Oorlog Israël-Hamas

Het was het eerste waar we vandaag over hoorden tijdens onze "brunch". Precies 50 jaar na de "Jom Kipoer"-oorlog: kan dat toeval zijn?

50 jaar geleden al! Dat betekent ook dat het bijna even lang geleden is dat ik (in december 1973) vrienden in Jeruzalem bezocht, wat een paar (nu uit het oog verloren - en misschien zelfs overleden) Syrische vrienden dan weer niet zo fijn vonden! 

Als ik vraag aan Roger of een wereld zonder oorlog echt niet mogelijk is, lijkt hij te zeggen van niet! En ben ik geneigd te denken: "Mannen!😒"

En dan, als "egocentrische" mama, maak ik me weer zorgen om Hendrik die in een Joodse school werkt in Antwerpen!

Onze bomen

Vandaag kwam een boomsnoeier, die Roger onlangs had gecontacteerd, kijken naar het nodige snoeiwerk in de wei en de tuin. Samen met Roger liep hij rond in de tuin en de wei en hij zou geregeld zijn bewondering hebben geuit voor onze bomen, vertelde Roger me.  

In feite verwondert me dat niet! Ik ben geen specialist maar dat hoef je niet te zijn - denk ik - om te beseffen dat die bomen mooi en gezond zijn (want ja, dat merkte die "boomkenner" ook op). Dat is een van de redenen waarom ik hier zo graag woon!

Het snoeiwerk zal weer een fameuze hap uit ons budget betekenen, maar ik heb het er voor over. Dan maar weer eens enkele jaren niet naar de kapper gaan! (Grapje hé, beste Lieven P., vermits ik toch nooit naar de kapper ga! 😁).

Verloren mailbericht

Vandaag bestelde ik online het paar lakens dat ik eerst gisteren wilde gaan kopen (soms denk ik dat, als het mogelijk was, ik geen winkel meer zou binnengaan, wat eigenlijk heel slecht is voor mijn gezondheid vermits we niet meer echt wandelen en winkelen ons nog enige beweging geeft 😉. Ik weet het, huishoudtaken ook, maar die doe ik nog minder graag dan shoppen).  

Later vond ik een mail van zus Bie. Eindelijk! Het was immers lang geleden en, hoewel ik al enkele keren "zomaar" naar haar wilde mailen, ik deed het niet omdat ik niets meer te vertellen had dan wat ze hier kan lezen en ik haar niet wilde lastig vallen met prietpraat (ik herhaal dat we echt geen  "keuvelaars" zijn in onze familie -  Nany was een uitzondering! )

Vandaag mailden we dus eindelijk weer een poosje over en weer. En toen bleek dat ze me een paar weken geleden al had gemaild over een gezondheidsprobleem. Die mail heb ik dus nooit gevonden! Ik heb na ons mailverkeer van vandaag nog eens gezocht of ik een mail van zus heb gemist: niets gevonden! 

Erg vind ik dat!

Cadeaus

Eerste vergadering van het nieuwe werkjaar voor de werkgroep WO I-II vandaag. Een heel interessante vergadering die wel lichtjes is uitgelopen.

Aan het einde ervan kreeg ik van Elie een bijzonder interessant Franstalig boek over D-Day :

Omdat het later was geworden dan voorzien, belde ik nog naar dochterlief voor we een geplande boodschap zouden doen. Elena lijkt zo goed als genezen en ik voel me opgelucht, want ik maakte me toch wat zorgen gisteren. Daarna nog een telefoontje van straatgenote V. die ons nog eens verse eieren beloofde!

En toen was het echt te laat om nog naar de winkel te rijden, want hoog tijd om voor het avondeten te zorgen.

Later vond ik een e-mail van Elie M. met een verslag van de vergadering en... een link naar een video over krijgsgevangenen in Kroatië. Het zoveelste geschenk vandaag, maar deze keer een cadeau vol gruwelen! Ik heb nooit begrepen hoe mensen zo wreed kunnen zijn met elkaar.

Nog later stelt YouTube me een soort "serie" voor: over "Le grand Meaulnes". Ik weet dat ik niet meer echt van "toeval" mag spreken, want ik was gisteren nog online op zoek gegaan naar dat boek in  Nederlandse vertaling. Om jou cadeau te doen, Elena, vermits we dat boek van jouw mama niet terugvinden. Ik keek naar de eerste (heel korte) aflevering, vond het heel slecht gefilmd, de beelden veel te wazig... en toch keek ik verder tot deze (zoals steeds zeer korte) achtste aflevering.  De serie vertolkt immers perfect het contrast tussen de romantiek en het jeugdige idealisme versus het echte volwassen leven, die het voorwerp zijn van het boek, vandaar... 

