Wandeling in Sint-Truiden

Het weer was vandaag opvallend zacht, het regende niet en de wind was niet koud.
We moesten voor een paar zaken in Sint-Truiden zijn en, nadat die waren afgehandeld, stelde ik voor nog wat rond te wandelen in de stad. Roger beweegt immers veel te weinig de laatste tijd... maar ja, de winter, hoewel vrij zacht, is heel regenachtig en vaak staat er een heel koude wind.

We hebben net geen uur rondgelopen. Ik hou van die stad: niet te groot, niet te druk maar ook niet doods, mooie gebouwen (en winkels, hoewel mij dat minder interesseert) en, al zijn er mooiere steden, heel knus en gezellig. Ik heb het gevoel dat ik daar zou kunnen wonen.
Trouwens, ik zei tegen Roger deze avond dat Sint-Truiden me een beetje aan Leuven vroeger herinnerde, en dat vond hij ook. En... wat heb ik destijds graag in Leuven gewoond (ik denk wel niet dat ik er nu nog zou aarden: veel te druk geworden).

De wandeling deed deugd, al voelde ik aan mijn gewrichten dat het al een poosje geleden was.

Deze avond een telefoontje van broertje, in verband met onze ontmoeting met Nany volgend weekend. We praatten ook over het afbreken van onze stallen... en broertje zei: 'Jammer, ik vond dat  binnenpleintje omringd door die gebouwtjes zo mooi'.

Hij heeft gelijk en het is om die reden dat ik me jaren heb verzet tegen die afbraak!
Maar kom, uiteindelijk moest ik wel toegeven: Roger was niet meer in staat de daken te onderhouden en daar iemand voor in dienst nemen zou te duur worden.

Jammer dat ik geen foto's heb gemaakt van dat binnenplein voor het begin van de afbraakwerken! Nu ziet de vroegere binnenplein er zo uit:

En links van die schrale bomen (die vroeger vlak tegen de zijkant van een stal stonden) begint wat we altijd "de tuin" noemden (eigenlijk een kleine wei dus).

Poëziedag

Het was vandaag poëziedag. Ik wist dat de KVLS iets organiseerde in de bibliotheek van Hasselt (en blijkbaar is het een succes geworden!) maar wij wilden liever deze dag zonder echte verplichting samen doorbrengen

Tot een paar jaar geleden gingen we op deze dag 's avonds naar Opheers, waar Maj iets organiseerde voor Poëziedag. Ze heeft er zelfs ooit Juan Masondo en zijn echtgenote Bernadette speciaal voor uitgenodigd.

Dit jaar organiseerde Maj voor de zoveelste keer niets (gezondheidsredenen) en reden Roger en ik zelfs niet naar Hasselt om te luisteren naar gedichten van Edith, Ingrid, Jeannette, Boudewijn en zo voort.

Nee, we kozen voor een luie (omdat het weer veel regende en waaide) dag onder ons!

Gigi-blokken

Kijk eens, "kinderen", wat ik gevonden heb! Klik hier.
Herinneren die kartonnen blokken jullie niets? Inderdaad, de kartonnen dozen waarmee jullie als kind steden bouwden in de speelkamer!

Deze avond vrij lang getelefoneerd met Nany: ze was zo enthousiast over het bezoek van (tante) Françoise en haar dochter, mijn nicht Catrine!

Blij weerzien met de kindjes

We haalden ze deze middag af van school. Matthias en Eva kwamen meteen naar ons toegelopen maar Elena vonden we niet meteen. Toch waren we nog net op tijd in de dansschool (de kindjes hadden onderweg in de auto gegeten).

Terwijl ik met de meisjes naar de kleedkamer trok, palmden Matthias en Roger een tafel in. Terwijl Elena en Eva daarna dansten, speelde ik spelletjes met Matthias... en nog een meisje van 6 jaar dat duidelijk zin had om mee te spelen (en om van de koekjes te eten die Matthias bij zich had).
Het is altijd aangenaam spelen met Matthias; hij vertelt dan iets meer dan gewoonlijk (Elena komt er immers niet constant tussen) en hij legt de spelregels heel duidelijk en rustig uit.

"Thuis" (waar dochterlief vlak voor ons was aangekomen) wilden de kindjes me van alles tonen. Elena bracht me naar haar kamer waar ik haar "schatten" moest bewonderen, Matthias troonde me mee naar de zijne om mij zijn legoconstructies te tonen. Eva was met ons meegekomen en ze besloot daar even te blijven spelen met Matthias.

Eigen foto's

Elena toonde me nog haar laatste tekeningen en het vervolg van haar "boek" dat ze al met de hand had geschreven.

Dan wilde Eva een gezelschapsspel spelen. Matthias zou meedoen, Elena zou ondertussen met Anna gaan spelen. Helaas, Anna was niet beschikbaar, Elena kwam terug en wilde met ons meespelen. We besloten dat zij en ik samen zouden spelen maar in feite nam zij sindsdien alle beslissingen!

