We zouden vandaag naar de jaarlijkse erfgoedmarkt in Bilzen gaan.
Bij het opstaan voelde ik me veel beter dan gisteren dus begon ik me na onze brunch klaar te maken. Ik verheugde me echt op onze uitstap: het is elk jaar heel aangenaam en interessant, we ontmoeten kennissen en andere boeiende mensen en het geeft Roger wat beweging (die hij vandaag anders niet zou krijgen wegens te veel regen)
Maar... voor ons vertrek wilde ik deze keer wel de keuken wat opruimen.
Helaas, dat ging me niet goed af. De pijn dook weer op. 'Ik denk dat ik beter hier blijf,' zei ik tegen Roger, 'ga jij maar alleen'. Hij weigerde in zijn eentje te gaan, de lieverd, maar volgens mij had hij dat beter gedaan, want aan mij had hij voor de rest van de middag niets meer.
Ik installeerde me immers op een sofa en viel prompt in een diepe slaap. Een slaap vol bekende dromen zoals die waarin ik een huis bewoon vol met verborgen, alleen door mij gekende kamers. Ik herkende de dromen, besefte dus bij elke droom op een bepaald moment dat ik aan het slapen en het dromen was, werd dan telkens weer even wakker... om vast te stellen dat ik veel minder pijn had, en viel weer in slaap voor een uurtje.
'Het lijkt wel een therapeutische slaap', zei ik tegen Roger die in onze werkkamer (naast de salon dus) aan zijn pc zat.
Toen ik de laatste keer wakker werd, met praktisch geen pijn meer, zag ik dat het over 16 uur was. Te laat om nog naar Bilzen te rijden, vond Roger (en hij had gelijk: het is een halfuurtje rijden tot daar en de erfgoedmarkt eindigde om 17 uur).
Jammer... maar kom, ik heb mezelf verder wat ontzien: zelfs voor het eten moest ik niet zorgen. Roger heeft kliekjes van gisteren opgewarmd.
zondag 6 oktober 2019
zaterdag 5 oktober 2019
Luie dag
Eigenlijk voelde ik gisteren al dat er weer iets niet in orde was met mijn rug en buik. De stoelen van de zaal waar we donderdag vergaderden met de werkgroep WO I-II zijn dan ook veel te zwaar voor mij. En toch had ik weer mijn stoel bijgeschoven (deels gedragen, want op dat vast tapijt schuiven die stoelen niet echt) zonder de hulp van Roger te vragen.
Daarna had ik gisteren wat in het huishouden gewerkt en ook bij die bezigheid til ik vaak voor mij te zware lasten op.
Deze nacht al werd ik wakker van de pijn.
Ik heb vandaag dan ook bijna niets gedaan. Gelezen, vroegere dagboeken overgetypt, (tevergeefs) proberen slaap in te halen en osso bucco klaargemaakt.
Voor de voorafgaande seldersoep met noten heeft Roger in zijn eentje gezorgd. Ik heb zelfs de keuken niet opgeruimd (dat zal ik dus morgen moeten doen) en we zijn ook niet, zoals ik van plan was, beginnen werken voor de werkgroep. Uiteraard gingen we ook niet wandelen (tegen rugpijn is stappen wel efficiënt maar niet tegen die hevige pijn in mijn darmen - gevolg van een buikwandbreuk - vrees ik, vermits lang rechtstaan - bijvoorbeeld bij het koken - ook geen deugd deed).
Een heel luie dag dus. Op zich vind ik dat niet erg en zelfs vrij aangenaam (tenminste zonder pijn), alleen moet ik nu weer werk inhalen én heeft Roger niet voldoende beweging gekregen. Hij is wel noten aan het rapen geweest en vertelde me daarna dat hij ook kweeperen heeft geplukt en er een emmer van aan een van onze buurvrouwen heeft gegeven. Lieve buurvrouw, als je wilt, krijg je veel meer dan één emmer hoor!
Maar kom, het gaat deze avond al veel beter met mij en waarschijnlijk kunnen we morgen wel doen wat op ons programma staat!
Ik zou eigenlijk ook moeten mailen naar Boudewijn Knevels. Hij had immers gezegd dat hij en Ilonka naar de lezing van donderdag zouden komen maar ze waren er niet. Vermits Ilonka sukkelt met haar gezondheid stel ik me natuurlijk vragen!
