Blij weerzien (zelfs tweemaal vandaag!)

Gisteren had ik naar het rusthuis gebeld. Men had me verzekerd dat de hoest van mama niets te maken had met het virus en dat ik vandaag gerust op stap mocht met haar. Ik bracht haar hiervan op de hoogte en ze vroeg me haar vandaag op te bellen zodra we aan het rusthuis aankwamen.

Om 13:35 uur belde ik haar vanop de parking van het rusthuis. Vijf  minuten later stond ze al te popelen aan de hoofdingang... maar we moesten wachten tot 14 uur, het afgesproken tijdstip (tja, ze zijn er heel streng).

We reden meteen naar een terrasje in de buurt waar we samen een biertje dronken terwijl we keuvelden en zelfs interessante discussies voerden, zoals over euthanasie! We hadden heel veel geluk: hoewel het onderweg had geregend, bleef het droog. Het was wel vrij fris maar kom, we hadden een jasje aan.

Stipt om 16 uur zetten we Nany weer af aan het rusthuis, haar belovend zo snel als mogelijk nog een afspraak te pakken te krijgen. Ze had genoten van die uurtjes, zei ze. Wij ook.

Wij reden naar Hendrik en Debby... met de hangmat die Hendrik aan Debby wilde cadeau doen en die Roger en ik uiteindelijk vonden. Onze kinderen troonden ons mee naar een zeer ruim terras in de buurt. 

We wilden Debby en Hendrik trakteren op een drankje en een hapje... maar zij stonden erop zelf te trakteren (nogmaals bedankt, kinderen!). Weer boeiende gesprekken, weer geen regen gehad, weer enkele heel aangename uurtjes op een terras waar het aangenaam zitten was, beschut tegen de wind.

En... het was echt geen overrompeling op dat terras (wat niet mag gezegd worden van het café zelf, noch van het café waar we met Nany zaten: dat heb ik opgemerkt toen ik er naar toilet ging).

Rond 20 uur reden Roger en ik terug naar Haspengouw (en we kregen wel weer regen onderweg). 

Vitiligo en een strooien hoed

Tegen het einde van onze reis in 2019 stelde Roger vast dat ik witte vlekken kreeg op mijn linkerwang. Ik had het zelf nog niet opgemerkt maar wist meteen dat het vitiligo was. 

Na de reis viel het de kinderen ook op. 

'Misschien een beetje meer make-up gebruiken?' stelden ze voor. Mij leek een breedgerande strooien hoed dragen een beter idee.

Alleen... al mijn strooien hoeden bleken versleten. Maar kom, toen kwam de herfst gevolgd door de winter en mijn huid werd minder vaak aan de zon blootgesteld.

Onlangs begon mijn wang weer die vlekken te vertonen (en, merkte ik, werd mijn linker wenkbrauw in heel korte tijd grijs! Ik vermoed dat de twee zaken iets met elkaar te maken hebben). 

Vandaag, na de gewone (huishoud)-taakjes (opruimen, wassen, telefoneren met het rusthuis en met Nany, ...), stelde ik voor even rond te lopen in de "Action". In de hoop er een strooien hoed te vinden. 

Het eerste wat ik tegenkwam in de winkel... was zo'n breedgerande hoed voor amper 4 euro. Uiteraard kocht ik hem.

We liepen nog wat rond in de winkel (en kochten uiteindelijk voor 25 euro aan spulletjes!) maar deze keer vond ik de klanten veel minder gedisciplineerd dan de vorige keer. Je krijgt echt de indruk dat de mensen denken dat het gevaar geweken is. 

Wat mij dan weer zin geeft om toch maar zoveel mogelijk thuis te blijven!

Over nostalgie nog even

Ik was te fel bezig met die afgelaste afspraak met mijn moeder (toch erg hé: zoveel moeite gedaan om een afspraak te verkrijgen en dan die onnozele hoest - Nany heb ik nooit anders gekend dan met een kriebelhoest - die maakt dat ze weer in quarantaine zit) om het te hebben over een tekst die mij heel fel aansprak.

Guy Missotten heeft het op zijn blog immers over Dirk Lambrechts zaliger. En ik ga akkoord met alles wat Guy schrijft over voor 1976. 

Begin 1976 zijn Roger en ik verhuisd naar Antwerpen en we hebben het trieste verdere verloop van de "avonturen" van onze vriend Dirk niet meer van zo dichtbij meegemaakt.

We hebben hem nog wel bezocht in Amsterdam (aan het einde van zijn leven, nadat hij een paar keer hier kwam "logeren" - dat wil zeggen, de hele nacht wakker zitten op de sofa, kijkend naar de bloesemende kerselaars, omdat, als hij in slaap viel, hij afschuwelijke nachtmerries kreeg). 

En... ik geef Guy ook gelijk wat het "vriendenboek" over Dirk zaliger betreft. Het lijkt wel een hagiografie!

Maar... dat was niet onze enige bron van nostalgie vandaag! Roger stuurde eindelijk de gescande  Congo-foto's naar onze Matadi-vriend Lieven (dat was al lang beloofd) en echt, bij het bekijken ervan en tijdens het even over en weer mailen met Lieven werd ik weer zo ontzettend nostalgisch!

Dat is tegelijk een aangename en vervelende ziekte, die nostalgie!

Afspraak afgezegd

De laatste dagen belt Nany nogal eens, ook als ik zelf al naar haar gebeld heb. We spraken overmorgen immers eindelijk af en ze maakte plannen. 

