Slecht en goed nieuws

Ik spreek hier niet vaak meer over de oorlog Rusland-Oekraïne maar ik blijf het verloop ervan volgen (voor zover ik kan volgen, want politiek en zeker oorlog zijn echt niet mijn ding: als ik bijvoorbeeld hoor of  lees over oorlogsstrategie, heb ik de neiging heel snel af te haken omdat het me misselijk maakt). 

Met Roger praat ik ook niet vaak meer over die oorlog. Toen ik in het begin ervan mijn vrees uitte, stelde hij me gerust: ik overdreef en eigenlijk kende ik er niets van. Uiteraard had hij gelijk.

Onlangs, na de recente gebeurtenissen, gaf Roger echter toe dat hij zich nu wel serieuze zorgen begint te maken over een (eventuele) heel gevaarlijke escalatie. 

Zijn gevoel benadert dus steeds meer wat ik sinds het begin van de oorlog intuïtief vreesde. En Roger gaat zelden voort op intuïtie, wel op zijn kennis van politiek (en vroegere studies dus)! 

Dat stemt me allemaal heel pessimistisch. Maar... ik kreeg vandaag een mail van Jan Gerits die me dan weer optimistisch stemde: mijn bespreking van zijn boek over zijn overleden echtgenote in Oostland zou enkele mensen aangespoord hebben zijn boek te kopen!

Nog vergaderen

Omdat ik gelezen had dat in openbare gebouwen de temperatuur zou verlaagd worden, had ik op de vorige vergadering van de werkgroep WO I-II een warme trui aangetrokken. En... ik kreeg het er te warm! Dus trok ik voor onze vergadering vandaag een lichtere trui aan... maar de thermostaat werd ondertussen duidelijk lager gezet in het administratieve centrum van Heers: ik kreeg het er koud! Ik kon er deze keer dus niet even bekomen van het kou lijden thuis! 😉

Ondertussen brandt hier de houtkachel weer en voel ik me al helemaal opgewarmd. Ik vind dat we uitstekend werk hebben geleverd tijdens onze vergadering! De presentatie is bijna klaar! Dat wordt nog een keer of hoogstens twee keer samenkomen daarrond. En na die presentatie kunnen we verder werken aan de oorlogsschadedossiers. 

Koude dagen

De zomer lijkt definitief voorbij en ik vind dat erg! Gezien de energiecrisis wachten we nog even om de centrale verwarming aan te zetten (we hebben nog geen afrekening gekregen voor gas en elektriciteit en trouwens, andere jaren proberen we ook te wachten tot oktober om te verwarmen). 

's Ochtends en 's avonds brandt de houtkachel maar het duurt telkens lang voor het hier een beetje opgewarmd is (en 's middags koelt het heel snel weer af nadat we ophouden de kachel te voeden, waardoor ik kou lijd tot wanneer de kachel 's avonds weer goed brandt). En alles wordt hier zo vreselijk stofferig (eigenaardig trouwens: in Antwerpen verwarmden we enkel met een kolenkachel - en één gasradiator in de badkamer - en daar hoefde ik niet elke dag het stof af te nemen, hier wel). Kortom, ik vind de herfst dit jaar helemaal niet aangenaam. Veel te koud voor de tijd van het jaar, te veel regen en te veel saai, repetitief werk!  

Heimwee naar het onderwijs

Schoonzus werd vandaag toch maar naar het ziekenhuis gebracht voor een grondig onderzoek, vernamen we van een van mijn andere schoonzussen. Uiteraard heerst er zenuwachtigheid bij Roger en ikzelf voel me ook niet zo gerust!

Praten met Nany aan telefoon wordt elke dag moeilijker. Ze vertelt heel veel maar ik kan haar vaak niet volgen. Heb steeds meer de indruk dat ze eender welk woord gebruikt als ze niet meteen op het juiste woord valt. Ze vergeet ook zo veel dat het geen zin heeft haar iets te vragen over een paar uur geleden of de vorige dag, dan zegt ze eerlijk dat ze het weer vergeten is. Binnenkort gaan we haar bezoeken: waarover praat ik dan met haar? Ik weet het, naar het schijnt zou het lange termijngeheugen nog werken maar broertje vertelde me onlangs dat ze zich van vroeger ook praktisch niets herinnert. Nog eens foto's van vroeger meenemen?

Een ander telefoontje echter was aangenamer. Straatgenote V. vroeg me of ik haar kleinzoon L. kon helpen met een opdracht voor de lessen Frans. Uiteraard vond ik dat oké en iets later belde L. me zelf. We hebben een poosje (aan telefoon dus) gepraat over die opdracht en zijn aanpak ervan - die ik heel goed vond. Ik gaf hem een beetje raad... en ik kreeg heimwee naar mijn jaren in het onderwijs! 

Ik vermoed dat ik vandaag het veranderde onderwijs niet meer zou aankunnen maar wat gaf het vroeger een voldoening te merken hoe snel de leerlingen bijleerden en steeds vlotter Frans spraken en schreven!