Daarna had ik gisteren wat in het huishouden gewerkt en ook bij die bezigheid til ik vaak voor mij te zware lasten op.
Deze nacht al werd ik wakker van de pijn.
Ik heb vandaag dan ook bijna niets gedaan. Gelezen, vroegere dagboeken overgetypt, (tevergeefs) proberen slaap in te halen en osso bucco klaargemaakt.
Voor de voorafgaande seldersoep met noten heeft Roger in zijn eentje gezorgd. Ik heb zelfs de keuken niet opgeruimd (dat zal ik dus morgen moeten doen) en we zijn ook niet, zoals ik van plan was, beginnen werken voor de werkgroep. Uiteraard gingen we ook niet wandelen (tegen rugpijn is stappen wel efficiënt maar niet tegen die hevige pijn in mijn darmen - gevolg van een buikwandbreuk - vrees ik, vermits lang rechtstaan - bijvoorbeeld bij het koken - ook geen deugd deed).
Een heel luie dag dus. Op zich vind ik dat niet erg en zelfs vrij aangenaam (tenminste zonder pijn), alleen moet ik nu weer werk inhalen én heeft Roger niet voldoende beweging gekregen. Hij is wel noten aan het rapen geweest en vertelde me daarna dat hij ook kweeperen heeft geplukt en er een emmer van aan een van onze buurvrouwen heeft gegeven. Lieve buurvrouw, als je wilt, krijg je veel meer dan één emmer hoor!
Maar kom, het gaat deze avond al veel beter met mij en waarschijnlijk kunnen we morgen wel doen wat op ons programma staat!
Ik zou eigenlijk ook moeten mailen naar Boudewijn Knevels. Hij had immers gezegd dat hij en Ilonka naar de lezing van donderdag zouden komen maar ze waren er niet. Vermits Ilonka sukkelt met haar gezondheid stel ik me natuurlijk vragen!
vrijdag 4 oktober 2019
Nederlands leren
Nadat ik vorige post uploadde, stelde ik weer eens vast hoe moeilijk Nederlands wel is.
Deze keer had ik er goed op gelet te schrijven "ik durf niet te geven" (dus met "te" zoals iemand me onlangs terecht op wees). Maar waarom is het dan wel "ik blijf (zonder "te") mezelf vragen stellen"? Waarom is het niet "ik blijf mezelf vragen te stellen"?
Zulke zaken (of althans de theorie daarover) heb ik nooit geleerd en ik vraag me zelfs af of er een theorie bestaat over wanneer je "te" gebruikt tussen een vervoegd werkwoord en een infinitief?
Ik herhaal dat ik eigenlijk nooit Nederlandse spraakkunst kreeg onderwezen. Ik leerde alleen "dit zeg (schrijf) je niet en dit zeg (schrijf) je wel".
Voor Frans was dat helemaal anders. Reeds in de eerste leerjaren leerden we de functie van een woord in een zin. Ik zou, voor zover ik me mijn eerste leerjaren in die taal herinner, dus al gauw geleerd hebben wanneer je ergens een "te" voor een werkwoord moet zetten en iets later ook waarom.
Ooit heb ik een "degelijke" Nederlandse spraakkunst geraadpleegd gedurende enkele dagen. Dat boek was nog dikker dan "Le bon usage" van Grevisse, dat we in de Romaanse filologie op onszelf moesten instuderen.
Wel, terwijl ik die Grevisse vrij gemakkelijk onder de knie kreeg (ook al omdat ik sinds het allereerste leerjaar werd geconfronteerd met zinsontleding) vond ik die Nederlandse spraakkunst maar niets voor anderstaligen.
Frans heeft de reputatie een moeilijke taal te zijn. In elk Frans grammaticaboek vind je echter eerst de basisregels en daarna de (ik geef toe: soms vele) uitzonderingen. En als je die onder de knie hebt, is het echt te doen, dat Frans.
In het Nederlands integendeel heb ik nooit geleerd over basisregels en uitzonderingen. Het leek er wel op of er voor elk item een regel bestaat (een beetje zoals in het Engels naar mijn gevoel).
Zelfs in die "degelijke" Nederlandse spraakkunst (die ik dus niet bestudeerde, daar had ik de tijd niet voor, maar wel serieus doornam en waarvan ik me de naam of auteur niet herinner - ik weet dat er iets van "paard" in voorkwam) vond ik mijn gading niet!
