woensdag 5 oktober 2011

Elena, Elvira, Zeger, Hendrik en halssnoeren

We gingen Elena weer afhalen bij Lutti, waar ze op ons begon te wuiven zodra ze ons zag. Ook op Lutti (de onthaalmoeder) wuifde ze en kraaide ze ‘dadada’ toen we met haar naar de auto gingen. Ze heeft een klank toegevoegd aan haar repertorium. Heel vaak zegt ze nu ook ‘jajajaja’. En ze doet pogingen om op knieën en handen te kruipen!

We waren later dan anders (een ongeluk op de snelweg, gelukkig blijkbaar zonder slachtoffers) en heel kort na ons kwam dus Elvira thuis. Vlak na ons middagmaal ging Elena een dutje doen. Maar ze vocht wel lang tegen de slaap. Normaal, denk ik: er valt zoveel te ontdekken. Onder andere halssnoeren! Ik had vandaag op een zwarte T-shirt een halssnoer aan dat Elvira lang geleden voor mij heeft gemaakt, in de kleuren zilver, blauw en purper. En Elena wilde die constant vastgrijpen en in haar mond steken. Tijdens haar dutje heb ik het juweel uitgedaan: stel je voor dat het Elena zou lukken een paar kralen los te krijgen (met haar eerste tandje? Want ja, dat is er doorgekomen een paar dagen geleden) en ze in te slikken!

Roger, die niet van juwelen houdt, zal wel blij zijn geweest! Glimlach

Elvira bleek niet heel veel voorbereidingen te moeten maken vandaag en ging na een poosje boodschappen doen met Roger. Ik bleef “thuis” om Elena op te vangen als ze wakker zou worden. En wat was ze weer druk bezig na haar slaapje!

Nadat ik een stoofschotel te sudderen had opgezet (het was iets kouder vandaag, de Sint-Michielszomer lijkt voorbij) gaf ik haar nog een beetje yoghurt en probeerde haar weer even te slapen te leggen. Zolang ik bij haar bleef in haar kamer, leek het of ze zou insluimeren. Maar als ik de kamer uitging, zette ze zich meteen recht en begon te wenen. Elvira moest toen haar avondles gaan geven en ik zei haar dat ik Elena toch nog even aan haar lot zou overlaten in haar bedje: ze zou wel in slaap vallen. Jawadde, zoals ze zeggen in Antwerpen! Na 7 minuten (Elvira was toen al vertrokken) kon ik het niet meer aanhoren en ben ik haar weer gaan halen.

Ze begon meteen weer te spelen, te kruipen, en veel te lachen. Was ze dan toch niet zo moe?

Iets voor 7 uur kwam Zeger eraan. We aten – weer zonder Elvira en Geert - terwijl Elena in haar kinderstoel zat. Nog steeds heel goed wakker. En Roger en Zeger begonnen een gesprek over fotografie. Daardoor komt het dat ik vergeten ben hem iets te vragen, namelijk hoe het kwam dat het Hendrik en mij onlangs maar niet lukte te chatten via Skype. Hendrik beweert dat hij mij nooit meer online ziet, ik heb geprobeerd hem via Skype op te roepen, en omgekeerd, maar het lukte ons niet. Eigenlijk had ik de vraag ook eerder aan Elvira kunnen stellen natuurlijk! Glimlach

En toen werd Elena duidelijk weer moe. Ze wreef constant in haar oogjes (lijkt een cliché hé, maar dat deden onze kinderen ook). Ik gaf haar een laatste flesje melk en ze viel  weer half in slaap in mijn armen.

En vertrok meteen naar dromenland toen ik haar in haar bedje had gelegd.

Rond die tijd vertrok Zeger, en rond 22:30 uur kwamen Geert en daarna Elvira thuis van hun les. En wij vertrokken naar ons huis!

dinsdag 4 oktober 2011

Vaarwel Irène

Deze ochtend belde mijn moeder: onze Matadi-vriendin Irène is vorige vrijdag overleden in het rusthuis waar ze verbleef.

