Naar Hasselt

Voor de dagelijkse wandeling van Roger namen we nog eens de bus naar Hasselt waar we anderhalf uur rondliepen en even het museum binnengingen.

Terwijl Roger de verdiepingen van het museum verkende, liep ik alvast terug naar buiten om een sigaret op te steken… En ik kreeg weer het gevoel dat ik vaak heb in Hasselt, namelijk dat ik er me niet thuis voel.

Ik weet echt niet aan wat dat ligt. Ik ben echt geen honkvast persoon, die stad is heel levendig, er staan mooie gebouwen, en toch krijg ik er dikwijls een melancholisch en eenzaam gevoel. Vandaag dus weer. Ik sprak erover met Roger toen hij zich weer bij mij voegde en hij heeft hetzelfde gevoel, zegt hij.

Nee, we gingen niets drinken, ondanks het mooie weer. We hadden er niet echt zin in en thuis wachtte nog werk.

Afspraak met vriend Karel

We haalden deze middag Rogers vriend Karel af aan het station van Sint-Truiden. Eerst wilden we een wandeling maken in Nieuwenhoven (en daar uiteraard iets drinken) maar het domein bleek gesloten. 

We maakten dan maar een wandeling van Melveren tot het “Speelhof” in Sint-Truiden. Onderweg konden we appels plukken zoveel we wilden: zalig!

In het Speelhof dronken we een biertje en bestelden we een broodje gezond waar we bijna een uur hebben moeten op wachten: heel slechte punten voor dat etablissement dus.

Maar kom, ondertussen wisselden we nieuwtjes uit – wat Karel betreft vooral over zijn nieuwe liefje, na vijf jaar treuren om het overlijden van Colette - en genoten we van het mooie nazomerweer (maar minder van de vele wespen die ik alleen op afstand kon houden door sigaret na sigaret op te steken).

Daarna reden we naar Kerkom waar we op het binnenplein van de brouwerij, bij de nodige Binks en boterhammen (en eigenaardig genoeg zonder wespen), nog enkele uurtjes gezellig keuvelden, praatten over literatuur en politiek, en herinneringen ophaalden (onder andere aan Colette en aan Karels broer Dirk Lambrechts zaliger).

 

 Foto’s Roger

Karel kon wel niet zwijgen over zijn nieuwe liefde, en ik vond het schattig hoe puberachtig een verliefde man van 74 jaar zich kan gedragen! Gewoon heerlijk!

Rond 20 uur zetten we Karel weer af aan het station van Sint-Truiden.

Thuis moest ik nog even de wasmachine laten draaien en daarna was te drogen hangen, nadat ik even met Nany had gebeld die vandaag naar de cardioloog zou gaan. Met haar lijkt alles oké te zijn.

Prille herfstsfeer in Mettekoven

We onderbraken vandaag onze huishoudkarweitjes voor een wandeling van bijna een uur in Mettekoven.

 Foto Roger

Ondanks het heel mooie weer, slechts twee andere wandelaarsters ontmoet. Wij hebben volop genoten van de prille herfstsfeer. Roger heeft de eerste voor mij nog te zure (maar zo lust hij ze het liefst) appels geplukt  - van appelbomen speciaal voor wandelaars langs de weg geplant door de gemeente – en geproefd van de nog te wrange sleedoorns die we in overvloed vonden langs het wandelpad.

 Foto’s Roger

Aan de rand van een spruitjesveld groeide nog steeds in volle vrijheid de hallucinogene doornappel.

 Deze zaadjes van de doornappel zouden gevaarlijk hallucinogeen zijn (foto’s Roger)

En aan de rand van een ander veld vonden we het mooie groot kaasjeskruid.

 Foto Roger

De herfst is op komst, ik ruik het, en eigenaardig genoeg –want ik hou niet van wat daarna komt – geeft me dat een blij gevoel (ondanks mijn knieën die pijn doen van al dat klimmen).

Roger naar de kapper en ik nieuwe schoenen

Nadat ik voor de was had gezorgd (jawel, het is eigenlijk de machine die wast) zouden we vandaag onze boodschappen doen: naar Sint-Truiden rijden, de tabakswinkel, Lidl, Aldi en Colruyt aandoen.

‘Zou ik niet ook naar de kapper gaan?’, vroeg Roger onderweg. Waarom niet, vermits thuis toch geen vertaalwerk wachtte en het zo snel gaat, die knipbeurt bij coiffeur “Atlas” in Sint-Truiden.

Nadat zijn haar was geknipt, vond Roger dat ik nieuwe schoenen moest hebben. Hij heeft gelijk: de schoenen die ik kocht in 2013 en die ik sindsdien praktisch elke dag draag (als ik tenminste  geen sandalen of iets geklede schoenen aantrek) zijn echt versleten.

Wij dus naar een schoenenwinkel met heel veel keuze. Maar… Ik hou echt niet van kleren of schoenen kopen, en dus liep ik zo wat verveeld rond in de winkel, niets vindend dat mij echt aanstond, tot Roger (gelukkig houdt hij wel van shoppen en kent hij mijn smaak) ineens zei: ‘Zou je deze niet willen?’