P.S Ik denk dat ik het had over auteur Paardekoper.
Deze keer had ik er goed op gelet te schrijven "ik durf niet te geven" (dus met "te" zoals iemand me onlangs terecht op wees). Maar waarom is het dan wel "ik blijf (zonder "te") mezelf vragen stellen"? Waarom is het niet "ik blijf mezelf vragen te stellen"?
Zulke zaken (of althans de theorie daarover) heb ik nooit geleerd en ik vraag me zelfs af of er een theorie bestaat over wanneer je "te" gebruikt tussen een vervoegd werkwoord en een infinitief?
Ik herhaal dat ik eigenlijk nooit Nederlandse spraakkunst kreeg onderwezen. Ik leerde alleen "dit zeg (schrijf) je niet en dit zeg (schrijf) je wel".
Voor Frans was dat helemaal anders. Reeds in de eerste leerjaren leerden we de functie van een woord in een zin. Ik zou, voor zover ik me mijn eerste leerjaren in die taal herinner, dus al gauw geleerd hebben wanneer je ergens een "te" voor een werkwoord moet zetten en iets later ook waarom.
Ooit heb ik een "degelijke" Nederlandse spraakkunst geraadpleegd gedurende enkele dagen. Dat boek was nog dikker dan "Le bon usage" van Grevisse, dat we in de Romaanse filologie op onszelf moesten instuderen.
Wel, terwijl ik die Grevisse vrij gemakkelijk onder de knie kreeg (ook al omdat ik sinds het allereerste leerjaar werd geconfronteerd met zinsontleding) vond ik die Nederlandse spraakkunst maar niets voor anderstaligen.
Frans heeft de reputatie een moeilijke taal te zijn. In elk Frans grammaticaboek vind je echter eerst de basisregels en daarna de (ik geef toe: soms vele) uitzonderingen. En als je die onder de knie hebt, is het echt te doen, dat Frans.
In het Nederlands integendeel heb ik nooit geleerd over basisregels en uitzonderingen. Het leek er wel op of er voor elk item een regel bestaat (een beetje zoals in het Engels naar mijn gevoel).
Zelfs in die "degelijke" Nederlandse spraakkunst (die ik dus niet bestudeerde, daar had ik de tijd niet voor, maar wel serieus doornam en waarvan ik me de naam of auteur niet herinner - ik weet dat er iets van "paard" in voorkwam) vond ik mijn gading niet!
P.S Ik denk dat ik het had over auteur Paardekoper.
Cholesterol en statines
We deden niets speciaals op deze regenachtige dag: telefoontje met Nany, wat huishoudtaken, boodschappen, koken, lezen enzovoort.
Wel keek ik met veel aandacht naar een documentaire over cholesterol en statines. Ik vermoed dat het iets dergelijks is waarnaar vriend Karel onlangs keek en dat hem deed beslissen zijn statines niet meer te slikken.
En daarna stopte Roger ook uit eigen beweging met die medicijnen te slikken.
Ikzelf was al lang overtuigd dat (veel) cholesterol niet de oorzaak is van hart- en bloedvatproblemen maar uiteraard durfde ik niet op eigen houtje Roger zijn statines niet meer te geven. Zijn arts echter blijkt in het kamp te zitten dat denkt dat die cholesterol wel naar beneden moet en dus blijft hij die pillen voorschrijven. Wat dan weer als gevolg heeft dat Roger hem nog niet heeft opgebiecht dat hij ze niet meer slikt. En... dat ikzelf me blijf vragen stellen.
Vandaag viel ik dus op die heel interessante (en eigenlijk angstwekkende, vanwege de manipulatie van onderzoeken door de farmaceutische industrie) documentaire van Arte. Het is weer in het Frans maar er wordt ook veel Engels (en andere talen) gesproken. Uit het document blijkt dat wat ik al vaak had gelezen wel degelijk waar zou zijn: die statines zijn voor niets goed, tenzij om de kas van de farma-industrie te spijzen. De documentaire kan jammer genoeg slechts tot begin november bekeken worden. Ik heb wel de uitleg erbij kunnen kopiëren en heb hem automatisch laten vertalen door DeepL.