Sinds 2009 kwam ze niet meer naar de Matadi-reünie, maar de contacten bleven, per post (het was vooral zuster Godwine die geregeld naar haar schreef), via bezoekjes (dat was vooral de taak van Nany, Lily en Roger Beeckman) en telefonisch. De laatste jaren kon ze bijna niet meer praten, en toen Roger, Lily en mijn moeder Nany haar de laatste keer bezochten, vlak voor onze laatste Matadi-reünie, bleek ze pas serieus gevallen te zijn. Zoals ze me zo vaak aan  telefoon vertelde, herhaalde ze die dag haar verlangen om “naar hierboven te worden gehaald”. Ik hoop dat ze nu inderdaad haar dochter, haar echtgenoot, haar goede vriend Eugène, mijn vader, haar vriend Albert Brébois  (de vader van mijn Matadi-vriendin Sabine), Frank Roels en zijn ouders en broer en zoveel andere mensen heeft teruggevonden.

Irène Bourgeois – zoals ik haar noemde, met de familienaam van haar echtgenoot, maar haar meisjesnaam is Maillie – zou binnenkort 89 jaar zijn geworden, is in Congo geboren en opgegroeid. Ze was een van onze vrolijkste vrienden. Na het tragisch overlijden van haar enige dochter leek ze wel even door de hel te gaan, maar ze herpakte zich en was weldra weer degene die iedereen aan het lachen bracht. En tegelijk was ze heel diepzinnig en spiritueel, bezorgd om iedereen, altijd luisterbereid.

Tijdens mijn voorlaatste telefoongesprek met zuster Godwine (voorlaatste, want ik heb haar vandaag meteen het overlijden van Irène gemeld), spraken we nog over Irène en zuster Godwine zou haar weer een briefje sturen. Ze vertelde me vandaag aan telefoon dat ze dat briefje vandaag wilde posten: ‘zal ik het dan maar hemelwaarts sturen, samen met mijn gebed?’, voegde ze eraan toe.

P1040873
Irène met Victor Viroux en zuster Godwine op de reünie van 2005 (foto Roger)

IMG_2644

Irène met Victor Viroux, zuster Godwine en Simone Rodeyns in 2007  (foto Roger)

IMG_2645

Irène op de Matadi-reünie van 2 september 2007 (foto Roger)

P9073231

Irène op de Matadi-reünie van 7 september 2008 (foto Roger)

maandag 3 oktober 2011

Angeltjes is er weer!

En ik las er zopas zaken die ik precies net zo aanvoelde, maar niet zo goed kan verwoorden. Sorry, Angeltjes (maar ik heb wel een link toegevoegd bij de benaming) , als ik hiermee iets verkeerds doe, maar ik kopieer jullie even:

“Wij groeten u, in de taal van Fernandel, Luis Mariano en Elio di Rupo, drie figuren die ieder een stukje Franse cultuur vertegenwoordigen die in het land B opnieuw een stevige stap voorwaarts aan het zetten is. Met dank aan de  jongste generatie Vlaamse  partijvoorzitters, wier namen we intussen niet meer durven uitspreken zonder rood aan te lopen van schaamte of van kwaadheid.  De jongste generatie en de domste generatie. Helaas.

Vlaamse sukkels

Er wordt nog steeds gehocuspocust (nu weldra bijna 500 dagen) over een belgische regering die moet gefinancierd worden dankzij vele Vlaamse opbrengsten die dienen om Waalse tekorten en Brusselse pretenties overeind te houden. Het bedrag dat De Vlaamse sukkels elk jaar overmaken aan de chi-chi sprekers bedraagt nog steeds circa 12 miljard euro en daar komt nog genereus tenminste 1 miljard bij, zoals we hieronder zullen vaststellen.  Deze harde cijfers vormen de basis van de belgische realiteit, het belgische compromis en zeg maar gerust, het belgische onrecht. Het mag niemand verbazen, dat uitgerekend de extreem-linkse Groene boomhangers graag de federale financieminister willen leveren. Laat fils-à-papa Sander Decroo maar jammeren dat hij geen coalitie wil met de Groene milieu-communisten, met zijn wensen wordt in opdracht van Albert II geen enkele rekening gehouden. Sander die door mama, papa en zichzelf opgehemeld wordt als een godenkind, durft tot hiertoe tijdens de onderhandelingen zelfs niet even een sanitaire stop inbouwen, uit schrik dat hij achteraf de vergaderzaal niet meer binnenmag. In tegenstelling tot stoere Wouter Beke die al een halfuurtje kwaad durft opstappen om deemoedig terug te verschijnen.

