Naar de kindjes

We waren heel droevig toen we bij dochterlief aankwamen, dat merkten zij, haar man en de kindjes meteen. Er werd dan ook vrij vaak over onze vriend Jan de fotograaf gesproken, hoewel alleen onze dochter hem een paar keer heeft ontmoet.

En toch, ondanks die droefheid, de telefoontjes die Roger en ik pleegden, en zelfs ondanks het vreselijk hete weer, werd het een prachtige middag en avond. 

Bijgepraat en heel interessante conversaties gevoerd, onder andere over hun en onze reizen en over Corona uiteraard. 

Monopoly gespeeld met de kindjes (bedankt voor het speelgoed, Boudewijn!) en gezellig geaperitiefd in de schaduw voor we daarna op hun terras tot heel laat genoten van een barbecue en uitstekende wijn.

O ja, en dit moet ik onthouden. Schoonzoon vertelde ons dat ze op een van hun reizen naar Spanje hadden genoten van een heel eenvoudig maar lekker recept: met veel look gebakken doperwtjes en spek. 

Dat wil ik ook eens klaarmaken! 

Vriend Jan heeft ons verlaten

De nacht van donderdag op vrijdag kreeg ik om 1 uur een mailtje van Zeger, die vlak bij onze vriend Jan de fotograaf woont. Hij had pas Jan door de brandweer uit zijn huis zien dragen.
Ondanks het late uur heb ik naar vriendin Seany  gemaild en Karel een sms gestuurd.

Deze ochtend een antwoord van Seany gevonden: onze vriend Jan is overleden. Hartinfarct.
We (en daarmee bedoel ik Roger, ik maar ook al onze Leuvense vrienden) zijn er echt niet goed van! Ik heb ook meteen (tante) Françoise verwittigd, want zij heeft Jan ook heel goed gekend.

Vandaag, voor en tijdens ons bezoek aan dochterlief (daar vertel ik seffens meer over), veel aan telefoon gehangen, onder andere met Seany. 

Seany sprak ook over het heengaan van Guy Missotten onlangs en over het contrast tussen de twee overlijdens: het eerste gewild en het tweede zo onverwacht. En ze betreurde terecht dat we in deze eigenaardige periode niet echt afscheid kunnen nemen van onze overleden vrienden.

Zeggen dat de eerste mensen die ik wilde uitnodigen na de Coronacrisis Jan en Seany waren! 

Rust zacht, lieve vriend Jan!

Het wespennest is verwijderd

Deze ochtend kreeg Roger een mail van de brandweer: dat ze zijn formulier hadden verwerkt en ons zouden per telefoon waarschuwen van hun komst.
We durfden dus niet weg te gaan. Hoewel, tegen 17 uur dachten we "nu komen ze niet meer" en we zijn een half uur gaan wandelen in Heks.

Na het avondeten en de afwas begon Roger nog eens het gras in het nieuwe stuk tuin af te rijden terwijl ik onder andere mijn mails (waaronder ééntje van Elena!) doornam. En toen rinkelde onze vaste telefoon. De brandweer van Tongeren. Of ze nog mochten komen.

Om 20:35 uur waren ze er. Ik ben niet gaan kijken naar de verdelging maar na de operatie ging ik even naar het "koertje" en zag daar honderden wespen als in paniek rondvliegen. Ik kreeg tegelijk een angst- en schuldgevoel. 

'Nu zoeken ze naar het nest en de koningin,' vertelde Roger me, 'maar vermits ze die niet zullen vinden, gaan ze uiteindelijk dood.'

Om 22 uur ben ik nog eens gaan kijken. Er vloog geen enkele wesp meer rond. Ik was gerustgesteld... maar eigenlijk is het erg, want, zoals Roger opmerkte: we hebben een hele "volksstam" laten uitroeien! 

O ja, dat heeft ons 25 euro gekost.

Wespen vernietigen?

Uiteindelijk besloten we het toch te doen!
Vandaag, terwijl ik aan telefoon hing met onze dochter en Roger buiten was maar de keukendeur had opengelaten, kreeg ik ineens een wesp op bezoek in onze werkkamer. Volgens mij zit ze er nog trouwens maar ik weet niet waar!

Ik vroeg Roger dat wespennest toch te laten weghalen, hij vulde dat formulier in... maar het duurde zo lang om "onze aanvraag te verwerken" dat Roger het uiteindelijk opgaf. Benieuwd of we iets gaan horen van de brandweer!

Ikzelf begon opnieuw te twijfelen. Maar ik ben toch zo ziekelijk bang van wespen!