Hieronder de vertaalde uitleg, gevolgd door de oorspronkelijke tekst:
Un dogme dont un nombre croissant de chercheurs dénoncent les dangers. Le cholestérol, que tout un chacun se représente comme un excès de mauvaise graisse dans l'organisme, est désigné à la vindicte médicale et populaire depuis les années 1950 comme responsable des maladies cardio-vasculaires qui terrassent jeunes et vieux avant l’heure. Or un nombre croissant de chercheurs en médecine dénoncent ce qu'ils considèrent comme un vaste mensonge, façonné à la fois par une série d'approximations scientifiques et par de puissants intérêts économiques, de l'industrie agroalimentaire d'abord, des laboratoires pharmaceutiques ensuite. Les facteurs avérés de risque, affirment ces recherches convergentes, sont en réalité le tabac, l’hypertension, l’obésité et le manque d’exercice. Mais depuis la mise sur le marché, en 1993, de nouveaux traitements anticholestérol, les statines, une écrasante majorité de médecins mise sur leur prescription avant toute autre mesure préventive. Consommées par 220 millions de patients à travers le monde, les statines sont devenues en quelques années le médicament le plus vendu dans l’histoire de la médecine. Or, les fabricants eux-mêmes commencent à reconnaître qu'elles peuvent entraîner des effets secondaires graves, tels que des douleurs musculaires, des problèmes hormonaux, des pertes de mémoire, des dépressions et aussi, selon des études récentes, le déclenchement d'un diabète. Une reconnaissance tardive qui, étrangement, intervient alors que les derniers brevets en la matière tombent dans le domaine public et qu’une nouvelle molécule anticholestérol s’annonce.
Manipulations
Pour démonter ce qui a constitué pendant plus d'un demi-siècle un dogme inattaquable, Anne Georget donne la parole à une quinzaine de spécialistes – chercheurs en médecine, cardiologues, journalistes médicaux, nutritionnistes… – qui expliquent ce que l'on sait du cholestérol et réfutent à la fois, études à l'appui, ce qu'ils estiment être des conclusions scientifiques biaisées. Ainsi le physiologiste américain Ancel Keys, qui, le premier, avait attribué à la surconsommation de graisses saturées la stupéfiante épidémie d'accidents cardio-vasculaires survenue dans les années 1950 dans certains pays occidentaux, a-t-il délibérément passé sous silence les contre-exemples statistiques. Tandis que les études cliniques des statines ont été financées à 80 % par les laboratoires qui avaient le plus intérêt à ce qu'elles s'avèrent positives. Dense et documentée, une roborative enquête à décharge. Documentaire complet d'Anne Georget (France, 2014, 1h23mn) #Cholestérol #Santé #Manipulation [Disponible jusqu'au 07/11/2019]"
Wel keek ik met veel aandacht naar een documentaire over cholesterol en statines. Ik vermoed dat het iets dergelijks is waarnaar vriend Karel onlangs keek en dat hem deed beslissen zijn statines niet meer te slikken.
En daarna stopte Roger ook uit eigen beweging met die medicijnen te slikken.
Ikzelf was al lang overtuigd dat (veel) cholesterol niet de oorzaak is van hart- en bloedvatproblemen maar uiteraard durfde ik niet op eigen houtje Roger zijn statines niet meer te geven. Zijn arts echter blijkt in het kamp te zitten dat denkt dat die cholesterol wel naar beneden moet en dus blijft hij die pillen voorschrijven. Wat dan weer als gevolg heeft dat Roger hem nog niet heeft opgebiecht dat hij ze niet meer slikt. En... dat ikzelf me blijf vragen stellen.
Vandaag viel ik dus op die heel interessante (en eigenlijk angstwekkende, vanwege de manipulatie van onderzoeken door de farmaceutische industrie) documentaire van Arte. Het is weer in het Frans maar er wordt ook veel Engels (en andere talen) gesproken. Uit het document blijkt dat wat ik al vaak had gelezen wel degelijk waar zou zijn: die statines zijn voor niets goed, tenzij om de kas van de farma-industrie te spijzen. De documentaire kan jammer genoeg slechts tot begin november bekeken worden. Ik heb wel de uitleg erbij kunnen kopiëren en heb hem automatisch laten vertalen door DeepL.
Hieronder de vertaalde uitleg, gevolgd door de oorspronkelijke tekst:
"Hoe cholesterol een ideale boosdoener is geworden voor hart-
en vaatziekten door een reeks wetenschappelijke benaderingen.
