Nany is tevreden

Iets voor 15 uur belde ik naar Nany, die om 14 uur een "afspraak" had met broertje. Ze had genoten van die 20 minuten met plexiglas tussen hen maar vond dat mondkapje dat ze moest dragen eerder eng. Ineens had ze een ontzettende bewondering voor al die verpleegkundigen in het rusthuis die een hele dag met zo'n masker rondlopen. 

Ik belde nog eens vanuit de keuken (vermits het gisteren niet ging vanop de "koer"; op de duur weet je niet meer waar je moet gaan zitten met je mobieltje in dit oude huis) en deze keer begreep ze me heel goed.

Het was prachtig, zonnig weer met een aangenaam verkoelend briesje. We besloten nog eens rond te rijden en ergens even rond te wandelen. Het werd Ulbeek: daar liep niet te veel volk rond. We wandelden eerst in en rond de oude begraafplaats waar we even de graven van mijn achternichten en -neef (in de betekenis van "cousin") bezochten.

                                                                    Foto's Roger

Daarna liepen we nog wat rond op de nieuwe begraafplaats, in de vroegere (Sint Rochus?) kerk, waar dochterlief, ik denk tijdens de vakantie van 1997, deelnaam aan de opgravingen.

En... deze keer liep Roger opvallend traag!

Daarna reden we naar huis waar ik, nog voor ik voor het avondeten zou zorgen, even belde met dochterlief. Weer hoopte ik met de kindjes te kunnen spreken, maar ze waren zo druk aan het spelen dat ik niet aandrong. Ik sprak maar kort met onze dochter: veel was er niet te vertellen en ze klonk moe (of loom door de hitte?). Ze hadden dan ook pas bezoek gekregen (jawel hoor, van hun "sociale bubbel"). 

Deze avond laat kregen Roger én ik een mail van Rogers achter-achternicht uit Florida. Zij en haar echtgenoot zijn aan het herstellen van Covid-19 en 'Het was geen lachertje', schrijft ze! 

Dat doet me vermoeden dat we toch gelijk hebben als we zo erg oppassen, Roger en ik! 

Heb ik al gezegd dat Roger verkouden is? Op de duur denk je bij het minste kuchje dat je het zitten hebt! 

Een mooie zomerdag!

Eigenaardig! Deze avond maakte ik het weer mee: toen ik wilde beginnen te koken, heeft Roger het gasvuur van de eerste keer aangekregen! We zullen voorlopig dus maar niet verder overwegen of we wel of niet een nieuw fornuis kopen... maar Roger moet zorgen dat hij altijd in de buurt is als ik wil koken! 😉

Normaal gezien waren we vandaag bij onze vrienden in de buurt van La Roche. Aangezien hij binnen een paar maanden 93 jaar wordt, zij binnenkort 87 (of 88?), vermoed ik dat we niet zouden gewandeld hebben, wel heel veel gepraat in hun tuin en leefkeuken.

Maar het mocht dus niet, dat bezoek.

Roger en ik hebben wel een korte wandeling gemaakt. We reden eerst wat rond. Weer overal heel veel wandelaars en fietsers die echt niet veel afstand hielden van elkaar (zijn het wij die overdrijven?) maar, in de buurt van het klooster van Colen (Kerniel), niemand. 

De vlierstruiken staan volop in bloei, maar dat had ik al in onze tuin opgemerkt. Maar de meidoorn is uitgebloeid. Dat parfum heb ik dus gemist dit jaar. Jammer!

Lang hebben we niet gewandeld. Ik merk dat mijn ritme veel te traag is voor Roger (ik steun nog steeds op zijn rechterarm maar gebruik al wel mijn rechter wandelstok opnieuw). Telkens opnieuw begint hij sneller te stappen en kan ik weer bijna niet volgen (ik heb het al gezegd, Roger is niet echt galant!).

Het was warm vandaag. Ik genoot van de zon (en van lectuur) op het binnenplein. En belde er naar Nany. Ze verstond me echter weer zo slecht dat ik naar de keuken verhuisde, waar ze me iets beter leek te verstaan. Ze vroeg zich af hoe het morgen zou voelen, het eerste wekelijks bezoek van broertje. Of ze van die 20 minuten achter plexiglas meer zou genieten dan van een gewoon telefoontje. 

