Naar de Watersnip in Koersel

Na onze brunch stelde Roger voor naar Koersel te rijden. Hij had immers gelezen over het bezoekerscentrum de "Watersnip" waar we van alles zouden lezen, zien en horen over roofdieren.
Het was nogal ver, en wat ik zag van Koersel zelf stond me niet echt aan (lintbebouwing) maar dat bezoekerscentrum in de vallei van de Zwarte Beek, de tentoonstelling, het wandelgebied en de nabij gelegen kapel van Onze Lieve Vrouw aan de staak vond ik zeker de reis waard.

We parkeerden de auto aan de kapel. Op zich niet echt een mooi gebouw, maar wel intrigerend.

Van daaruit wandelden we naar het bezoekerscentrum waar we (ik veronderstel dus Roger ook, want voor mij gold dat zeker) veel leerden over die roofdieren.

En toen begon het te regenen. We wachtten even met een Gageleer op mooier weer, terwijl we vlakbij een open deur die uitgaf op het wandelgebied genoten van het uitzicht en de geuren.

Nadat de zon was teruggekeerd, maakten we een korte wandeling in het domein en kwamen we in een immense speeltuin terecht.

Foto's Roger behalve die waar hij zelf op voorkomt.

Daar moeten we echt eens naartoe met Elena en Matthias (Eva is er uiteraard nog veel te klein voor). Maar we zullen ze goed in het oog moeten houden: zulke grote speeltuin heb ik nog nooit gezien!

Thuis, voor het avondeten, een telefoontje met Nany. Over onze nakende ontmoeting met Matadi-vrienden Sabine, haar moeder en onze vrienden Lily en Roger: alles komt in orde!
En daarna (na het eten) een oproep van onze dochter, die enthousiast vertelde over haar voorbije vakantie met echtgenoot en kindjes.

Over Hasselt, de Limburgse monografieën en het huishouden

'Rijden we nog eens naar Hasselt met de bus', vroeg Roger na onze brunch.
Voor mij was dat oké.
Met de bus reizen (ook met de trein) vind ik zo aangenaam! En zeker samen met Roger omdat ik dan niet verplicht word te babbelen. Ik kan integendeel nadenken, mensen en landschappen observeren, in mijn hoofd verhalen verzinnen en desnoods mijn ogen sluiten als ik van dat alles te loom word. Echt heel aangenaam!

Hasselt blijf ik minder aangenaam vinden. Hoewel daar ook veel te observeren valt. Om te beginnen de (vaak opvallende) outfits van vrouwen (en ik zal weer danig uit de toon zijn gevallen bij die modebewuste dames: ik droeg een oude spijkerbroek en weer eens mijn goede maar nu oud en lelijke, versleten wandelschoenen - en toch heb ik diezelfde voet weer licht bezeerd! In het buitenkomen van de Mediamarkt: waarom willen mijn mannen altijd naar die Mediamarkt?):-).

Omdat het begon te regenen, liepen Roger en ik een kledingwinkel binnen (naam vergeten). Normaal gezien helemaal niets voor mij maar nu vond ik het wel interessant: heel goedkope "chique" kleren en schoenen. Ik dacht natuurlijk aan de bruiloft waar we in oktober naartoe moeten maar nadat ik het aanbod een beetje had bestudeerd, besloot ik dat ik het nodige in huis heb. En toen wilde Roger naar de mannenkleren gaan kijken.

We liepen nog een paar winkels binnen, onder andere de Standaard waar het mij opviel dat er veel boeken over spiritualiteit waren tentoongesteld.

'Zullen we maar de bus terug naar huis nemen?' vroeg Roger daarna maar ik stelde voor een Orval te gaan drinken op de Markt. Dat deden we en, terwijl ik daar genoot van mijn biertje, kreeg ik een mail van Jan Gerits, met als bijlage de volgende Limburgse monografie.

We liepen, op weg naar de bushalte, nog even "Oil &Vinegar" binnen. Waar we, na veel proeven, toch wat kochten.