Een dogma
waarvoor een groeiend aantal onderzoekers de gevaren aan de kaak stelt.
Cholesterol, dat iedereen beschouwt als een overmaat aan slecht vet in het
lichaam, is sinds de jaren '50 van de vorige eeuw aangewezen als
verantwoordelijk voor de medische en populaire wraakzucht voor hart- en
vaatziekten die jong en oud voor hun tijd doden.
Een groeiend aantal medische
onderzoekers hekelen echter wat zij als een grote leugen beschouwen, die zowel
door een reeks wetenschappelijke benaderingen als door machtige economische
belangen, in de eerste plaats de agro-voedingsindustrie en vervolgens de
farmaceutische bedrijven, wordt gevormd.
De bewezen risicofactoren, volgens dit
convergerende onderzoek, zijn in feite tabak, hypertensie, overgewicht en
gebrek aan beweging.
Maar sinds de introductie van nieuwe
anticholesterolbehandelingen, statines, in 1993, heeft een overweldigende
meerderheid van artsen op hun voorschrift vóór enige andere preventieve
maatregel vertrouwd.
De statines, die wereldwijd door 220 miljoen patiënten
worden gebruikt, zijn in slechts enkele jaren tijd het best verkochte
geneesmiddel in de geschiedenis van de geneeskunde geworden.
De fabrikanten
zelf beginnen echter in te zien dat ze kunnen leiden tot ernstige bijwerkingen,
zoals spierpijn, hormonale problemen, geheugenverlies, depressie en, volgens
recente studies, het ontstaan van diabetes. Een late erkenning die, vreemd
genoeg, komt op een moment dat de laatste patenten op dit gebied in het
publieke domein vallen en een nieuwe cholesterolverlagende molecule in het
verschiet ligt.
Manipulaties
Om het onaantastbare dogma van meer dan een halve
eeuw te ontmantelen, geeft Anne Georget het woord aan een vijftiental
specialisten - medische onderzoekers, cardiologen, medisch journalisten,
voedingsdeskundigen, etc. - die uitleggen wat er bekend is over cholesterol en, met ondersteunende studies, weerleggen wat volgens hen vooringenomen
wetenschappelijke conclusies zijn.
Zo negeerde de Amerikaanse fysioloog Ancel
Keys, die de duizelingwekkende epidemie van cardiovasculaire ongelukken in
sommige westerse landen in de jaren vijftig voor het eerst toeschreef aan
overconsumptie van verzadigde vetten, bewust de statistische tegenvoorbeelden.
Klinische studies van statines daarentegen werden voor 80% gefinancierd door de
laboratoria die het meest geïnteresseerd waren in hun positieve resultaten.
Gedegen en gedocumenteerd, een robuust onderzoek. Volledige documentaire
van Anne Georget (Frankrijk, 2014, 1u23mn) #Cholesterol #Gezondheid #Handling #Toegankelijk
tot 07/11/2019."
*** Vertaald met www.DeepL.com/Translator (gratis versie)\n
***
Originele tekst:
"Comment le cholestérol a été érigé en coupable idéal des maladies
cardio-vasculaires par une série d'approximations scientifiques. Un dogme dont un nombre croissant de chercheurs dénoncent les dangers. Le cholestérol, que tout un chacun se représente comme un excès de mauvaise graisse dans l'organisme, est désigné à la vindicte médicale et populaire depuis les années 1950 comme responsable des maladies cardio-vasculaires qui terrassent jeunes et vieux avant l’heure. Or un nombre croissant de chercheurs en médecine dénoncent ce qu'ils considèrent comme un vaste mensonge, façonné à la fois par une série d'approximations scientifiques et par de puissants intérêts économiques, de l'industrie agroalimentaire d'abord, des laboratoires pharmaceutiques ensuite. Les facteurs avérés de risque, affirment ces recherches convergentes, sont en réalité le tabac, l’hypertension, l’obésité et le manque d’exercice. Mais depuis la mise sur le marché, en 1993, de nouveaux traitements anticholestérol, les statines, une écrasante majorité de médecins mise sur leur prescription avant toute autre mesure préventive. Consommées par 220 millions de patients à travers le monde, les statines sont devenues en quelques années le médicament le plus vendu dans l’histoire de la médecine. Or, les fabricants eux-mêmes commencent à reconnaître qu'elles peuvent entraîner des effets secondaires graves, tels que des douleurs musculaires, des problèmes hormonaux, des pertes de mémoire, des dépressions et aussi, selon des études récentes, le déclenchement d'un diabète. Une reconnaissance tardive qui, étrangement, intervient alors que les derniers brevets en la matière tombent dans le domaine public et qu’une nouvelle molécule anticholestérol s’annonce.