Het viel me tijdens die telefoontjes al op dat ze vrij veel hoestte. 'Pas maar op dat ze je niet weer opsluiten', lachte ik gisteren nog.

Vandaag moesten we even op de bank zijn in Sint-Truiden. Na die afspraak wilde ik eerst voorstellen wat rond te wandelen in de winkelstraten (ik weet dat Roger daarvan houdt) maar ik vond het te druk en we reden maar terug naar huis.

Onderweg weer een telefoontje van Nany: 'Je mag niet afkomen zaterdag!'

'Hoe? Waarom niet?' vroeg ik.

'Omdat ik hoest. Ik moet weer op mijn kamer blijven en moet al mijn afspraken afzeggen.'

Ik hoorde de teleurstelling in haar stem!

Dat betekent wachten op beter nieuws en weer een afspraak zien te bemachtigen. Heel vervelend! Ik verwachtte vandaag ook een telefoontje van het rusthuis zelf maar dat is er niet gekomen. Het zou anders toch normaal zijn als ze de bezoekers op de hoogte brengen van een verandering in het programma? Of gaan ze er van uit dat de bewoners dat zelf doen? 

Nany heeft wel nog eens gebeld. Ze herinnerde zich ineens dat Roger en ik vandaag 43 jaar geleden voor de kerk trouwden. Wij waren het weer vergeten!

Gratis oefening

'Als ik echt altijd zo traag moet stappen, heeft het geen zin nog te gaan wandelen,' zei Roger, 'je weet niet hoe pijn dat doet in de heupen zo'n ongewoon traag ritme?'

Ik weet het wel (omdat ik vroeger vaak "te traag" heb gewandeld met Nany aan mijn arm en dat inderdaad geen deugd deed aan mijn heupen) maar zo snel stappen als Roger heb ik nooit gekund. 

In normale omstandigheden wandel ik apart van hem (en achter hem), met mijn twee wandelstokken. Nu echter wil ik graag één wandelstok vervangen door zijn arm en dat blijkt jammer genoeg geen goed idee te zijn. 

Dus geen wandeling vandaag... en trouwens, kort daarop begon het te regenen, soms pijpenstelen!  

Eerst wilde ik eindelijk de keuken onder handen nemen, maar ik voelde nog steeds de gevolgen van dat trekken aan mijn schouder tijdens die wandeling. 

Dus besloot ik er nog een luie dag van te maken. Af en toe stond ik wel recht van mijn pc om een of ander taakje te verrichten of om naar Nany te bellen. 

Op een zeker moment zei ik zelfs tegen Roger dat hij wat meer moest bewegen, dat het voor hem niet goed was uren aan zijn pc te zitten, dat hij desnoods gewoon wat turnoefeningen moest doen.

En toen wilde ik zorgen voor het avondmaal. Het regende heel fel maar ik hoorde ook een raar geluid in het washok, vlak naast de keuken. Ik riep er Roger bij, die meteen zei: 'O, het is weer van dat!'

"Van dat" is de regen die binnendringt tussen dakpannen en de rand van een Velux-venster op de kamer van Zeger. Dat water sijpelt via het plafond verder naar beneden in het washok dat daar pal onder ligt. Nadat de regen uiteraard eerst het bed (dat onder dat raam staat), de lakens, het dekbed enz. en uiteraard de vloer daaronder drijfnat heeft gemaakt.

Daar kregen we dus onze gratis oefeningen: beddengoed te drogen hangen, het water op de vloer van de kamer opnemen en in het washok het water naar buiten keren. We hebben daar een klein uur aan besteed!

Weer een cadeau!

Ik vergat het te vertellen: bij het opstaan vonden we in de brievenbus een enveloppe van de Franstalige "vriend" die ik één keer heb ontmoet in Vresse (hier nog een link aan toevoegen heeft geen zin: ik heb gemerkt dat vroegere linken naar "l'art au fil de l'eau" niet meer werken). 

In die omslag zaten een tiental bladwijzers die hij zelf heeft getekend. Heel mooie bladwijzers trouwens en ik was heel blij met dat onverwachte geschenk! 

Enthousiaste kindjes

Vlak na de middag een heel enthousiast telefoontje van de kindjes. Ze hadden toch een (uitstekend!) eindejaarrapport (weliswaar zonder vermelding van punten) gekregen en hun juffen waren zo blij met de geparfumeerde zeepjes die de kindjes voor hen hadden geknutseld vorige zaterdag.  

En nu zouden ze nog een fantastische middag beleven. Pannenkoeken eten, bezoekje aan een vriendin voor Elena, aan een speeltuintje voor Matthias en Eva en deze avond een heus restaurantje met hun ouders!

Ze leken zo gelukkig! Maar praatten zo fel door elkaar dat ik soms moeite had om te volgen. 

Vlak daarna deden wij onze wekelijkse boodschappen. Ik dacht dat je dat nu al met z'n tweeën mocht doen maar we bleken nog elk een karretje te moeten nemen (en dat van mij bleef dus leeg). Ik merkte dat er steeds meer mensen een mondkapje dragen én dat de mensen nu beter proberen afstand te houden. Eigenlijk vond ik dat een goed teken (tenminste: als men ons niet al een half jaar aan het beliegen is), want ik vreesde dat de versoepeling van de maatregelen zou maken dat de meeste mensen denken dat het gevaar geweken is (ik kreeg soms die indruk de weinige keren dat ik naar Facebook ga).

Al vind ik dat mondkapje zelf heel onaangenaam (wij dragen het ook in de winkels).