een volkomen stilte benadrukt door vogelgezang (met een prominente vogel die ik niet herkende; Roger denkt dat het een lijster was). Maar ook veel vliegen en andere insecten.

Toen we het bosje weer uitkwamen en terug naar de auto liepen, kwamen we een lid van Heemkunde tegen. Natuurlijk volgde er een praatje (in volle zon) met van zijn kant heel veel negatieve commentaar over een ziekenhuis waar hij pas had verbleven voor een heupoperatie.

Toen kwam er een wesp aangevlogen en, zoals steeds, begon die rond mij te draaien.

Ik heb echter een vreselijke wespenfobie waarmee vaak wordt gelachen omdat ik nog nooit werd gestoken (nu, als men mij daarmee uitlacht, krijgt men van mij gegarandeerd als antwoord dat mensen met een muizen- of spinnenfobie waarschijnlijk ook nooit werden gebeten door die diertjes). 

Ik weet al dat ik geen lichtblauwe  kleding mag dragen als er wespen zijn, dat ik zeker mijn haar niet mag wassen met een shampoo die een fruit- of bloemengeur achterlaat en dat ik best zelfs helemaal geen parfum gebruik. Daar hou ik allemaal rekening mee en desondanks blijven wespen mij (minder dan vroeger) uitkiezen (ik herhaal: ik werd nog nooit gestoken maar ik voel me dan even paniekerig als wanneer ik een steile trap zonder trapleuning moet afdalen: duidelijk een fobie dus).

Ik wil graag dat de wespen niet meer rond mij hangen en vond dit op Google deze avond. Lavendel zou dus ook wespen afschrikken: een lekker lavendelgeurtje aanbrengen?

Alleen blijft de vraag of het geen kwakkel is.

Want…  ik blijf me herinneren hoe lang ik, omwille van verkeerde informatie, Roger verkeerd heb gevoed (en mezelf natuurlijk ook maar voor hem waren de gevolgen desastreuzer dan voor mij). Ik ging er immers van uit dat we alle verzadigde vetzuren moesten mijden, dat alle plantaardige vetten oké waren en (in mijn geval dan) dat een hompje (zelfs wit) brood in orde was om een hongertje te bestrijden. Ik dacht zelfs dat frieten gebakken in plantaardig vet niet zoveel kwaad kunnen, dat je er alleen dik van wordt. Wat dwaalde ik!

Nu ik beter weet (veel te laat dus), probeer ik er zelf rekening mee te houden (en valt me op dat die constante honger bij mij verdwenen is) maar merk ik steeds vaker hoe andere mensen, zoals ik vroeger, nog de voorkeur geven aan koolhydraten boven vetten (de goede vetten dan, en zeker geen transvetten).

Maar ik had het eigenlijk over wespen. Ik zal die lavendel, net zoals destijds het vermijden van blauwe kleding, fruit- en bloemengeur, eens uitproberen.

Tijdens onze mislukte maaltijd brengt Elena ons groot nieuws

Nadat ik nog wat had schoongemaakt (één kamer per dag), naar Nany had gebeld (die nog meer optimistisch leek) en Roger ondertussen het gras had afgereden, brachten we oud glas, papier en allerlei rommel naar het containerpark en daar begon het serieus te regenen. Ik vermoed echter dat al die karweitjes Roger voldoende beweging gaven.

Ik begon aan de bereiding van het  avondeten. Onze courgettesoep, die we aten terwijl de worteltjes en erwten stonden te sudderen, was heel lekker. Daarna haalde ik zalm uit de koelkast. Eergisteren  gekocht en vervaldatum niet verstreken. Al toen ik de verpakking opendeed, vond ik de vis te fel naar vis ruiken. Toch bakte ik hem… om daarna vast te stellen dat hij niet te eten was. We maakten dus maar een blikje sardienen open.

Terwijl we niet echt genoten van die mislukte maaltijd, belde onze dochter ons de laatste nieuwsjes. Elena was uitgegleden in de badkamer met als gevolg een forse buil en Matthias had bij het rollebollen zijn oog bezeerd. Gelukkig geen al te erge ongelukjes!

Maar… Daarna kwam Elena even aan de lijn en die had “groot nieuws”. ‘Oma, ik krijg een zusje!’, vertelde ze me zo fier als een gieter. Schattig! Het deed me terugdenken aan 20 januari 2013, toen ze heel fier via de telefoon aan haar papa (die bij haar mama in de materniteit was) vertelde dat haar broertje was geboren!

Helshoven

Na een dik uur schoonmaken en een lang telefoongesprek met Nany, die om de ene of andere reden veel optimistischer leek dan gisteren, reden we na de middag naar de kapel van Helshoven. Vandaar maakten we, ondanks de dreigende lucht, een wandeling langs een door netels overwoekerde holle weg en daarna via appelplantages naar de galg en terug naar de kapel.

Onderweg plukten we heerlijke wilde kersen. Vroeger hadden we een wilde kerselaar in de tuin maar Roger heeft die laten kappen. Jammer, want ik vind die piepkleine vruchtjes lekkerder dan kersen uit plantages. We hebben onderweg alleen een paar plukkers ontmoet in een appelplantage: een heel rustgevende wandeling.