Operatie Betterfood

Moeten wij soms onder de indruk zijn van de financieringswet ?  Een pareltje van obscurantisme, dat ons verkocht wordt als fiscale autonomie met opcentiemen en afcentiemen (echt iets voor het rekenwonder Muyters)  waarbij de federale staat echter de gemeenschappen blijft financieren op basis van dotaties : de Vlaamse regering suddert hoofdzakelijk verder als een subsidieregering. Het kientjesgeld daarentegen zou overgeheveld worden naar de gewesten, wat volledig indruist tegen de Vlaamse verwachtingen, want hierdoor wordt Brussel de facto nog méér een gewest op gelijke voet. Over de modaliteiten hoe de kindertoeslagen van deze Operatie Betterfood zullen overgeheveld worden naar de gewesten, willen we niet te veel nadenken.

Win for Life voor Bruxelles en Wallonie

Waar wel duidelijkheid over bestaat, zijn concrete cijfers voor de Franco-belgen : in een eerste worp zal elk jaar gedurende 10 jaar 500 miljoen extra pour la Wallonie gegeven worden. Reden : uit sympathie.  En 461 miljoen zal voor Bruxelles opgegraven worden uit de lege schatkist, waarvoor Bruxelles geen enkele bestuurlijke verandering moet doorvoeren, noch tegenprestatie leveren.  We hebben het ooit uitgerekend voor u : circa 800 politieke mandaten verdeeld over 19 gemeentes met in totaal 1,1 miljoen inwoners. Et pour les Flamands Bruxellois en de Vlaamse Gemeenschap, rien de knots. Niet iedereen heeft geluk met een Win for Life biljet.

De duistere filosie achter deze financieringswet, bekokstoofd in de PS-keuken waar administrateurs van Waalse en federale besturen en professeurs van universiteiten in de potten roeren, is door het onbekwame clubje jongste generatie partijvoorzitters op gejuich onthaald : niemand van deze chirojongeren bezit enige financieel-technische kennis. Ze zijn jong en ze willen wel wat, helaas zijn wij, brave Vlaamse burgers, de betalers van deze onbegrijpelijke  Win for Life.

Misschien vindt u bovenstaande, jammere waarheden overdreven  want u bent wellicht in de ban van de verwezenlijkingen van Wouter I, Wouter II, Sander en Caroline. In dat geval hebben wij nog een toemaatje voor u.

Penetratie door de Metropolitane Gemeenschap

Naast de centenroof is er de eeuwenoude taal- en cultuurkwestie : de onwil van de Franssprekende medemensch om zich in een andere culturele omgeving aan te passen. De grootheidswaanzin, de zelfoverschatting, het povere intellectuele vermogen dat het eigen bla-bla niet kan loslaten, het gebrek aan respect voor andere gemeenschappen. Dat àlles samen wordt in het land B al eeuwen genetisch in stand gehouden dankzij de lankmoedigheid en lafheid van Vlaamse figuren die in stotter- en stamelfrans met veel haar op hun rol van het gezin van Paemel bijven vertolken.  Kijkt u naar de beangstigende BHV-finale met de  onaanvaardbare ruil tegen de  Metropolitane Gemeenschap.  Vlaams Brabant spreidt de benen  voor de Franstalige penetratie tot aan de poorten van Leuven in het Oosten,  Mechelen in het Noorden en de  verkrachters schurken zich in het Westen aan tegen de dijen van Oost-Vlaanderen.

Wie deze Franstalige strategie, om na de afbakening van de grenzen van Vlaanderen deze opnieuw binnen te dringen, niet doorziet, is een domoor zonder historisch besef.  De jongste en de domste generatie partijvoorzitters mag ook deze pluim op de hoed steken.