Schoonzus slaapt

Vandaag bezochten we nog eens schoonzus L. in het Leuvense. Nu kennen we onze weg goed in het rusthuis en we moesten dus helemaal niet meer zoeken naar haar kamer.

De televisie stond op... maar schoonzus sliep. Roger en ik wachtten een poosje, vroegen ons af of we haar wel of niet zouden wakker maken, besloten het uiteindelijk wel te doen. Slaapdronken ging schoonzus deze keer in haar rolstoel zitten en we reden haar naar de cafetaria. Bij een kopje koffie of thee (en een wit wijntje voor L) begonnen we wat te praten maar het viel ons op dat L. steeds de neiging had opnieuw in slaap te vallen. 'Dat komt door al die medicijnen,' legde ze me uit. 'Eigenlijk zou ik liever terug naar mijn kamer gaan en gaan slapen.' Dus reden we haar terug hoewel ze nog maar amper van haar glas had genipt.

Kort daarop kwam diezelfde Spaanse verpleger binnen en we spraken met hem over de slaperigheid van schoonzus. Hij weet die ook aan al de medicamenten die ze moet slikken. 

Roger en ik keerden terug naar Haspengouw en thuis zocht ik naar de mogelijke bijwerkingen van die medicijnen: zij blijken inderdaad de boosdoeners te zijn!

Heropening van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen

In elke nieuwsuitzending ging het vandaag over die heropening na 11 jaar verbouwen. En ik werd weer nostalgisch. Niet dat ik vandaag erbij had willen zijn (veel te druk, vermoed ik) maar... 

We woonden vroeger vlak bij dat museum. Voor Antwerpenaren was de toegang gratis en dus liepen we er geregeld binnen, de kinderen en ik. We liepen door een paar zalen, bekeken en bespraken sommige schilderijen en daarna speelden de kinderen nog even in het parkje (of moet ik "grote tuin" zeggen?) dat zich rond het museum uitstrekt. Ondertussen zat ik na te genieten op een bank of (soms) te praten met vriendin Jeannine die ook in de buurt woonde en ook vaak het museum binnenliep.

Geneesmiddelen of placebo?

Het gaat veel beter met mijn reumatische polyartritis maar ik ondervind steeds meer last van bijwerkingen van het medicament. Niet echt heel erge last en zeker (nog?) niet van de gevaarlijkste of vreselijkste bijwerkingen waarover je in de bijsluiter leest. 

Het is voor mij "enkel" geregeld een bloedneus na de wekelijkse inname, haarverlies, waterretentie en dus niet meer (of moeilijk) passen in mijn kleren, een lichte hoofdpijn (die ik vroeger praktisch nooit had), diarree de dag van inname en 's anderendaags én me veel meer moe voelen. Gelukkig nog geen (voelbaar) problemen met lever, nieren of longen, en blijkbaar ook nog geen "plotselinge dood" (jawel, zelfs dat staat in de bijsluiter bij de "mogelijke bijwerkingen"!).

Ik heb dus heel veel zin om bij de volgende consultatie bij de reumatoloog (heel binnenkort) te vragen naar een andere aanpak (als medicatie nog nodig is). Helaas, ik weet al op voorhand dat hij daar geen antwoord zal op hebben! 

Die mensen hebben immers een "klassieke" opleiding gekregen en geen tijd om andere mogelijkheden te onderzoeken (heeft onze huisarts - die van Roger die nu ook de mijne is geworden omdat we het ons niet kunnen veroorloven elke maand naar mijn vroegere huisarts-homeopaat in het Antwerpse te rijden - beaamd)!

Kortom, ik dacht deze avond terug aan vroeger (ja, weeral!), toen we nog geholpen werden door onze huisdokter homeopaat (ik weet het, deze keer kon hij me niet helpen maar hij is het dan ook die me vrij snel naar een reumatoloog verwees - dat ik daarna langer dan 6 maanden moest wachten op een allopathische behandeling, lag aan de reumatoloog). 

Onze vroegere dokter verwees ons (vroeger dus) nooit (of zelden) naar specialisten of andere - logen (behalve die ene keer in 1997, toen Roger een serieus hartprobleem had), hij gaf geen geneesmiddelen met mogelijk vreselijke bijwerkingen, we hoefden niet constant op consultatie, we konden per telefoon raad vragen, enzovoort! Nu word ik constant aangemoedigd om de een of andere specialist te raadplegen in verband met mogelijke bijwerkingen van wat ik slik, moet ik geregeld op consultatie, etc.!

En weet je wat, toen ik zopas even (als "ontspanning" en omdat ik me zoveel vragen stel over de medicijnen die ik slik) zocht naar "homeopathie" op YouTube, viel ik op dit. Ik ga nog even verder kijken voor ik ga slapen maar ik herken al de hamvraag: is het homeopathie die werkt of het placebo-effect? Ik vermoed toch de homeopathische aanpak (vermits zelfs dieren er baat bij hebben).  

Maar zelfs al zou enkel het placebo-effect werken, dan nog lijkt het me interessanter dan meteen medicijnen voor te schrijven!