Nog een vieruurtje waarna Elena echt met Anna ging spelen en Matthias iets voor 17 uur de tv aanzette.

Ik had geen richtlijnen gekregen in verband met het avondeten, dus ging ik er (terecht blijkbaar) van uit dat alles al klaar was. Tegen 18 uur verwachtte dochterlief bezoek en begon ze zelf spaghettisaus en een  restje stoofvlees op te warmen en zette ze water op voor deegwaren.

Schoonzoon kwam iets later aan dan het verwachte bezoek en we gingen aan tafel. Onmiddellijk na het avondmaal bracht dochterlief Eva naar bed en iets over 19 uur hielp ik de twee groten met hun toilet en vergezelde ik ze naar hun kamer waar ze allebei nog even zouden lezen.

O ja, Elena liet me, vlak voor ik haar een nachtzoen gaf, aan haar knuffel "Koewa" ruiken. 'Hij ruikt naar mij', zei ze. 'Ikzelf ruik mijn eigen geur niet maar ik herken hem wel als ik aan Koewa ruik'.
En ze vertelde me dat ze van sommige mensen de geur niet lekker vindt. Ik heb, volgens haar, een typische "oma-geur", wat dat ook moge zijn. In elk geval niet dezelfde geur als alle oma's, want er zijn er die veel parfum gebruiken. En een meisje uit haar klas doet duidelijk toenaderingspogingen tegenover haar... maar Elena houdt niet van haar geur!

Roger en ik vertrokken daarna meteen naar huis zodat dochterlief en schoonzoon eindelijk zonder pottenkijkers met hun vriendin konden verder praten.

Thuis... merkte ik meteen dat de werklieden tijdens onze afwezigheid het poortgebouw hadden schoongemaakt (ik vroeg me de laatste dagen af of ik dat nog proper zou krijgen, met al die klodders aarde en zo die aan de vloer kleefden). Wel, het is echt heel proper geworden: ik ben blij!

Deze avond las ik nog een heel interessante tekst van dokter Joyeux over vaccinatie.

Zoals ik al zei, hij is een van degenen die me deed nadenken over sommige vaccinaties. In die tekst legt hij duidelijk uit dat hij niet tegen vaccinatie op zich is, wel tegen te veel inentingen tegelijk (in Frankrijk) voor jonge baby's en tegen aluminium als hulpstof in die vaccins.
Je leest de tekst hier. Het is weer in het Frans, maar er bestaan vertaaltools hé!

Dagje zonder internet

Na onze brunch en een babbeltje met de werklieden die even koffie kwamen drinken, wilden Roger en ik het een en ander opzoeken op het internet.

Maar we hadden geen internet- of telefoonverbinding. We hebben even gewacht, dan gebeld (met mijn gsm) naar Telenet waar ik onmiddellijk te horen kreeg dat er problemen waren in onze buurt. Dat nieuws werd me niet verteld door een mens: dat betekent dus dat het "antwoordapparaat" meteen mijn gsm-nummer verbond met de gemeente waar we wonen! Heel merkwaardig!

We deden onze wekelijkse boodschappen. Omdat ik geen chocolade met 85% cacao meer vond in de Lidl, kochten we er met 86% cacao bij Colruyt. En (vroeger hadden we die ook ooit gekocht): die is inderdaad nog lekkerder dan die van de Lidl.

Het was niet echt koud maar er stond een heel felle ijskoude wind: ik was telkens blij toen we in de winkel waren geraakt... en dat mijn verkoudheid zo goed als over is. Eigenaardig: Roger is nog steeds niet verkouden hoewel ik heb gelezen dat voor een verkoudheid de incubatietijd begint vlak na de eerste symptomen en slechts een paar dagen duurt.

In het naar huis rijden hebben Roger en ik, tegen onze gewoonte in, lang zitten praten. Over volgende zomer. Of we nog naar Frankrijk en Spanje gaan of niet, en of we dan een nieuwe tent zouden kopen. Constant iets huren onderweg lijkt ons immers onverstandig: de afbraakwerken hier zullen uiteindelijk nog veel meer kosten dan voorzien en we verwachten nog veel andere kosten.

Thuis wilde Roger onmiddellijk informatie zoeken over de tent waar we een poosje geleden al aan dachten (eentje van 100 euro) maar... hij geraakte nog steeds niet op het internet.

Via onze gsm was het wel mogelijk maar niet gemakkelijk (slecht bereik hier in huis).

Ongelooflijk toch hoezeer we afhankelijk zijn geworden van dat internet!

Vlak voor ik begon te koken was het internet ineens weer bereikbaar.
Maar...  terwijl ik onze sla klaarmaakte, kwam de aannemer "even" langs.