Het is onbegrijpelijk dat de Vlaamse politici dit Franstalige Paard van Troje toelaten. Het sussende gelispel dat de Metropolitane Gemeenschap geen bevoegdheden bezit, is een doorzichtige truc waar we nog lange jaren spijt zullen over hebben. Punt uit en schande.

De staatsschuld steeg op 3 jaar met 21%

Het land B leeft al jaren uit ons aller hand en van ons gezamenlijk zweet. In de schatkist bevinden zich in plaats van reserves, een dikke berg schuldbrieven ten belope van 356 miljard (toestand op 31 augustus 2011).  Van elke euro die wij uitgeven, verdwijnt een deel direct naar de staat. Via de BTW. Hetzelfde geldt voor onze arbeid.  Als de muntjes in uw portemonnee rammelen of de briefjes in uw portefeuille ritselen, dan spitsen de slaaf-ambtenaren van Reynders en Vanhengel de oren.

De regeringsformateurs zijn nog niet toe aan de opmaak van een begroting. Als u een eigendom wil verwerven, gaat u ook eerst behangpapier en verf kiezen vooraleer na te gaan over hoeveel geld u beschikt : zo gaan de politici ook te werk. Volgens het Planbureau zal er in 2012 een begrotingstekort zijn van 5,7 miljard.  De heren van het Monitoringcomité komen tot 10,2 miljard, bijna het dubbel, en Guy Vanhengel, de begrotingsminister van Lopende Zaken houdt het op 7,2 miljard.  Trek met zulke kwistenbiebels naar de oorlog om de financiële crisis te bestrijden.

De belgische staatsschuld is de laatste 3 jaar (augustus 2008 - augustus 2011) van 295 miljard toegenomen tot 356 miljard, zijnde + 21%.  Het zal wel gaan, zeker ?

1 F = 9 VL waard

De rest van het formatie-geflikflooi is navenant.  Elk ogenschijnlijk verzet tegen de geplande Franstalige invasie en overheersing is pro forma. Oogverblinding, geregisseerd door de Franco-belgen die de 3 armzalige FDF-kamerleden van Olivier Maingain op een zijspoor hebben gerangeerd, om de 27 buitengebonjourde N-VA kamerleden aan Vlaamse kant te compenseren. Een typisch belgische ruil : 1 Franstalige is 9 Vlamingen waard.

Wat hier verder ook uit de bus moge komen, het blijft knip- en plakwerk met als hoofdpatroon :   Vlaamse centen voor Franstalige pretenties aan rato van ruim 13 miljard per jaar + uitbreiding van de Franse invloed in Vlaanderen.

Er is slechts een soort onderhandelingen waar wij warm willen voor lopen : deze van de definitieve stopzetting van de N.V. belgië. Dat is de meest eervolle oplossing om Vlaanderen na honderden jaren miskenning, minachting en misbruik zijn rol te laten spelen van dynamische, democratische en sociale natie die zich zal toespitsen op het welvaren en het geluk van haar inwoners. Een natie die haar politieke energie niet langer hoeft te investeren in uitputtingsgevechten tegen Waalse en Franstalige imperialisten en rovers. Al de rest is beschadiging en tijdverlies.

Ray”

“Naar vreemdelingen wordt wel geluisterd”

We waren vandaag noten aan het rapen in de tuin toen onze Italiaanse achterbuurvrouw voorbij kwam gewandeld met haar zoontje. En uiteraard wisselden we enkele woorden. Zij spreekt opvallend goed Nederlands. Ze klaagde over de vele belastingen enzovoort die op ons drukken. En dat de overheid niet naar ons luistert. “Maar naar vreemdelingen wordt wel geluisterd! Ze krijgen zoveel gratis”, voegde ze er aan toe. Ik vond dat grappig klinken uit de mond van een Italiaanse. Maar inderdaad, zij heeft zich geïntegreerd en voelt zich niet meer een vreemdelinge. Zo hoort het!

Ze vertelde me ook dat een vrouw met sluier en kleed tot op haar voeten (een Marokkaanse?) haar had uitgelachen omdat ze als poetsvrouw werkt. ‘Ze zei me vanuit de hoogte,’ vervolgde mijn buurvrouw, ‘ik ga eerder solliciteren bij Delhaize, om aan de kassa te zitten. Alsof ze die dat werk gaan laten doen met haar sluier!’