Gezellige familieavond

Vandaag reden we nog eens naar het Leuvense. Terwijl ik Eva en Matthias opving na school, reed Roger naar zijn zus L.

Matthias toonde me "Fred", de schattige knuffel die hij onlangs had gekocht, en vertelde vol enthousiasme over de zeeklassen. Eva wilde meteen beginnen aan haar schooltaken en Matthias volgde haar voorbeeld. 

We waren al aan het spelen toen Elena aankwam, zo verkouden als mogelijk. Samen aten we fruit, dronken we wat en daarna zou Elena meteen aan haar schoolwerk beginnen, hoewel ik haar voorstelde eerst wat te rusten.

Na haar Latijnse woordenschat, leek  ze echter zo moe dat ze zelf voorstelde wat te rusten terwijl ze naar een sprookjesfilm keek. Eva wilde nog spelen en dat deden we dicht bij Elena en Matthias die zich bezig hield met Minecraft. Echt heel gezellig!

Kort daarop kwam Roger eraan, gevolgd door Zeger en dochterlief en nog iets later door schoonzoon. We gingen dus aan tafel waar we nog enkele uren gezellig praatten tijdens het eten en Zeger samen met Elena en Eva aan het tekenen ging.

Op een zeker ogenblik vroeg Elena of zij, haar zus, broer, papa en mama volgende zondag naar ons mochten komen. Uiteraard mocht dat... graag zelfs... maar ik weet ook dat dochterlief en schoonzoon het zo druk hebben dat ze echt kunnen genieten van hun enkele vrije dagen. Dus legde ik uit dat we deze maand nog zeker twee keer zouden komen "babysitten" en stelde voor dat de kindjes begin volgende maand even hier komen logeren (op die manier hebben hun ouders ook een paar bijkomende vrije dagen). Mijn voorstel leek iedereen aan te staan.

Na nog een kopje thee, koffie of warme chocomelk, reden Roger en ik terug naar Haspengouw.

Over familie, ziekte en artificiële intelligentie

We vragen ons al een hele tijd af hoe het gaat met Rogers nicht (in de betekenis van "cousin") Jeannine. Er was ons een poosje geleden duidelijk gemaakt dat telefoneren niet veel zin had en dat bezoek wel eens ongelegen kon komen. 

Vandaag deden we onze boodschappen en in een winkel zie ik iemand van ver naar mij wuiven. Het duurde een poosje voor ik de vrouw herkende: een nichtje (in de betekenis van "niece") van nicht Jeannine. We praatten wat en ze zal aan haar (nog steeds zieke) tante Jeannine vragen of ze graag heeft dat we even op bezoek komen. Daarna telefoneert ze ons, beloofde ze. 

Toen we thuiskwamen, was de telefoon aan het rinkelen. Hendrik, die me vroeg of ik een tekst die Debby, in het kader van een opleiding, in het Frans en in het Spaans had geschreven en vertolkt, wilde nakijken op eventuele fouten. Hij stuurde me filmpjes waarop ik Debby haar teksten zag en hoorde lezen en ik stond paf! Perfect Frans, perfect Spaans en een perfecte uitspraak!

Toen ik Hendrik zei dat hij Debby mocht feliciteren met haar prestatie, vertelde hij me dat hij mij  had gefopt! De tekst was door AI gemaakt en de stem van Debby had AI perfect nagebootst! Ongelooflijk... en ook wel een beetje angstaanjagend!

El laberinto del fauno

Het was een rustige zondag. Enkele opruimwerkjes maar, vermits het zondag is, geen slavenwerk. 😀

Terwijl we enkele zaken in het poortgebouw opruimden (en van de herfstzon genoten) vraagt Roger mij plotseling of ik me een Spaanse film herinner waarin het ging over een labyrint en de terreur in Spanje onder het regime van Franco. Ik moest eerlijk toegeven dat ik het mij allemaal maar heel vaag herinnerde. Eigenlijk herinnerde ik me enkel het labyrintgedeelte. De titel van de film waren we allebei vergeten.

Een paar uur later zei Roger me dat hij de naam van die film heeft teruggevonden en dat we de film hebben. Na ons avondmaal (eenvoudig maar lekker: lamssteak met prinsesboontjes), de afwas enzoverder, besteedde ik ongeveer twee uur aan het opnieuw bekijken van "El laberinto del fauno" en ik herinnerde me plotseling alles. Waarschijnlijk had mijn geheugen "met opzet" de gruwelijke politieke aspecten van de film niet opgeslagen om enkel de poëtische delen ervan te onthouden.

Het was wel een hele mooie film!