Weer hebben we geluk gehad: het begon pas te regenen terwijl we een Chouffe (lekker biertje maar naar mijn zin iets te straf) dronken onder de parasol van de heropende Kluizenaar. 

Roger moet de foto’s nog opladen (is nu aan het werken voor de werkgroep WOI). Die volgen later dus.

Later op de avond

Roger heeft minder foto’s gemaakt dan ik dacht.

 In de plantage vertoonden de meeste appels die eigenaardige vlek: rotting?

 De galg

 De lus naar de kapel is bijna rond

 Foto’s Roger

En ikzelf maakte er een:

 Roger komt de berm af met vers geplukte wilde kersen

Oud worden

Boodschappen gedaan vandaag: dan doen we de Aldi, Lidl, Colruyt en deze keer Delhaize aan en ik ga ervan uit dat Roger op die manier voldoende beweging heeft gekregen. Voor een echte wandeling bleef er geen tijd over. Ik wilde immers nog strijken, een hele boel mails beantwoorden – weer afspraken – en naar Nany bellen. Vermits we mosselen zouden eten, zorgde Roger voor het avondmaal (heel  lekker zoals hij ze klaarmaakt!).

Ik belde dus naar Nany, op haar mobieltje. Dat moest ik buiten doen, in de regen: mijn mobieltje krijgt hier binnenshuis amper contact met het mobiele netwerk.

Het gaat eigenlijk goed met haar (buiten dat gebroken botje mankeert ze immers niets) maar ze begint na te denken over haar leeftijd – wat ze tot voor kort eigenaardig genoeg zelden deed. En over hoe het verder moet als ze uit het ziekenhuis wordt ontslagen. Er wordt haar een revalidatiecentrum aangeraden maar ik heb heel fel het gevoel dat ze daar niet echt is voor te vinden. Haar flat zorgt anders wel voor een probleem: een derde verdieping zonder lift.

En dan begon het: als Roger nu eens had gezorgd dat we een badkamer op het gelijkvloers hadden (de ruimte is er, het sanitair niet), als die ene kamer op de begane grond, die we als rommelkamer gebruiken, nu eens in orde was. Misschien kon ze dan even bij ons logeren! Ja, als… dan misschien.

Want ik weet niet of ik het zou aankunnen. Roger en ik zijn heel erg individualistisch. Onze avonden brengen we vaak door, zonder één woord tegen elkaar te zeggen, aan onze pc. Hij leest, laad foto’s op Flickr, ik lees en beantwoord mails, werk mijn dagboek bij, typ  vroegere (papieren) dagboeken over, we werken voor de werkgroep WOI, voor de KVLS of voor Heemkunde, etc. en ik hoop elke avond tijd te vinden om aan een vers verhaal te beginnen (maar dat schiet er telkens over).

Ons maakt die avondinvulling niet ongelukkig, integendeel: als het nodig is zullen we wel van gedachten wisselen (waardoor ik trouwens zopas even werd onderbroken: het ging over een ideetje voor een cadeautje binnenkort).

Hoewel we kunnen genieten van een echte praatavond met vrienden, met de kinderen, met familie en dus ook Nany, weet ik niet of we dat weken aan één stuk kunnen volhouden zonder dat er wrijvingen ontstaan: Roger en ik hebben geregeld stilte nodig.

En… Nany (en met haar veel andere mensen die we kennen) is pas echt gelukkig als ze kan praten!

Maar kom, het probleem stelt zich niet: we hebben geen badkamer of slaapkamer op het gelijkvloers.

Alleen stel ik me nu een andere vraag: wat als een van ons beiden door een ongeluk of door ziekte even geen trappen kan doen? Want wij zijn immers ook niet meer van de jongsten!

Over Nany en Christiane

Deze middag kreeg ik een berichtje van zus Bie: mama ligt in het ziekenhuis met inderdaad een gebroken botje in haar voet. Dus twee keer naar moeder Nany gebeld die zich heel fel verveelde en ergerde. Ze wil (begrijpelijk) zo snel mogelijk terug naar huis, hoewel, dat geeft ze toe, ze in de watjes wordt gewikkeld.

Tussen twee regenbuitjes door maakten we een korte wandeling in Veulen waar we de prachtige kerk bezochten.

En, na het avondeten (linzensoep), had ik in De Heere van Heers een afspraak met Christiane Henry met haar kristallen stem. We hadden, bij voor mij een Orval en voor haar een Scotch, een heel boeiend gesprek over muziek, literatuur en politiek. Ik vroeg mij af hoe een gevoelig meisje als Christiane ( ik mag haar wel een “meisje” noemen: ze is 10 jaar jonger dan ik) kan gedijen in de politieke wereld en ze gaf toe dat het haar niet altijd even gemakkelijk afging.
Zo idealistisch dat ze alle meegemaakte moeilijkheden, problemen en vernederingen (waar ze uitgebreid over sprak nadat Roger zich bij ons had gevoegd), erbij nam? Chapeau, en  idem omdat ze nu eindelijk haar eerste ideaal aan het bereiken is!
Hieronder een eigen foto van deze avond.