Gisteren mailde een goede vriendin me dat ik volgens haar mijn moeder mag gaan bezoeken. Wel nee: dat mag dus niet, net zoals ik, volgens de regels, de kinderen en kleinkinderen niet mag ontmoeten. Het heeft te maken met die ingewikkelde sociale bubbel-maatregel (ik weet dat de meeste mensen daar geen rekening mee houden, en weer vraag ik me af of Roger en ik overdrijven) én met de bezoekregeling in het rusthuis: slechts één en dezelfde bezoeker één keer 20 minuten elke week. 

Een andere vriendin beweerde onlangs in een chatbericht dat die maatregelen familieleden van elkaar doen vervreemden. Ze had haar dochter al twee maanden niet gezien, stel je voor! 

Ik moest terugdenken aan ons verblijf in Matadi. Ik was (in april 1954) 4 jaar en 5 maanden toen we naar Congo vertrokken. Drie jaar heb ik mijn marraine en Nononc niet gezien. We hadden geen telefoon, brieven deden er ongeveer 14 dagen over om ons te bereiken (ik kon ze nog niet lezen, Nany las ze voor), en internet bestond uiteraard niet. Wel, drie jaar lang heb ik genoten van ons verblijf in Matadi maar tegelijkertijd elke dag naar mijn marraine en Nononc verlangd! Nee, als je echt van iemand houdt, vervreemd je niet van hem als je hem enkele jaren niet ontmoet! Zusje Bie, die wist na die drie jaar wel niet meer wie marraine of Nononc waren. Maar zij was amper 11 maanden oud toen we naar Congo vertrokken. 

Dus, nee, hoewel ik heel graag onze kinderen en kleinkinderen zou terugzien, ik geloof niet dat we van elkaar vervreemden door de maatregels! 

Deze avond met Roger gekeken naar de laatste aflevering van "Chernobyl". Akelig, angstaanjagend maar goed! 

Dus, Hendrik, we hebben tijd voor jouw project met die foto's. Vertel maar hoe het verder moet! 

En nu?

Het kookfornuis laten herstellen zal veel meer dan 200 euro kosten. Het zal eerder naar de 400 euro toe gaan. Voor iets meer geld kopen we een fatsoenlijk kookvuur, weliswaar kleiner dan het huidige... maar dan moeten we ook een nieuwe dampkap kopen vermits degene die we nu hebben veel te groot zal zijn. 

Langs de andere kant, we hebben nog zoveel kosten voor de boeg. Onder andere zullen de bomen in de wei binnenkort moeten gesnoeid worden en dat gaat ons ontzettend veel kosten ondanks de subsidies die ons voor dit jaar zijn beloofd.
Ik weet dus niet wat te doen...

Vandaag weer een dik halfuur naar Nany geluisterd in de zon op de "koer". Ze klaagde: het wordt echt te lang voor haar. Ze ontmoet alleen haar medebewoners. Ik zei haar dat wij gewoon niemand ontmoeten... maar dat leek ze maar niet te begrijpen. Ze hoort immers van vriendinnen dat die, bubbel of niet, hun kinderen op bezoek krijgen, of naar hun kinderen gaan. Tja, ik heb het al gezegd: Roger en ik zijn voor een keer heel erg volgzaam!

Zoektocht

De winkel, waar wij destijds ons gasfornuis kochten, bestaat niet meer. We reden langs verschillende andere willekeurige winkels die keukenapparaten verkopen en uiteindelijk, in de laatste winkel, werd ons verteld dat we naar de reparatiedienst van de fabrikant zelf konden bellen.

Wat Roger deed toen we terug thuis waren. Niet goedkoop: verplaatsingskosten en een mooi bedrag per kwartier herstellingswerk. We dachten na. Vroegen ons af of we beter een nieuw fornuis zouden kopen. Langs de andere kant, hoewel dit kookvuur moeilijk schoon te maken is, we waren er heel tevreden over.