Thuis heb ik eerst voor het avondeten gezorgd (koken en eten dus), daarna ben ik beginnen werken aan de nieuwe monografie, over Jos Pieters.  Er vrij veel werk aan gehad: ik heb liever, tenminste als ikzelf moet zorgen voor de opmaak, dat de auteur niet te veel zelf daaraan doet. Nu bijvoorbeeld werden stukken tekst onderbroken door een foto die Jan goed had geplaatst in het A4-document, terwijl die lay-out volledig de mist in ging in het A5-bestand dat ik ervan maakte.
Na ongeveer twee uur kon ik eindelijk de tekst zelf nalezen (ik ben er wel nog niet mee klaar: na  twee uur nalezen, was ik echt te moe).

Maar wat is die Jos Pieters een interessante man, zeg! Maar ook: hoe komt het dat zulke man zoveel tijd krijgt om zoveel gedaan te krijgen? Dankzij een vrouw die zorgde voor de meer slaafse werkjes. Ik ben trouwens heel blij dat de zoon van Jos Pieters, in een interview afgenomen door Jan Gerits, dat beaamde, zoals ik deze avond las.

En dat herinnert me er ineens aan dat ik eigenlijk nog een mail van vriendinnen (vrouwen dus) Marie-Louise en Bernadette zou moeten beantwoorden. Sorry, meisjes, dat is voor morgen of zo!

Vertaling en dus weinig tijd voor wat anders

De klant die me gisteren vertelde dat ze dacht dat ik tot einde juli afwezig zou zijn, stuurde vandaag nog een (dringende) vertaling op. Ik was er niet kwaad om maar het gebeurde wel vlak voor we wilden beginnen aan onze dagelijkse wandeling die dus niet doorging.

Nadat de vertaling was geleverd, was het immers tijd om aan het avondeten te denken en daarna moest Roger naar een bestuursvergadering van Heemkunde Groot Heers.

Tijdens Rogers afwezigheid las ik verder in "L'enfant Méduse", beantwoordde ik enkele mails en las ik dit. Spannend, grappig (per slot van rekening geraakten wij - dat zijn Dirk Lambrechts zaliger, enkele andere vrienden en ik - destijds ook gratis binnen op bepaalde dure concerten in Leuven) maar toch ook een beetje verontrustend in deze tijd.

Roger vertelde me bij zijn thuiskomst dat we weer eens zijn uitgekozen om een locatie te zoeken voor het Nieuwjaarsetentje van Heemkunde. Ja zeg, al elk jaar kregen we daarna te horen dat het niet helemaal oké was! Maar kom, deze keer werd hem een traiteur aangeraden die (ik heb uiteraard gegoogeld) heel veel belang lijkt te hechten aan de desserten (en ik heb echt de indruk dat die zoetigheden hier heel belangrijk worden gevonden).

Vandaag een doodsbrief aangekregen van een vrouw uit het dorp die we niet echt kenden maar die ons altijd heel vriendelijk goeiendag zei en ook af en toe een praatje maakte met ons. Al een poosje viel het ons op dat we haar nooit meer zagen: blijkbaar was ze naar een woon- en verzorgingscentrum verhuisd.

Een beetje reclame voor vrienden

Ik vergat te vertellen dat ik vandaag ook een berichtje kreeg van onze vriendin Seany. Zij had een filmpje gevonden over onze vrienden Maurice en Vera. Ze stellen binnenkort tentoon in Normandië, zo blijkt (wij wisten het niet, maar dat is normaal: de meeste vrienden van ons - niet allemaal - zijn zeer bescheiden).

Hier vinden jullie dat interview.

Over onder andere regen, spiritualiteit en vertalingen

Het heeft weer bijna de hele dag geregend!
Nu is het wel zo dat als ik vertaalwerk heb, de regen me weinig kan schelen.
Op het gebied van vertalingen was juli een heel magere maand maar na onze brunch vandaag begreep ik aan wat dat (ten dele?) lag. Ik vond immers een mail van een klant: of ik terug thuis was en opnieuw beschikbaar? Blijkbaar dacht die vrouw dat ik tot einde juli met vakantie zou zijn! Wat een stom misverstand!

