Talen in België

Huishouden, lectuur, koken, eten, afwassen, lectuur en tussendoor een paar telefoontjes, daaruit bestond  onze dag.  Nu is het tijd om mails te beantwoorden maar eerst nog even over weer een eigenaardig toeval. Soms lijkt het wel of mijn pc mijn gedachten kan raden! Hoe komt het anders dat net terwijl ik me herinnerde hoe moeilijk het soms was de complexe taalsituatie in België aan buitenlanders uit te leggen, ik op deze Engelstalige video viel, van een Canadees, over de talen in België? Een boeiende maar inderdaad ingewikkelde uitleg!

De tovenaar

De hele dag was de auto in de garage waar men de roetfilter zou schoonmaken. Veel kosten weer maar veel minder duur dan een nieuwe filter installeren. 

Wij bleven dus de hele dag thuis: een beetje schoonmaken en veel lectuur. Ik vooral verder in "De tovenaar". En dat ga ik deze avond ook nog doen. Ik vind het boek ongewoon goed geschreven (en vertaald dus) en interessant! Hier vond ik een recensie die ongeveer verwoordt wat ik zelf vind van het boek (maar die ik wel nog niet tot aan het einde heb gelezen omdat ik ineens merkte dat er zaken in verteld worden die ik verondersteld word nog niet te weten). 

Antwoord op jullie mails wordt dus even uitgesteld, vrienden: het wordt voor mij een leesavond!

Didier Raoult over wat er gebeurd is

Vandaag had ik eindelijk een afspraak op de bank in verband met de rekening van de Limburgse monografieën. Weer veel tijd verloren maar hopelijk is het nu in orde, al kan ik de bankkaart maar ten vroegste volgende week donderdag verwachten.
Daarna maar meteen onze wekelijkse boodschappen gedaan.

Toen we eindelijk thuiskwamen, belde ik eerst met Nany. En dan viel ik weer per toeval op iets waar ik al lang naar zocht.

Een interview met Didier Raoult over wat er allemaal gebeurde de vorige jaren. Hij zegt al meteen dat hij hoopt dat de video niet zal gecensureerd worden zoals zoveel andere, enkel omdat er ook over chloroquine zal gesproken worden. Hoewel wat hij allemaal vertelt alles behalve opbeurend nieuws is (hij praat blijkbaar veel opener sinds hij op pensioen is), lijkt hij ervan overtuigd dat de waarheid ooit aan het licht zal komen.

Het is allemaal een kwestie van geld geweest, zegt Raoult. Dat chloroquine soms gevaarlijk is voor het hart ontkent hij niet maar dat is zeker niet het geval bij de dosis die hij toediende en op de korte termijn waarop het medicijn werd toegediend. Eigenlijk wist ik dat al lang (wij slikten in Congo het medicament in kleine dosis zelfs zes jaar aan een stuk, preventief tegen malaria) én, zelfs al was ik ervan overtuigd dat het middel zou helpen tegen corona, ik zou het nooit aan Roger, die hartproblemen heeft, laten toedienen. Raoult vertelt dan ook over het verkeerd gebruik van het medicijn door sommige ziekenhuizen, en over die fake studie in The Lancet. 

Zelf zijn ze daarna in Marseille een beloftevolle dubbelblind studie begonnen die voorbarig werd stopgezet door de Wereldgezondheidsorganisatie. Hij vertelt ook dat men onderzoekers verplichtte positieve resultaten te vervalsen ten voordele van duurdere nieuwe middelen. Raoult spreekt over de belangenconflicten en de corruptie die men (volgens hem) in Frankrijk heel vaak tegenkomt en zegt dat de meeste tegenstanders van chloroquine zich schuldig maakten aan zulke belangenconflicten. 

Ik vond het dus een heel interessant interview maar  ik ben er veel minder van overtuigd dan Raoult dat de wereld ooit de volledige waarheid zal kennen. 

Tijd verliezen

Ik heb vandaag weer uren (echt!) verloren met telefoneren. Naar die bank natuurlijk. Telkens was het minuten wachten voor ik iemand aan de lijn kreeg, telkens werd ik daarna  gesust met de belofte dat ik zou teruggebeld worden zodra de beheerder van het betreffende dossier beschikbaar was.  Daarna weer tevergeefs wachten. Ik belde dan telkens opnieuw na een uurtje en rond 16:30 uur, eindelijk, kreeg ik de goede persoon aan de lijn. 

Hij dacht op 21 maart dat ik bij het tekenen voor de volmacht automatisch tekende om een bankkaart aan te vragen, maar hij vergiste zich (!?). "Gelukkig" heb ik voor vrij snel een afspraak kunnen maken. Maar ik zal daarna nog een vijftal werkdagen moeten wachten voor ik die bankkaart krijg! Dat betekent dat ik voor die Limburgse monografieën nog geen enkele betaling kan verrichten voor volgende week.

Eigenlijk vond ik dat geknoei zo ongelooflijk dat ik toch eens online zocht naar reviews over die bank (ik ga hier niet verklappen over welke bank het gaat). 92% van de reviews geven de bank als score "zeer slecht"!  

Dansoptreden

We aten bij dochterlief en schoonzoon deze middag. Daarna bracht schoonzoon Elena naar het cultureel centrum in Diest waar ze zou optreden met haar dansschool.

Wij (dochterlief, Eva, Matthias, Roger en ik) volgden een dik uur later. 