Opnieuw bubbels

Normaal gezien zouden we vandaag met vriend Karel in het Leuvense zijn geweest. We hebben de afspraak echter afgezegd zodat we misschien toch een "sociale bubbel" kunnen vormen met een of meer van onze kinderen. 

Volgens de nieuwe Corona-maatregelen mag de sociale bubbel opnieuw slechts 5 personen bevatten (kinderen onder de 12 niet inbegrepen) en eigenlijk zou dat aantal voor ons ideaal zijn... als de kinderen van hun kant geen rekening moesten houden met schoonfamilie en vrienden waarmee ze al iets belangrijks hebben afgesproken. Eigenlijk verwachtte ik er dus niet veel van.

Deze avond echter een telefoontje van dochterlief gekregen (en tussen onze conversatie door eindelijk nog heel even kunnen praten met de kleinkinderen). Zij en schoonzoon hebben nog plaats voor twee mensen in hun "bubbel": of we binnenkort eens afkomen?
Heel graag natuurlijk.
Of ze dan ook Zeger mogen vragen, vroeg onze dochter me. En ik: 'Uiteraard, ik zou hem er heel graag bij hebben!  Vermits de kindjes niet meetellen, zitten wij nog maar aan twee personen in onze "bubbel" én ik weet dat Zeger zich aan de regels houdt.'
'Oei, voor ons gaat dat niet meer, besef ik ineens,' antwoordde ze, 'dan zitten wij boven het maximum in onze "bubbel"!'

Het is toch niet gemakkelijk, die bubbels! 

Hendrik en Debby zullen we al zeker niet ontmoeten de volgende vier weken. Ze wonen in het Antwerpse en Hendrik is wel zo verstandig en heeft voldoende burgerzin om nu niet met hartpatiënt Roger af te spreken. En Zeger? Wanneer zien we hem weer? Als dat Corona-gedoe eindelijk achter de rug is?

Langs de andere kant, ik veronderstel dat de kinderen niet echt op ons gewacht hebben om hun eigen "bubbel" samen te stellen!

Over Liek, wespen en Mohamed

Vandaag wandelden we eindelijk nog eens in Oleye (Liek). Heel lang geleden was dat en, hoewel ik me herinnerde dat ik dat dorp heel gezellig vond, ik was vergeten dat het er de hele tijd serieus klimmen en dalen is! 

Onderweg praatten we over de wespen in ons poortgebouw. Nu blijven ze niet meer braafjes daar maar ze beginnen rond te vliegen op het binnenplein. Ik vroeg aan Roger of we ze toch niet zouden laten wegdoen. 

Helaas, zoals we bespraken, gebeurt dat niet zoals met een zwerm bijen (die hebben we ook ooit in huis gehad): de wespen worden niet naar een ander nest gestuurd/gebracht, ze worden allemaal vernietigd. Eigenaardig maar ineens vroeg ik me af of ik dat op mijn geweten wilde hebben.
Langs de andere kant: ik maak het poorthuis niet schoon zolang die beestjes daar rondvliegen!

We hebben dus nog geen beslissing genomen. 

Roger heeft me wel nog eens een bijzonder interessant gesprek doorgestuurd, deze keer tussen Eddy Daniels en Etienne Vermeersch, over Mohamed. 

Twijfels

Ik keek deze avond laat nog eens naar een video van Jean-Jacques Crèvecoeur. Die onder andere vertelt dat keer na keer zijn video's worden gecensureerd op You Tube.  En die blijft beweren dat heel dat Corona-gedoe een mondiaal complot is. Om ons onder de knoet te houden.

Dat is, volgens mij, ook ongeveer wat de meeste mensen denken of aanvoelen. Daarom zijn ze al die maatregelen beu. 

Soms denk ik dat alleen goedgelovige zielen, zoals wij, alles geloven en heel voorzichtig zijn (al weten we ook dat we, al zij het maar over details, belogen werden). 

In die video herhaalt Crèvecoeur veel van wat hij vroeger al had verteld maar deze keer herinnerde hij me ook aan het in Frankrijk (en elders?) toegediend medicijn Rivotril aan oude mensen met serieuze ademhalingsproblemen. Om ze meteen naar de andere dimensie te sturen dus!

Ik blijf twijfelen dus en tegelijk blijf ik ontzettend voorzichtig (en schaapachtig?).

Eigenlijk weet ik niet meer wat ik moet geloven. 

Luister eens zelf naar Crèvecoeur (sorry, weer in het Frans). Oei, misschien werkt de link al niet meer... want volgens hem worden zijn video's praktisch onmiddellijk gecensureerd... en zoiets ruikt wel naar dictatuur volgens mij! 

Vandaar mijn twijfels!