Ik vond ook een mail van Edith Oeyen: de monografie is klaar, of Jan Gerits die kan gaan afhalen. Ik vroeg het aan Jan in een mail en omdat ik niet meteen een antwoord kreeg (het zou goed zijn als de boekjes werden afgehaald voor de drukker met vakantie gaat, dus voor overmorgen), belde ik hem even op. Hij kon ook niet naar Beringen rijden en zou vragen aan Edith of zij de boekjes nog eens kon afhalen en naar Ingrid Lenaerts (die ze moet opsturen) brengen.
Ook met Nany gebeld, die een nieuwe buur heeft: zij denkt dat hij een Congolees is. Kunnen ze misschien samen over Congo spreken binnenkort?:-)

Na het avondeten hield het eindelijk op met regenen. Ik was aan het lezen (op papier) toen Roger mij voorstelde toch nog even te gaan wandelen in de buurt van de kapel van Helshoven.
Dat deden we gedurende een klein uur en het deed echt deugd, bij valavond stappen tussen fruitbomen en bosjes. Niemand ontmoet, wel af en toe een roofvogel zien vliegen en tussen de struiken geregeld een dier horen scharrelen. En de voorbije regen had alle parfums geaccentueerd.
We gingen ook nog even de kapel binnen. Daar krijg ik praktisch elke keer een bijna mystieke ervaring (eigenlijk zou de ervaring compleet zijn, dat weet ik, als ik er helemaal alleen was).

Deze avond laat nog even gekeken naar een interview met Olivier Chambon: over zijn boek "Oser parler de la mort aux enfants". Je vindt het interview hier, materialistische vrienden en familieleden van mij. Chambon zegt ongeveer hetzelfde als wat ik al heel lang vermoed, alleen is hij een wetenschapper, ik niet.

Ik zou nog een paar mails moeten beantwoorden maar ik vind het te laat. Mensen, sorry hoor!

Appelgelei...

Wel, wel, ik heb weer iets ontdekt vandaag!
Nadat ik deze ochtend ons kookvuur had onder handen genomen (Roger had er gisteren, bij het bereiden van nog eens appelgelei, sap met suiker op laten overkoken, en echt, dat plakte: ik heb moeten schrobben! Ik moest denken aan Verburgh die zegt dat alles wat plakt ook plakt in onze bloedvaten) at ik een boterham met die pas gemaakte gelei.

Was me dat een ontdekking! Ik vond het zelfs lekkerder dan kweeperengelei (afijn, ik zal volgende herfst moeten vergelijken met pas gemaakte kweeperengelei). Nog meer geparfumeerd, eigenaardig genoeg minder zoet dan kweeperengelei (Roger had er amper 11% suiker aan toegevoegd, maar aan de kweeperen voegt hij in de regel even weinig suiker of stevia toe - wij vinden wel dat stevia zorgt voor een bittere nasmaak) en ik kan dat echt appreciëren: ik ben geen zoetekauw.

Alleen dacht ik constant, terwijl ik van die lekkernij genoot, dat het bereidingsproces waarschijnlijk maar weinig nutriënten overlaat in het eindproduct. Jammer!

Uiteraard heb ik vandaag andere dingen gedaan dan gelei proeven!;-): onder andere mailen met Edith Oeyen die me wees op een fout die ik constant maak bij de Limburgse Monografieën. Ik dacht immers dat het "depotnummer" dat er in voorkomt alleen van toepassing is op die monografie (ik meen me te herinneren dat Boudewijn Knevels me dat had verteld) maar Edith, die nu pas dat depotnummer merkte, mailde mij dat het bij de KVLS in het algemeen hoort. Vermits zij binnenkort een bundel uitgeeft via de KVLS, en ze spontaan het eerste nummer voor dit jaar heeft gebruikt, hebben haar bundel en het eerste nummer van de Monografieën van dit jaar hetzelfde nummer! Hopelijk zorgt dat niet voor problemen!