Onze soep (die al klaar was) heb ik toch nog geserveerd (aannemer wilde niet mee-eten). Daarna begon de aannemer, bij een kopje koffie, het vervolg van de werken te plannen, raadde hij mij af de muur achter ons huis wit te maken, opteerde ik (voorlopig) voor oker, vertelde hij nog anekdoten over zijn leven, was Roger nog stiller dan gewoonlijk en probeerde ik dus zelf wat feedback te geven.

In feite zat ik ondertussen ook na te denken over de prijzen van containers tegenwoordig. En dacht ik aan alles wat wij hier in huis hebben verzameld en waar de kinderen niets zullen mee doen. Dat zullen ze, na ons overlijden, allemaal moeten laten afvoeren in veel te dure containers! Hoe kan ik Roger overtuigen nu al te beginnen opruimen, vroeg ik me af!

Dat heb ik natuurlijk allemaal niet hardop gezegd: ik weet dat Roger heel moeilijk afstand zal nemen van al die spullen, houtbewerkingsmachines, boeken enzoverder... plus dat je van al die zaken ontdoen een beetje lijkt op je voorbereiden op de dood.

Toen de aannemer vertrokken was, hebben we eindelijk gerookte zalm met een sla van spitskool, tomaten en avocado gegeten. Niet slecht maar de avocado was ontdooide diepvries-avocado en dat was duidelijk veel minder lekker dan verse!

Na de afwas ging ik eindelijk op zoek (op het opnieuw bereikbare internet dus) naar meer informatie over die tent van 100 euro. Krap voor 4 personen, denk ik, maar ruim genoeg voor ons. Maar ik heb niet gevonden of die tent gemakkelijk op te stellen is... en dat is heel belangrijk!

O ja, wat een geluk (?!) dat ik vandaag geen vertaling kreeg vermits we geen internet hadden!

Praten of schrijven?

Ik zei onlangs dat ik de indruk heb dat spreken weer de overhand gaat krijgen op schrijven en lezen. Voor mij is dat natuurlijk niet goed, want ik ben geen prater.

Maar, bedacht ik deze avond, terugdenkend aan sommige telefoongesprekken, die trend zorgt ook voor een objectief probleem.

Hoe vaak heb ik al niet opgemerkt dat mensen gewoon niet luisteren, dat ze, terwijl je praat, eigenlijk met hun eigen zaken bezig zijn en wachten op een "opening" in jouw betoog om er tussen te komen (jawel, Zeger, ik weet het, ik doe dat ook soms, maar let er eens op: ik doe dat meestal als ik het woord, waar de spreker duidelijk naar zoekt, nog voor hem gevonden heb).

Hoe vaak is het al niet gebeurd dat ik tegen dezelfde persoon drie, vier, tot vijfmaal toe hetzelfde moest uitleggen (natuurlijk niet in éénzelfde telefoon- of ander gesprek)!

Terwijl, als de boodschap schriftelijk werd overgebracht, je aan het (liefst schriftelijk) antwoord meteen merkt of de bestemmeling begreep wat je bedoelde.

En nee, soms (nee, vaak) merk je ook dat jouw boodschap slechts diagonaal werd gelezen!

Daar hadden we het over, Jan Gerits en ik, tijdens ons jongste  telefoongesprek gisteren (na zijn oogoperatie).

Ik had hem immers (per mail) aangeraden kortere mails te schrijven naar een bepaalde auteur met wie hij een meningsverschil had aangaande de Limburgse monografieën van de KVLS.
Mijn argument was dat ik de indruk had dat die auteur zijn (heel uitvoerige) mails slechts diagonaal leest en dat dus zijn antwoord daardoor nooit "to the point" is, omdat hij slechts reageert op sommige details. Details die niet echt ter zake doen trouwens, maar, en dat begrijp ik, gevoelig zijn voor de auteur in kwestie.

Jan wilde me onder andere bedanken omdat de zaak nu lijkt opgelost.

Dus, zelfs "schrijvers" beginnen minder (aandachtig) te lezen (maar dat wist ik al lang)!

En dat is geen goede trend voor mij!

"Vrouwen" van Jos Vandeloo

Als ik schrijf dat ik praktisch niets doe op "grieperige" dagen zoals deze, betekent dat in feite dat ik veel lees.
Zo heb ik eindelijk "Vrouwen" van Jos Vandeloo uitgelezen, een boek dat Liliane en Paul mij gaven.

Ik vond het heel goed, zowel wat de inhoud als wat de stijl betreft.

Roger herinnert me eraan dat onze vriend Karel die schrijver niet goed vindt. Ik was vergeten dat Karel dat ooit had gezegd, waarschijnlijk omdat ik die auteur toen niet kende en ik dus niet echt deelnam aan het gesprek.

Dit is het eerste boek dat ik van Vandeloo lees, ik kan dus niet spreken over zijn hele oeuvre, maar als zijn andere boeken van hetzelfde gehalte zijn, ga ik helemaal niet akkoord met Karel!