Manipulations
Pour démonter ce qui a constitué pendant plus d'un demi-siècle un dogme inattaquable, Anne Georget donne la parole à une quinzaine de spécialistes – chercheurs en médecine, cardiologues, journalistes médicaux, nutritionnistes… – qui expliquent ce que l'on sait du cholestérol et réfutent à la fois, études à l'appui, ce qu'ils estiment être des conclusions scientifiques biaisées. Ainsi le physiologiste américain Ancel Keys, qui, le premier, avait attribué à la surconsommation de graisses saturées la stupéfiante épidémie d'accidents cardio-vasculaires survenue dans les années 1950 dans certains pays occidentaux, a-t-il délibérément passé sous silence les contre-exemples statistiques. Tandis que les études cliniques des statines ont été financées à 80 % par les laboratoires qui avaient le plus intérêt à ce qu'elles s'avèrent positives. Dense et documentée, une roborative enquête à décharge. Documentaire complet d'Anne Georget (France, 2014, 1h23mn) #Cholestérol #Santé #Manipulation [Disponible jusqu'au 07/11/2019]"
donderdag 3 oktober 2019
Heemkunde
Deze middag, van 14 tot 16 uur, hadden we in Heers een vergadering van de werkgroep WO I-II. Onder andere werd het werk voor de volgende weken verdeeld onder de leden.
Deze avond, na het koken, eten, opruimen, ... reden we iets over 19 uur terug naar Heers voor een lezing van Rombout Nijssen, georganiseerd door Heemkunde Groot Heers.
Er was een veertigtal aanwezigen, onder wie uiteraard veel leden van Heemkunde maar ook buitenstaanders én Charlie en Maj. Ik kreeg de kans om even met hen te praten.
Na de lezing echter bleken ze meteen verdwenen maar ja, het was dan ook 22:30 uur geworden.
Zoals steeds was Rombout zijn betoog (over heren, heerlijkheden, schepenbanken en het leven in het algemeen in de dorpen van Heers tussen 1400 en de Franse revolutie) héél boeiend. Rijksarchivaris Nijssen behandelde zijn onderwerp op een heel duidelijke, bevattelijke manier. En toch miste ik weer een schriftelijk schema: ik zou echt niet alles kunnen reproduceren.
Vanuit het publiek kwamen zoveel (interessante) vragen dat Rombout al meteen inspiratie kreeg voor onderwerpen van twee of drie volgende lezingen!
Het was een drukke maar boeiende dag maar morgen moet ik wel werk in het huishouden inhalen!
Deze avond, na het koken, eten, opruimen, ... reden we iets over 19 uur terug naar Heers voor een lezing van Rombout Nijssen, georganiseerd door Heemkunde Groot Heers.
Er was een veertigtal aanwezigen, onder wie uiteraard veel leden van Heemkunde maar ook buitenstaanders én Charlie en Maj. Ik kreeg de kans om even met hen te praten.
Na de lezing echter bleken ze meteen verdwenen maar ja, het was dan ook 22:30 uur geworden.
Zoals steeds was Rombout zijn betoog (over heren, heerlijkheden, schepenbanken en het leven in het algemeen in de dorpen van Heers tussen 1400 en de Franse revolutie) héél boeiend. Rijksarchivaris Nijssen behandelde zijn onderwerp op een heel duidelijke, bevattelijke manier. En toch miste ik weer een schriftelijk schema: ik zou echt niet alles kunnen reproduceren.
Vanuit het publiek kwamen zoveel (interessante) vragen dat Rombout al meteen inspiratie kreeg voor onderwerpen van twee of drie volgende lezingen!
Het was een drukke maar boeiende dag maar morgen moet ik wel werk in het huishouden inhalen!
woensdag 2 oktober 2019
Weer twee vrienden overleden
Ik zit af en toe op Facebook maar telkens vrij kort omdat ik zoveel andere zaken wil doen...
maar blijkbaar is dat verkeerd!