Ook even gemaild met Zeger, over die bruiloft in oktober, maar daarover later meer.

En een telefoontje gekregen van Hendrik. Onder andere over de vreselijk hoge prijzen van huizen tegenwoordig en over onze elektronische sigaret (we hebben nu dezelfde). We vinden allebei dat we maar blijven lurken aan dat toestel (in tegenstelling tot een echte sigaret is er geen "begin" en geen "einde" aan). Ikzelf wil dat lurken soms eens doorbreken door nog eens een echte sigaret te rollen en te genieten van vooral het parfum (want ons rooktoestel is parfumvrij), Hendrik lijkt daar geen nood aan te hebben.

Uiteraard heb ik ook gekookt. We dachten onlangs langs te gaan bij Nany met selder en voor haar nog eens selder met balletjes klaar te maken, het recept dat ik verkoos van mijn marraine en dat Nany mij niet lang geleden vroeg nog eens klaar te maken bij haar. Alleen was ze die dag bij haar broer in Oostende. De selder die ik toen gekocht had, moest vandaag echt gebruikt worden of ik kon hem wegsmijten - gelukkig hebben we een uitstekende koelkast waarin onze groenten heel lang bewaren. Het werd dus voor ons beidjes selder met balletjes volgens het recept van mijn lieve marraine.

Ik heb deze avond ook een twintigtal teksten nagelezen voor de werkgroep WOI (telkens een korte biografie van de soldaat in kwestie... en vaak heel confronterend!).

En nee, geen wandeling vandaag: te veel regen!

Een klein uurtje gewandeld en boodschappen gedaan

Onder andere, want het was een vrij drukke dag. Eerst boodschappen, dus in Sint-Truiden achtereenvolgens de Lidl, de Aldi en de Colruyt aangedaan.

Daarna eindelijk nog eens gewandeld met Roger.
We kozen een weinig geaccidenteerd wandelpad van Klein Gelmen naar Mettekoven en terug. Ik trok mijn beste maar nu heel lelijke (want versleten) wandelschoenen aan en probeerde deze keer niet Roger bij te benen. Het ging perfect en ik genoot van de stilte, de eenzaamheid, de geuren. En van het pad dat bijna overwoekerd was door "onkruid" waartussen zoveel mooie bloemen pronkten. En zelfs van de zoemende bijen, en zeker van de vele vlinders.
Roger stelde voor daarna iets te  gaan drinken op het terras van De Kluizenaar (we hebben weer geen kaas gekregen, jammer).

Foto Roger

Tussen de boodschappen en de wandeling door had ik even gebeld met Nany die heel enthousiast vertelde over haar voorbije zondag. Ze was met een vriendin naar "Lambermontmartre" in Antwerpen geweest en had er volop van genoten.

Deze avond, na het eten, gezorgd voor nieuwe PDF-bestanden voor de jongste Limburgse monografie van de KVLS, waarmee iets was misgelopen in de drukkerij, ten gevolge van het plaatsen van een nieuw logo van B-post. De uitgever is zo vriendelijk de boekjes gratis opnieuw te willen drukken.

Zopas nog een tiental teksten nagelezen voor het toekomstige boek van werkgroep WOI.  Ondertussen was Roger nog appelgelei aan het maken met de onlangs geplukte oogstappelen, en ik kan jullie verzekeren: hier in huis hangt een heerlijk parfum!
Alleen vrees ik dat er in gelei weinig interessante voedingsmiddelen overblijven!

O ja, nog een nieuwtje. Hendrik had mij onlangs aangeraden een andere elektronische sigaret te kopen. Die is inderdaad beter dan de vorige en eigenlijk "damp" ik nu meer dan dat ik "rook". Maar heel af en toe wil ik toch nog een echte sigaret, die ik eerst moet rollen, dan aanstampen zodat ze goed in mijn sigarettenpijpje past, die ik geregeld moet aansteken en waarvan ik de as geregeld moet afkloppen. En vooral: die een echte "parfum" van tabak verspreidt!