'Je zou moeten weten hoe lang die herstelling ongeveer zal duren', besloot ik. 'Zolang de prijs onder de 200 euro is, moeten we laten herstellen, vind ik. Boven de 200 euro moeten we verder nadenken.'

Roger belde terug naar die reparatiedienst, maar die bleek net gesloten. Dat wordt dus een taak voor morgen!

Onderweg zagen we aan winkels zoals "Hubo" ellenlange files aanschuiven aan de ingang. Ik begrijp niet dat iemand zin heeft om uren in zo'n file te staan. Maar ja, ik begrijp dan ook niet alles van het gedrag van andere mensen!

Vlak voor het avondeten een telefoontje van straatgenote V. Of we haar kleinzoon L. konden helpen met zijn schoolwerk. Het had te maken met oppervlaktematen, wat niet echt onze specialisatie is... maar ik denk dat we hem van dienst zijn geweest!

Deze avond verder gekeken naar "Chernobyl". Heel akelig maar heel goed! Eigenlijk beseften wij niet dat het zo erg was in 1986!

Nieuwe post!

Ik heb het gevonden, hoe ik, via die nieuwe interface van de statistieken, voor een nieuwe post kan zorgen! Heel flink, Jessy! 

Hoewel, nu moet ik nog vinden hoe ik dit moet publiceren! Als jullie dit kunnen lezen, is het gelukt! 

Zelfmedelijden

Na onze brunch ruimde ik de keuken op en passeerde er een bezem. Daarna beantwoordde ik een nieuwe mail van Elena en van enkele andere mensen, en las ik dit in verband met die "studie" over dat geneesmiddel. Ik ben geen arts, geen wetenschapper maar ik merk wel dat het artikel ongeveer zegt wat ik vermoedde. Sorry, het is weer in het Frans... maar denk aan vertaaltools.

Dan wilde ik de statistieken van mijn blog bekijken, probeerde de nieuwe versie uit, en vond er vrij gemakkelijk mijn weg... behalve dat ik nergens vond hoe ik voor een nieuwe post kon zorgen (ik heb het nog steeds niet gevonden, ik werk nu via de oude versie).

En dan besloot ik de keuken te dweilen. 
Daarna belde ik met Nany die me niet goed kon horen (ik zat in de keuken). Ik ging op het binnenplein zitten, in de zon (en mijn mobieltje was gloeiend heet na ons gesprek). Terwijl ik naar Nany luisterde, bekeek ik de ravage. Het binnenplein en het poortgebouw zijn heel vuil, het onkruid begint dat "koertje" echt te overwoekeren en Roger begint stilaan last te krijgen van "lege ruimtes" (die hij obsessioneel wil vullen met zijn gerief).

Nadat Nany had opgehangen, ging ik terug naar binnen, waar ik merkte dat de vloer van de keuken weer vlekken vertoonde. Tja, de "koer" is heel vuil, wat wil je dan?

Gelukkig kwam er toen een mail aan van Michel M. Of ik nog een tekst wilde nalezen. Graag.

Roger ging een douche nemen en ik zou onze goulash in gang zetten. Gedurende een dik kwartier sukkelde ik om het vuur aan te krijgen. Ons oud kookvuur begint het inderdaad te laten afweten en ik besef dat we ofwel een nieuw moeten kopen (weer zoveel geld!)  ofwel iemand moeten vinden die dit fornuis kan repareren. Terwijl ik aan het sukkelen was om dat vuur aan te krijgen, begon ik me te ergeren aan het kookvuur zelf. Het is gewoon vuil! Ik kan het niet schoonmaken zonder de hulp van Roger omdat de roosters veel te zwaar zijn voor mij. Jarenlang heb ik dat wel gedaan maar onlangs heb ik beslist dat ik nooit meer zulke zware spullen ophef. En... Roger vindt altijd dat een schoonmaak langer kan uitgesteld worden dan dat ik nodig acht.