Wet of geweten?

Ik heb vaak beweerd dat voor de meeste mensen tegenwoordig de wet het geweten vervangt. Wat je mag doen is volgens hen wat de wet toestaat en wat je moet laten is wat de wet verbiedt. Ikzelf voel het anders aan. Mijn geweten verbiedt mij vaak dingen die door de wet toegelaten zijn.

Zou dat geweten, dat ik denk in mezelf te voelen, misschien een fictie zijn, vraag ik me dan soms wel af.

En vandaag viel ik op een stukje dat het ook daarover heeft, nog wel in verband met een toespraak van de paus tijdens zijn bezoek aan Duitsland (waar ik weinig positiefs heb over gehoord op de radio – tv kijken we niet meer).

Lees maar mee: http://www.politiek.net/iskander/36223

zondag 2 oktober 2011

Een prachtige "Sint-Michiels” zomerse zondag

Jan Gerits vertelde ons gisteren dat deze nazomer de “Sint-Michielszomer” wordt genoemd, en vandaag zocht ik dat even op het Internet. Jan bleek gelijk te hebben.
En de Sint-Michielszomer blijft maar duren. Vandaag bereikten we  28°C in de schaduw.

We gingen deze middag het vroeger klooster van de Birgittijnen bezoeken in Borgloon, dat vandaag zijn deuren openzette. We waren slechts met vier bezoekers en kregen een interessante rondleiding op het binnenplein, in de tuin, in de kloostergang,  de twee kapellen, de refter, de keuken en de salon.

PA029484

PA029486

PA029488

 

PA029485 Foto’s Roger

En ook de geschiedenis van het klooster werd ons uit de doeken gedaan, maar nogmaals, ik heb geen auditief geheugen. Wat mij wel is opgevallen, is dat op een zeker ogenblik daar verschillende families leefden. Nu herbergt het (als ik goed onthouden heb) 9 zusters van liefde. Dezelfde orde dus als waar zuster Godwine – die deze avond nog lang met mij gebeld heeft - toe behoort.

Daarna wilde ik nog eens wandelen in de buurt van een molen in Wellen, waar ik me zelfs de naam niet van herinnerde. Heel lang geleden hadden we daar een familiereünie gehad.  Roger wist meteen wat ik bedoelde en bracht ons er zonder aarzelen naartoe (hoewel we dus zelfs de straatnaam niet kenden). Het bleek de Graethmolen te zijn.

PA029490 Foto Roger

We liepen door een weide, daarna door een bosje, en uiteindelijk door een beemd terug naar een pad dat ons weer naar de molen voerde.

PA029493

PA029491

PA029492 Foto’s Roger

Onder weg ontmoetten we enkele koeien die in een niet afgesloten weide stonden te grazen. De beesten hadden het zo druk met eten dat ze ons zelfs niet opmerkten.

PA029494 Foto Roger

En we zagen weer van die reuze bovisten.

PA029497 Foto Roger, en naast de bovist, mijn wandelstok

Echt, waren er niet al die knisperende bladeren, die paddenstoelen en rozebottels, je waande je in de zomer. We hadden dan ook grote dorst toen we weer bij de auto kwamen. Eerst wilden we iets gaan drinken in een café vlak bij de kapel van Helshoven, maar daar leek het ons te druk en we zijn naar de taverne Ri Coëme gegaan (ik vind het daar zo rustig zitten). Nu zaten er wel enkele mensen op het terras en met twee van hen, en de uitbater, geraakten we in gesprek. Er zou  in Heers gisteren avond, terwijl wij nog in Peer waren, een ernstig ongeluk  gebeurd zijn en van een motorrijder zou het ene been en de voet van het andere been ter plaatse geamputeerd zijn geweest.