Ik verwachtte eigenlijk een amateuroptreden maar ik bleek me serieus te vergissen! Het werd een oogverblindend, kunstzinnig spektakel met dans, choreografie, prachtige Nederlandstalige muziek, mooie, sobere zwart-wit kostuums en magnifieke lichteffecten. Geen geklungel, integendeel, een heel professionele prestatie van de meer dan honderd dansers. Tot iets over 18 uur heb ik met volle teugen genoten! Zelfs Roger, niet echt een dansamateur, was onder de indruk!  Jammer genoeg mochten we geen foto's maken!

Na het optreden nog een korte ontmoeting met (terecht) fiere Elena. Ze was opgemaakt en leek ineens een heuse jonge dame! We namen afscheid van haar (ze had nog één optreden om 20 uur en zou met de ouders van buurmeisje Anna naar huis komen) en reden terug naar onze respectievelijke huizen.

Ik word er moedeloos van!

Vandaag geen telefoonoproep van de bank in Sint-Truiden (om een nieuwe afspraak te maken in verband met die bankkaart voor de Limburgse monografieën). Ik heb zelf twee keer gebeld, telkens tevergeefs. Dat betekent in het beste geval pas maandag een afspraak maken en in de loop van volgende week die aanvraag tekenen (ik had al getekend en begrijp niet waarom die aanvraag niet zou gelden zolang de vroegere volmacht houders, zijnde onder andere Edith Oeyen, niet waren geschrapt - dat is wat mij werd uitgelegd). En wanneer zal ik dan eindelijk aan die rekening kunnen? Ondertussen hebben Jan of Jo al uit hun eigen portemonnee de drukker betaald! En voor de uiteindelijke boekhouding zal ik enkele uren moeten uittrekken: we weten gewoon nog niet wie al wel of niet zijn abonnement heeft betaald! Ik word er echt moedeloos van!

Het telefoontje met Nany vandaag maakte me ook moedeloos. Ze vergeet steeds meer, klaagde dat ze vorige zaterdag geen bezoek kreeg van broertje terwijl ik precies wist wat ze die dag wel samen met broertje heeft gedaan. Elke dag zonder bezoek (maar de volgende dag is ze al vergeten wie er wel op bezoek kwam) vindt ze blijkbaar een verloren dag, tenzij er een of andere activiteit wordt georganiseerd. De volgende dag is ze wel weer vergeten welke activiteit dat was. Soms zelfs of ze er wel of niet heeft aan deelgenomen. Ze zegt zelf dat, als ze meedoet aan knutselen met papier of een spelletje, ze zo de tijd doodt. Ik weet dat Nany dat altijd heeft gehad (zoals veel mensen), de tijd willen "doden" door zoveel mogelijk, desnoods eender wat, te "doen". Voor mij geldt net het tegenovergestelde en ik vraag me vaak af of mensen zoals Nany dan zo snel mogelijk willen doodgaan? En toch, nee, dat is het niet, zei ze me eens, lang geleden. Als ze zit te "niksen" (en ik "niks" vaak volgens haar) "verliest ze tijd". 

Ik schreef in de vorige zin "lang geleden", want  tegenwoordig zijn zulke gesprekken niet meer mogelijk met haar. Ze gaat pijlsnel achteruit (vind ik toch). 

Ik vraag me vaak af, als goede egoïste: zou ik, als ik nog in Antwerpen woonde en opnieuw een beetje fatsoenlijk kon stappen, haar elke week met de bus gaan bezoeken, goed wetende dat ze de volgende dag niet meer weet dat ik er was? Ondanks alles, ik vermoed van wel.

En ook: als ik ooit zo lang leef (Nany is slechts 18 en half jaar ouder dan ik), is het dan dat wat me te wachten staat? Broertje zei me onlangs aan telefoon dat ik niet zo bang hoef te zijn (als ik al zo lang leef, uiteraard) omdat ik mijn hoofd vul met veel meer en heel andere zaken dan Nany. Ja maar, Roger en ik hebben enkele kennissen die veel verstandiger en interessanter zijn dan wij en die toch dement werden!

Over auto's en ik

Brandstof wordt veel te duur, dus proberen we het rijden met de auto te beperken. Maar dat zorgt dan blijkbaar weer voor andere problemen waarvan ik het bestaan niet vermoedde. Eigenlijk interesseerden auto's me niet, en dat was verkeerd, ik geef het toe.   

Ik heb veel bijgeleerd de laatste dagen. Sinds kort wijst een flikkerlichtje er constant op dat de roetfilter van onze auto verzadigd is. Ik zocht onlangs, in het terugkomen van de boodschappen, samen met onze garagist (echt, wat een verschil met degene die we, lang geleden, in Hasselt bezochten!) in het "handboek van de auto" naar een mogelijke oorzaak (onze garagist is immers geen "Subaru-specialist" zoals die uit Hasselt beweert te zijn) en we lazen dat we wat meer en langer aan één stuk moeten rijden. Omdat door de verbranding, die zo ontstaat, de roetdeeltjes in de filter zullen oplossen. 

We maakten dus even een omweg in het naar huis rijden maar blijkbaar was dat niet voldoende. Ondertussen weet ik (dankzij opzoekingen én de uitleg van onze garagist) dat een dieselauto (zoals de onze dus) enkel gediend is met lange afstanden. En die hebben we al lang niet meer afgelegd. 

Probleem dus: ofwel meer en verder rijden en heel veel betalen aan diesel, ofwel besparen op brandstof en binnenkort heel veel geld uitgeven aan een nieuwe roetfilter. Of een (moeilijke) middenweg vinden?

Zal ik alvast om te beginnen weer mijn bezoek aan de kapper een poosje uitstellen? 😄