Vandaag immers vernam ik via Facebook het overlijden van twee (vroegere) vrienden. Ze zijn al een paar maanden geleden overgegaan en ik wist er niets van.
Het eerste overlijden vernam ik via de Facebookpagina van mijn tante-vriendin Françoise, de weduwe van mijn "Nononc".
Ugo Declerck zaliger was lang geleden, in Leuven, een gemeenschappelijke vriend van Françoise en mij. Ugo en ik hadden elkaar al jaren uit het oog verloren maar een aantal jaren geleden geraakten we opnieuw "bevriend" via Facebook. Waar ik dus duidelijk te zelden naartoe ga: Ugo is meer dan twee maanden geleden overgegaan en ik wist er niets van!
Ik kwam vandaag ook toevallig terecht op de Facebookpagina van Matadi-vriendin Danielle S. Zij en haar echtgenoot Philippe B. waren geregeld aanwezig op onze Matadi-reünies (niet meer op de allerlaatste reünies).
En daar verneem ik dat Philippe ook een paar maanden geleden overgegaan is. Hij was een jaar ouder dan Roger (Ugo daarentegen was, als ik me goed herinner, 3 jaar ouder dan ik).
Ik heb even gechat met de weduwe van Philippe deze avond en eerlijk gezegd, ik heb veel zin om bij de volgende reünie van de "vrienden van Matadi" opnieuw haar, haar broer Christian en zijn echtgenote erbij te vragen. En eigenlijk ook mijn oude vriend Marcel (en zijn nieuwe partner, want Marcel is nu gescheiden van zijn echtgenote) .
Wat denken jullie, Lieven, Roger, Sabine en C°? Zou ik dat doen? Ik wil die mensen ook wel graag een keer per jaar terugzien maar ik kan onmogelijk meer dan één Matadi-reünie per jaar organiseren.
Uiteraard verbleef ik niet de hele dag op Facebook: ik heb ook een douche genomen (de verwarming is weer in orde gebracht!😊), gewassen, de was te drogen gehangen, opgeruimd, gelezen, bladzijden uit mijn vroegere dagboeken overgetypt en uiteraard gekookt.
We aten, na onze gebruikelijke soep, lamsvlees met gestoofd witloof en zoete patat. Ik had ergens gelezen dat je die zoete "aardappel" best niet kookt zoals aardappelen, wat ik al vermoedde nadat ik dat wel eens deed. Op deze manier klaargemaakt (met veel peper weliswaar) vond ik die zoete patat wel lekker en de combinatie met witloof viel heel goed mee!
Geen wandeling want veel te veel regen. Ik hoop echter dat Roger voldoende beweging kreeg: tussen de buien door ging hij noten rapen.
maar blijkbaar is dat verkeerd!
Vandaag immers vernam ik via Facebook het overlijden van twee (vroegere) vrienden. Ze zijn al een paar maanden geleden overgegaan en ik wist er niets van.
Het eerste overlijden vernam ik via de Facebookpagina van mijn tante-vriendin Françoise, de weduwe van mijn "Nononc".
Ugo Declerck zaliger was lang geleden, in Leuven, een gemeenschappelijke vriend van Françoise en mij. Ugo en ik hadden elkaar al jaren uit het oog verloren maar een aantal jaren geleden geraakten we opnieuw "bevriend" via Facebook. Waar ik dus duidelijk te zelden naartoe ga: Ugo is meer dan twee maanden geleden overgegaan en ik wist er niets van!
Ik kwam vandaag ook toevallig terecht op de Facebookpagina van Matadi-vriendin Danielle S. Zij en haar echtgenoot Philippe B. waren geregeld aanwezig op onze Matadi-reünies (niet meer op de allerlaatste reünies).
En daar verneem ik dat Philippe ook een paar maanden geleden overgegaan is. Hij was een jaar ouder dan Roger (Ugo daarentegen was, als ik me goed herinner, 3 jaar ouder dan ik).
Ik heb even gechat met de weduwe van Philippe deze avond en eerlijk gezegd, ik heb veel zin om bij de volgende reünie van de "vrienden van Matadi" opnieuw haar, haar broer Christian en zijn echtgenote erbij te vragen. En eigenlijk ook mijn oude vriend Marcel (en zijn nieuwe partner, want Marcel is nu gescheiden van zijn echtgenote) .