En toen kwamen daar nog een stel buren van ons aan. Zij vertelde me dat ze hop had “gestolen” uit onze heg, voor een bloemstuk. Dat noem ik niet stelen: mensen mogen alles gebruiken wat ze willen aan de buitenkant van onze haag. Als ze de planten maar niet kapot maken! Glimlach

Deze avond belde ik nog even met Nany, mijn moeder, en na het avondeten kreeg ik een telefoontje van zuster Godwine.

zaterdag 1 oktober 2011

Algemene vergadering van de KVLS in Peer

Dit jaar had onze voorzitter Edith weer de locatie gekozen en alles geregeld. En, hoewel Roger dacht dat we er ooit waren geweest, voor mij was Peer een prachtige ontdekking. Althans, wat ik ervan te zien kreeg, vond ik heel mooi.

Andere jaren aten we taart voor de vergadering, deze keer gebeurde dat daarna. Maar de taart (en dat was het enige minpunt wat het eten betrof) stond me niet aan: veel te zwaar en veel te zoet. Toch heb ik geprobeerd er zoveel mogelijk van op te krijgen: ik had immers een vreselijke honger. Met mijn kleine maag die om de twee, hoogstens drie uur, eten vraagt, had ik gerekend op een stukje taart rond 14 uur, terwijl ik nu een uur langer moest wachten. En dat is voor mij een kleine ramp! Dus ik mij maar volproppen met een taart die ik niet echt lustte en die eigenlijk heel ongezond was! Glimlach

PA019444

PA019445 (Foto’s Roger)

Daarna volgde een korte wandeling door Peer met een gids (heel interessant) en een bezoek aan het museum Armand Preud’homme.

Ik heb vrij laat in mijn leven de naam van die toondichter leren kennen. En dat ondanks het feit dat ik wel liedjes van hem kende. De uitleg is natuurlijk dat mijn vader een “franskiljon'” was en mij nooit sprak over die Vlaamse figuren. Of kende hij ze niet?

Daarom onder andere vond ik dat bezoek zeer interessant!

PA019451

PA019453 (Luis, Edith, Joke, Erika, Franky, Emmy. Alle foto’s zijn van Roger)

Ik vond het grappig (en schattig) hoe Jan Gerits en Emmy Swerts  tekeer gingen - ja, sorry, lieve Marie-Louise, maar ik vind veel zaken schattig! Knipogende emoticon - toen ze heel veel mensen herkenden op een tentoongestelde foto. Emmy herkende zelfs haar eigen vader!

Roger en ik verwonderden ons over het uitgebreide menu ter gelegenheid van het huwelijk van de toondichter. Hetzelfde hadden we al opgemerkt op het bruidsmenu van Roger zijn ouders eind 1942.

PA019457 Foto Roger

Daarna namen we afscheid van Emmy en haar dochter (die haar gebracht had) die niet zouden blijven dineren. Emmy mist Fons nog heel erg. En ik bedacht dat ik Roger toch serieus moet verzorgen! Ik wil hem ook niet kwijt.

Volgde een diner. Zo uitgebreid dat ik er amper een derde van gegeten heb. Maar heel lekker!

PA019463

 PA019474 (Foto’s Roger)

Roger, Jan Gerits en ik zaten aan één eind van de lange tafel. Dat bracht wel interessante gesprekken voort tussen de erudiete Roger en Jan, maar we hadden minder contact met de rest van de aanwezigen, wat wel jammer is. Omdat ik af en toe een sigaret buiten ging opsteken, praatte ik nog wat met mensen die ook even op het terras hun benen strekten – al of niet met een sigaret -  maar Roger zat zo geprangd dat hij niet van de tafel weg kon zonder andere mensen te hinderen. Dat vond ik wel een minpunt. Een zaal apart voor ons zou toch beter zijn geweest!

Aan het andere eind van de tafel werd heel veel gelachen, dat hoorde ik wel.

PA019464

Voorzitster van de KVLS Edith Oeyen met bloem (eigen foto)

PA019465

Edith en Luis Ruiz (eigen foto)

PA019467

Luis, Joke en Willy (eigen foto)

PA019468

Roger en Jan Gerits (eigen foto)

PA019469

Richard, Edith en Ingrid (eigen foto)

PA019470

Edith, Luis en zijn echtgenote Erika, Joke (eigen foto)

Rond 23 uur begon iedereen huiswaarts te trekken. Boudewijn Knevels was met ons meegereden en stapte hier over in zijn auto iets over middernacht.