Ja, die stonden mij echt aan (eigenlijk zocht ik in 2013 al zulke schoenen, maar toen had ik absoluut geen tijd om verder te shoppen, aangezien Roger op mij wachtte in het ziekenhuis en het daarbij ook nog pijpenstelen regende). Roger kent ook mijn maat, haalde die eruit, liet mij de schoenen passen, ze pasten en we passeerden langs de kassa. Het toppunt is dat mijn nieuwe schoenen de helft goedkoper zijn dan het paar dat ik in 2013 kocht. Maar ja, nogmaals, toen was ik heel erg gehaast.

Daarna begonnen we aan onze feitelijke boodschappen en die nemen elke week toch wel enkele uren in beslag.  Het gevolg was dat we pas rond 17 uur thuiskwamen en dat het voor mij bijna tijd was om voor het avondeten te zorgen terwijl ik eerst zinnens was na onze boodschappen het terras en de badkamer onder handen te nemen.

Na het avondeten (wortelsoep gevolgd door een wokgerecht met lekkere oestersaus) en mijn uurtje lectuur op papier heb ik eindelijk enkele mails beantwoord die al wachtten van voor ons vertrek naar onze vrienden in de Ardennen.

Dat bracht me tot na 22 uur: veel te laat om nog verder te werken in het huishouden! Dat wordt dus werk voor morgen.

Op Elena en Matthias passen

Elena was de eerste die we troffen op de speelplaats vandaag. Ze had weer heel veel te vertellen (onder andere over het voorbije weekend, zie vorige post). Ikzelf vroeg me af aan welke kant van de speelplaats Matthias zou verschijnen en Elena trok me met zich mee: ‘Kom, oma, Matthias komt van die kant!’

We ontmoetten hem in de rij die van zijn klas naar de speelplaats trok. Hij was aan het huilen. ‘Oma, pijn’, zei hij terwijl hij naar zijn hoofd wees. Ik gaf hem een zoen en vroeg wat er was gebeurd, maar, hoewel hij opvallend veel nieuwe woorden gebruikte vandaag, kreeg hij het niet uitgelegd. Het huilen hield echter meteen op na mijn kusje en hij wilde ons zijn klas tonen.

Thuis weigerden de kindjes een vieruurtje: Elena legde ons uit dat ze in de voormiddag al fruit hadden gegeten en tijdens de laatste speeltijd een koekje. Alleen drinken wilden ze… en een snoepje.

Er werd gespeeld. In het begin moest ik meespelen maar na een poosje kwam buurmeisje Anna eraan en toen werd ik overbodig, tenzij om ze nu en dan te helpen bij het zich verkleden, op te treden tijdens de onvermijdelijke ruzies of Matthias op het potje te helpen.

 Foto’s Roger

Vermits vanaf toen mijn rol werd beperkt tot discreet een oog in het zeil houden, kon ik tussendoor ook wat lezen (nog steeds Henri Troyat).

Ik ging net aan het avondeten beginnen werken toen onze schoonzoon aankwam (onze dochter moest werken deze avond). Hij nam het van mij over terwijl ik de tafel dekte en weer tussenkwam bij een kleine ruzie.

De kindjes aten opvallend goed.

 Foto’s Roger

Volgden het badritueel en een verhaaltje voorgelezen door hun papa (maar Roger en ik “mochten” meeluisteren – en dat was gezellig!).

Na een laatste zoentje vertrokken Roger en ik in de regen naar huis (het was de hele middag gelukkig droog gebleven). Onderweg ontmoetten we heel veel tractoren, die onder politiebegeleiding terugkwamen van de betoging in Brussel.

 Eigen foto vanuit de auto

Gemiste babyborrel

Ik vergat het te vertellen gisteren. Doordat we naar de Matadi-reünie moesten, konden we niet naar de babyborrel voor het eerste kind van Roger zijn petekind. Dat vonden we heel jammer en we hebben trouwens na afloop van onze reünie nog gebeld naar Rogers jongste zus, de fiere oma van de nieuwe baby, om te vragen of het feest nog aan de gang was. Helaas, het was te laat.
Vandaag (zie volgende post) vertelden Elena en haar papa, die samen met onze dochter en Matthias wel aanwezig waren op de babyborrel, er vol enthousiasme over.

We waren met z’n elven op de Matadi-reünie

Rachel en Sabine waren van de partij !  Onze vriend Marcel echter niet wegens persoonlijke problemen.

Het werd weer een supergezellige bijeenkomst, met heel lekker eten, veel herinneringen, nostalgie en vriendschap. En, ondanks het deze keer niet zo mooie weer, konden we om te eindigen toch nog even een biertje drinken op de binnentuin van De Horne.

Voor Roger Beeckman wordt de af te leggen afstand echter te groot: ik vrees dat het deze keer echt de laatste Matadi-reünie was, tenzij onze vrienden uit het Antwerpse een locatie dichterbij vinden. Nany (die - met haar brace - ook aanwezig was) zou het alleszins heel graag hebben!

Wat blijven onze ouders toch jong voor hun leeftijd:

 Sabine en ik

 Nany (84 jaar), Lily (in december 83 jaar), Rachel (in november 90 jaar) en Tine

Lieven, ik, Nany, Lily (half verborgen), Sabine, Rachel, Eddy, Tine, Roger Beeckman, Diane

 Tine en Roger Beeckman (86 jaar)

 Lieven en Sabine

 Nany en Lily

 Rachel

 Diane

 Foto’s Roger

 Roger en Lieven (eigen foto)

 Foto gemaakt door een andere gast in De Horne met het toestel van Roger