Toen Roger vanuit de douche kwam (die ik later heb proberen schoon te maken, wat nog steeds pijn in mijn armen veroorzaakte) stond ik op het punt in tranen uit te barsten. Roger kreeg eigenaardig genoeg het kookvuur vrij meteen aan de gang en terwijl ik echt aan het huilen was - ik was met uien bezig - kwamen al mijn frustraties eruit.
Onze gelijkvloerse slaapkamer die werd ontmanteld omdat Roger die wilde verfraaien, Roger die toen ziek werd (ik denk dat ik hier spreek over zeker 15 jaar geleden), wij die "voorlopig" op de kamer van een van de kinderen gingen slapen,  daar bleven slapen terwijl onze vroegere slaapkamer een rommelkamer werd; de ruimte waar ik een kleine gelijkvloerse badkamer wilde laten installeren, kamertje dat uiteindelijk een zoveelste rommelkamer werd; het kookfornuis dat al maanden niet goed werkt, de vaatwasser die stuk is, het binnenplein dat overwoekerd wordt door onkruid, het poortgebouw dat vuil is en dat ik niet schoongemaakt krijg, het hele huis dat een beurt zou moeten krijgen, de ruiten die ik niet schoongemaakt krijg, door gebrek aan tijd maar ook omdat ik het gewoon niet kan (dat heb ik niet echt geleerd in mijn pubertijd), al de spullen die Roger verzamelt en de rommel die hij overal veroorzaakt, ...

Roger schrok, dat merkte ik wel en hij beloofde prompt dat we morgen zouden navragen of ons fornuis kan hersteld worden. Misschien moet ik wat vaker huilen? 😉

Hoewel, een werkvrouw zal me dat niet opleveren en eigenlijk is dat mijn grootste probleem. Ik heb een hekel aan het huishouden en sinds ongeveer mijn 12 jaar (Bie en ik moesten al heel jong ongelooflijk veel helpen in het huishouden, ondanks onze andere leeftijdgebonden verplichtingen) heb ik constant voor het huishouden moeten zorgen!

Onze goulash was heel lekker en na de afwas (met de hand), een boeiend telefoongesprek met Hendrik. Over een project dat hij wil opzetten in verband met onze oude foto's. Ik vind het een uitstekend idee, al denk ik dat het heel bewerkelijk zal zijn. Als we eraan beginnen, vertel ik daar meer over!
En ik weet nu al dat ik daar veel meer zal van genieten dan van dat verdomde huishouden!

Lectuur en film

Boodschappen vandaag. Weer ging Roger in z'n eentje de winkels binnen. Ondertussen las ik verder in "Het verhaal van ons huis" van Jozef Weyns (o ja, die monografie mocht vandaag naar de drukker worden gestuurd en met Jan Gerits gaat het heel goed).

Mijn lectuur vordert traag: de auteur schrijft heel associatief, waardoor van enige chronologie geen sprake is. Wat soms heel verwarrend is. Dat en de oubollige taal maakt dat ik al drie keer tegen Roger zei: 'Ik denk dat ik niet verder ga lezen.'
En toch lees ik telkens voort, want dan kom ik weer een heel interessant stukje tegen over een of andere typische Kempische figuur (auteur was heel fel geïnteresseerd in alles wat met heemkunde heeft te maken). En... de tekeningen van de auteur in het boek zijn heel goed!

Veel gelezen en bekeken over de polemiek in Frankrijk in verband met die studie over dat geneesmiddel (inderdaad, het werd niet toegediend zoals Raoult het deed). Ik besef dat ik te vaak naar Franse toestanden verwijs... en ik vroeg me af of in Nederland dan geen enkele kritische arts te bespeuren viel. Het lijkt wel of Google gedachten kan lezen, want kort daarop werd me dit voorgesteld.

Na onze brunch vond ik een mail van Hendrik die me de serie "Chernobyl" aanraadde. Dat leek me een goede hint en deze avond keken Roger en ik naar de eerste aflevering. We vonden het akelig maar goed!

Met mijn armen gaat het elke dag beter... zo veel beter zelfs dat ik vandaag wat begon op te ruimen (ik besef dat ik dagen opruim- en schoonmaakwerk zal hebben als mijn armen helemaal in orde zijn - en... vermits ik in gewone omstandigheden al slechts één kamer per dag aankan!). Resultaat: ik heb die armen weer voelbaar geforceerd!

O ja... Roger lijkt verkouden! Moet ik me nu zorgen maken???