Wat denken jullie, Lieven, Roger, Sabine en C°? Zou ik dat doen? Ik wil die mensen ook wel graag een keer per jaar terugzien maar ik kan onmogelijk meer dan één Matadi-reünie per jaar organiseren.
Uiteraard verbleef ik niet de hele dag op Facebook: ik heb ook een douche genomen (de verwarming is weer in orde gebracht!😊), gewassen, de was te drogen gehangen, opgeruimd, gelezen, bladzijden uit mijn vroegere dagboeken overgetypt en uiteraard gekookt.
We aten, na onze gebruikelijke soep, lamsvlees met gestoofd witloof en zoete patat. Ik had ergens gelezen dat je die zoete "aardappel" best niet kookt zoals aardappelen, wat ik al vermoedde nadat ik dat wel eens deed. Op deze manier klaargemaakt (met veel peper weliswaar) vond ik die zoete patat wel lekker en de combinatie met witloof viel heel goed mee!
Geen wandeling want veel te veel regen. Ik hoop echter dat Roger voldoende beweging kreeg: tussen de buien door ging hij noten rapen.
dinsdag 1 oktober 2019
We zijn verwend
Veel regen vandaag maar gelukkig was het niet echt koud, want... onze verwarming deed het weer niet. Met 18 à 19°C in huis is het nog te doen als je een trui aantrekt (maar niet als je uit de douche stapt).
Morgen komt de installateur nog eens kijken.
We bezochten eindelijk nog eens "onze" zieke. Er is niets veranderd. We dronken samen iets in de cafetaria, Roger en ik vertelden de laatste nieuwtjes maar vooral zwegen we terwijl onze zieke en ik elkaars hand vasthielden, naar elkaar lachten en elkaar af en toe even knuffelden.
Toen haar echtgenoot aankwam, praatten we een beetje met hem. Roger vertelde over onze defecte verwarming en voegde eraan toe: 'We zijn eigenlijk verwend'.
Hij heeft natuurlijk gelijk! Bij mijn "marraine" waste je je in de keuken, dichtbij de warme stoof, in een zinken teil.
Later, in Matadi, hadden wij wel al een badkamer en echt koud was het er nooit.
Maar nog later, toen we in Schoten woonden, hadden we één wastafel in een van de twee onverwarmde slaapkamers en een douche in de tijdens de winter al even koude veranda.
Elke dag een douche nemen was er in de winter zeker niet bij!
En nu klagen we omdat het even wat koeler is in de badkamer: een mens wordt luxe toch snel gewoon!
Deze avond kregen we een heel hevig onweer met felle regenbuien (de regen had vlak voor en na ons bezoek opgehouden) en vlak voor het onweer begon, hoorden we weer de voor hier typische hagelkanonnen. Heel duur maar weinig effectief naar het schijnt!
Morgen komt de installateur nog eens kijken.
We bezochten eindelijk nog eens "onze" zieke. Er is niets veranderd. We dronken samen iets in de cafetaria, Roger en ik vertelden de laatste nieuwtjes maar vooral zwegen we terwijl onze zieke en ik elkaars hand vasthielden, naar elkaar lachten en elkaar af en toe even knuffelden.
Toen haar echtgenoot aankwam, praatten we een beetje met hem. Roger vertelde over onze defecte verwarming en voegde eraan toe: 'We zijn eigenlijk verwend'.
Hij heeft natuurlijk gelijk! Bij mijn "marraine" waste je je in de keuken, dichtbij de warme stoof, in een zinken teil.
Later, in Matadi, hadden wij wel al een badkamer en echt koud was het er nooit.
Maar nog later, toen we in Schoten woonden, hadden we één wastafel in een van de twee onverwarmde slaapkamers en een douche in de tijdens de winter al even koude veranda.
Elke dag een douche nemen was er in de winter zeker niet bij!
En nu klagen we omdat het even wat koeler is in de badkamer: een mens wordt luxe toch snel gewoon!
Deze avond kregen we een heel hevig onweer met felle regenbuien (de regen had vlak voor en na ons bezoek opgehouden) en vlak voor het onweer begon, hoorden we weer de voor hier typische hagelkanonnen. Heel duur maar weinig effectief naar het schijnt!
Abonneren op:
Posts (Atom)